Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Το μικρότερο κομμάτι ιδιωτικής γης στη Νέα Υόρκη

Είναι μια τριγωνική, τσιμεντένια πλάκα που παραμένει ιδιωτική γη από θέμα αρχής.


Δείτε ακόμη:
Η ιστορία ενός ρολογιού σε ένα πεζοδρόμιο της Νέας Υόρκης

Το 1910, σχεδόν 300 κτίρια καταδικάστηκαν από τον Δήμο για να διευρυνθούν οι δρόμοι και να κατασκευαστούν νέες γραμμές του μετρό. Ο David Hess έδωσε μάχη με το Δήμο για να κρατήσει το Voorhis, το πενταώροφο κτίριό του. Αντιστάθηκε για πολλά χρόνια, αλλά τελικά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιουσία του.

Μέχρι το 1914, ένα τσιμεντένιο τρίγωνο έκτασης 0,32 τετ. μέτρων ήταν ότι είχε απομείνει από από την ιδιοκτησία του Hess. Σαν μην έφτανε αυτό, ο Δήμος του ζήτησε να δωρίσει αυτό το μικρό τμήμα για να χρησιμοποιηθεί ως μέρος του πεζοδρομίου. Από πείσμα, ο Hess αρνήθηκε να το προσφέρει. Στις 27 Ιουλίου του 1922, κάλυψε το τρίγωνο με ψηφιδωτό, στο οποίο εμφανίζεται η δήλωση, "Ιδιοκτησία του Hess που δεν αφιερώθηκε για δημόσια χρήση".


Παρά το γεγονός ότι οι πεζοί περπατούν πάνω από το τριγωνικό μωσαϊκό, εκείνο χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι ο Hess δεν κατακτήθηκε εύκολα. Το Τρίγωνο του Hess βρίσκεται έξω από ένα καπνοπωλείο στη γωνία των Christopher και 7th Avenue. Η Village Cigars αγόρασε το τρίγωνο το 1938 για 1.000 δολάρια.

Η μεγαλύτερη πισίνα το 1889

Η πισίνα στο Hotel Alcazar στην πόλη St Augustine της Φλόριντα - πηγή

Μαζί με το Ponce de Leon, το Alcazar ήταν ένα από τα ξενοδοχεία του Henry Flagler. Σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο του St. Augustine και το Lightner Museum. Η πισίνα είναι πλέον το Cafe Alcazar.

Ο φυσικός που τράβηξε την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία και έγινε είδωλο του Αϊνστάιν


Όταν ένας επιστήμονας συμβάλλει τόσο καθοριστικά στην εξέλιξη του πεδίου του, είναι αδύνατον να ξεχαστεί από τους μεταγενέστερους συναδέρφους του. Όταν δε παράλληλα ανακαλύπτει και την τεχνική της έγχρωμης φωτογραφίας, δεν αφήνει περιθώριο σε κανέναν για να τον λησμονήσει.

Ο Σκωτσέζος φυσικός Κλερκ Μάξγουελ είναι ο τρίτος επιφανέστερος φυσικός της προηγούμενης χιλιετίας, μετά από τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν. Θεωρείται ο σημαντικότερος φυσικός του 19ου αιώνα, ενώ οι ανακαλύψεις του συνεισέφεραν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην εξέλιξη της σύγχρονης φυσικής.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Οι Λυρίδες και το σημάδι του Ζορό


Πριν από μερικές νύχτες, ο φωτογράφος Sam Cornwell πέρασε κάμποση ώρα φωτογραφίζοντας τους διάττοντες αστέρες Λυρίδες, οι πτώσεις των οποίων (που αποκαλούνται και "πεφταστέρια"), συμβαίνει από τις 16 ως τις 26 Απριλίου. Ενώ ο Cornwell ήταν έτοιμος να επιστρέψει στο σπίτι του χωρίς κάτι το αξιόλογο, συνέλαβε την παραπάνω φωτογραφία. Μια τεράστια "βολίδα" να διατρέχει όλο τον νυχτερινό ουρανό.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι του και πρόσεξε τα καρέ που είχε φωτογραφίσει, ο Cornwell παρατήρησε ότι ο μετεωρίτης είχε αφήσει ένα "αδύναμο μονοπάτι καπνού" στον ουρανό σε σχήμα "Ζ" που έπειτα εξαφανίστηκε. Ο ίδιος ένωσε τα καρέ δημιουργώντας ένα animated GIF:


από: petapixel

Kinetoscope: Μια 360 μοιρών τοιχογραφία μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη δεξαμενή νερού


Το Kinetoscope είναι μια τοιχογραφία 360 μοιρών στο εσωτερικό μιας εγκαταλελειμμένης δεξαμενής νερού στο Slab City της Καλιφόρνια. η τοιχογραφία παρουσιάζει μια θηλυκή φιγούρα σε διάφορα καρέ στο στυλ των φωτογραφιών του Eadweard Muybridge. η τοιχογραφία είναι δημιουργία των καλλιτεχνών Christina Angelina και Ease One.

Ένας χάρτης με τις τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν ταινίες από το 1910 μέχρι το 2010


Οι τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν 2000 από τις καλύτερες ταινίες από το 1910 μέχρι το 2010 υπάρχουν πλέον στο Google Maps. Ο χάρτης ξεκινάει με zoom out για να έχετε τη συνολική εικόνα, αλλά με zoom in και κλικ σε κάθε σημάδι μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

Δείτε τον χάρτη στο εδώ.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Furore: ένα ιταλικό χωριό κρυμμένο μέσα σε ένα φιόρδ


Το Furore είναι ένα μικρό ιταλικό χωριό στην Ακτή του Αμάλφι στη νοτιοδυτική Ιταλία. Πριν από πολύ καιρό, υπήρχε ένας μικρός οικισμός πάνω στο βουνό και με θέα προς τη θάλασσα, κατά μήκος ενός γραφικού δρόμου. Τα μονοπάτια και οι σκάλες που οδήγησαν στο χωριό δεν ήταν ορατά από την ακτή, οπότε το Furore παρέμεινε σχεδόν κρυμμένο από τους ταξιδιώτες. Αυτό έδωσε στο Furore το παρατσούκλι το "χωριό που δεν υπάρχει". Κάποια στιγμή ο δήμαρχος αποφάσισε ότι ήταν καιρός να μπει το μικρό χωριό στο χάρτη. Έτσι ζήτησε κάθε σπίτι να βαφτεί έτσι ώστε να μην μπορεί να διαφύγει από τη θέα των ταξιδιωτών που διέρχονται από το δρόμο. Η παράδοση διατηρείται μέχρι και σήμερα, προσκαλώντας καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο κάθε Σεπτέμβριο να ζωγραφίσουν και να διακοσμήσουν τα κτίρια με τοιχογραφίες.


Το κύριο αξιοθέατο του Furore είναι ένα φιόρδ ή Fiordo. Πρόκειται για ένα ria -μια μακριά, στενή είσοδο που σχηματίζεται από τη μερική βύθιση της κοιλάδας του ρέματος Schiato που τρέχει από το βουνό στη θάλασσα. Το κυρίως χωριό βρίσκεται πλέον 300 μέτρα πιο πάνω, στο άνω Vallone di Furore.


Το φιόρδ διαπερνά ένα μονότοξο γεφύρι. Στο ύψους 30 μέτρων γεφύρι λαμβάνει χώρα κάθε καλοκαίρι το Διεθνές Πρωτάθλημα Κατάδυσης.


Η πιο μακριά γενειάδα του κόσμου βρίσκεται στη συλλογή του Smithsonian


Στην φωτογραφία βλέπουμε τον Hans Langseth (1846-1927) από τη Βόρεια Ντακότα των ΗΠΑ, ο οποίος διέθετε μια από τις μεγαλύτερες γενειάδες. Όταν πέθανε, η γενειάδα του ήταν η πιο μακριά του κόσμου με μήκος περίπου 5,3 μέτρα.

Ο Langseth ξεκίνησε να μεγαλώνει τη γενειάδα του στα 19 του για έναν διαγωνισμό και έπειτα την κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Μετά το θάνατό του, η γενειάδα του κατέληξε στο Smithsonian Institution, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα. Με διαφορετικά χρώματα από τα διαφορετικά στάδια της ζωής και με στάχια από όταν ήταν αγρότης, η γενειάδα είναι ένα οργανικό αρχείο καταγραφής της ζωής του Langseth.


Ένα βιβλίο από το 1908 αφιερωμένο στις ζωγραφιές σε μαυροπίνακα


Το 1908, ο καλλιτέχνης και δάσκαλος Frederick Whitney, από το Σάλεμ της Μασαχουσέτης εξέδωσε το Blackboard Sketching, ένα βιβλίο αφιερωμένο στην τέχνη των ζωγραφιών με κιμωλία σε μαυροπίνακα.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Η "νανό-Βίβλος" χωράει σε ένα chip όσο το μέγεθος ενός κόκκου ζάχαρης


Δεν μπορεί κανείς να την διαβάσει, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Οι ερευνητές στο Russell Berrie Nanotechnology Institute του Ισραήλ έβαλαν μια εβραϊκή Βίβλο σε ένα chip όσο ένας κόκκος ζάχαρης ώστε να παρουσιάσουν το μέγεθος στο οποίο δουλεύουν.

"Συνειδητοποιήσαμε ότι θα μπορούσαμε να έχουμε βρει έναν ενδιαφέροντα τρόπο ώστε να εισάγουμε την νανοτεχνολογία στο ευρύ κοινό. Θέλουμε ο κόσμος να σκεφτεί τις απίστευτα μικροσκοπικές διαστάσεις στις οποίες μπορούμε σήμερα να δημιουργήσουμε πολύπλοκα συστήματα για την επεξεργασία, την αποθήκευση και τον διαμοιρασμό δεδομένων", λέει ο Dr. Ohad Zohar.

Η Nano Bible είναι γραμμένη σε μια εξαιρετικά λεπτή φέτα πυριτίου επικαλυμμένη με ένα στρώμα χρυσού που είναι λεπτότερη από 100 άτομα. Για να χαράξουν τα εβραϊκά γράμματα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια εστιασμένη δέσμη ιόντων για να χαράξουν το στρώμα χρυσού.

Η Nano Bible εκτίθεται στο Shrine of the Book στο Μουσείο του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. Δείτε το βίντεο που ακολουθεί για μερικές απίστευτες μεταφορές για να δείτε πόσο μικροσκοπική είναι η νανοτεχνολογία.

Ίσως τα πιο ενδιαφέροντα σύνορα του κόσμου


Στα σύνορα μεταξύ των πόλεων Ipiales της Κολομβίας και Tulcán του Ισημερινού βρίσκονται ο πιο εκπληκτικός ναός της Κολομβίας και το πιο ακριβό σε συντήρηση νεκροταφείο του Ισημερινού.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Έξυπνες κάρτες συνοδών του 19ου αιώνα με ατάκες που (μάλλον) δεν έχετε ξαναδεί


Χωρίς το διαδίκτυο και όλες αυτές τις ιστοσελίδες γνωριμιών, οι άντρες και οι γυναίκες του 19ου αιώνα έπρεπε να είναι πιο εφευρετικοί με το παιχνίδι των ραντεβού. Έτσι, οι ανακαλύφθηκαν οι αμερικάνικες "κάρτες συνοδείας" ή "κάρτες πρόσκλησης". Δεν χρησιμοποιήθηκαν τόσο από την υψηλή κοινωνία, αλλά ήταν εύχρηστες κάρτες γνωριμίας που χρησιμοποιήθηκαν για "λιγότερο επίσημες προσκλήσεις". Κάποιος εργένης που ήθελε μια "ανεπίσημη συνάντηση" έδινε μια ερωτική κάρτα ρωτώντας διακριτικά κάποια κυρία αν θα μπορούσε να "την συνοδέψει στο σπίτι". Σύμφωνα με έναν συλλέκτη αυτών των καρτών, τον Alan Mays, η κάρτα ήταν "ένα κοινό μέσο γνωριμίας και δεν λαμβάνονταν πολύ σοβαρά υπόψη".


Υπήρχε μεγάλη ποικιλία σχεδίων με εκπληκτικές ατάκες που πιθανότατα δεν έχετε σκεφτεί ή ακούσει ενώ πίνετε το ποτό σας σε κάποιο μπαρ...





Φυσικά κάποιες κάρτες, που δίνονταν ίσως σε κάποιες ορισμένες περιπτώσεις, ήταν πιο άμεσες ...


Δείτε όλη τη συλλογή από τον Alan Mays.

Μερικά πράγματα που δεν ξέρετε για τον πίνακα "Έναστρη νύχτα"


Με τις σαγηνευτικές δίνες, τη μεθυστική σύνθεση και τη μαγευτική παλέτα χρωμάτων του Βίνσεντ βαν Γκογκ ο πίνακας Έναστρη νύχτα είναι ένας από τους πιο αγαπημένους στον κόσμο της τέχνης. Για τη δημιουργία του και την ενδεχόμενη επιτυχία, υπάρχουν πολλά περισσότερα από ό,τι θα μπορούσε να είναι γνωστά. Υπόψη, μιλάμε για ένα πίνακα που ο ίδιος ο ζωγράφος θεωρούσε αποτυχία...

Απεικονίζει τη θέα του βαν Γκογκ από ένα άσυλο

Μετά από μια ψυχική κατάρρευση το χειμώνα του 1888, ο βαν Γκογκ μεταφέρθηκε στο άσυλο Saint-Paul-de-Mausole κοντά στο Saint-Rémy-de-Provence. Η θέα έγινε η βάση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα του.

Δεν συμπεριέλαβε τα κάγκελα

Οι ιστορικοί τέχνης έχουν διαπιστώσει ότι ο βαν Γκογκ απεικόνισε τη θέα από το παράθυρο του υπνοδωματίου του στον δεύτερο όροφο, μια θεωρία που υποστηρίζεται από το γεγονός ότι το στούντιο στο οποίο ζωγράφισε ήταν στον πρώτο όροφο του κτιρίου. Επίσης, δεν συμπεριέλαβε τα κάγκελα του παραθύρου.

Το χωριό που απεικονίζεται δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα

Από το παράθυρό του, ο βαν Γκογκ έβλεπε το Saint-Rémy. Ωστόσο, οι ιστορικοί τέχνης αμφισβητούν το κατά πόσο το χωριό που παρουσιάζονται είναι κάποιο από τα σκίτσα του βαν Γκογκ για την γαλλική πόλη ή αν εμπνεύστηκε από την πατρίδα του, την Ολλανδία.

Η Έναστρη Νύχτα μπορεί να έχει να κάνει με τη θνησιμότητα

Οι σκούροι οβελίσκοι σε πρώτο πλάνο είναι κυπαρίσσια, δένδρα που πολύ συχνά συνδέονται με τα νεκροταφεία και το θάνατο.

Δεν ήταν η πρώτη Έναστρη Νύχτα του βαν Γκογκ

Η παγκοσμίως γνωστή Έναστρη Νύχτα είναι δημιουργία του 1889. Αλλά το προηγούμενο έτος, ο βαν Γκογκ δημιούργησε την αρχική Νύχτα, μερικές φορές γνωστή ως Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό. Μετά την άφιξή του στην Αρλ της Γαλλίας το 1888, τον έπιασε μια εμμονή για να συλλάβει τα φώτα του νυχτερινού ουρανού. Έχει ασχοληθεί με την απεικόνισή του με το Cafe Terrace on the Place du Forum, πριν τολμήσει να κάνει το πρώτο σχέδιο της Έναστρης Νύχτας με τη θέα του ποταμού Ροδανού.

Ο βαν Γκογκ ζωγράφισε εν αγνοία του την Αφροδίτη

Το 1985, ο ιστορικός τέχνης τους UCLA Albert Boime συνέκρινε σε ένα πλανητάριο την Έναστρη Νύχτα με μια αναπαραγωγή του πως μπορεί να ήταν ο νυχτερινός ουρανός στις 19 Ιουνίου του 1889. Οι ομοιότητες ήταν εντυπωσιακές και απέδειξαν ότι το "πρωινό αστέρι" του βαν Γκογκ, όπως αναφέρεται σε μια επιστολή του προς τον αδελφό του, ήταν στην πραγματικότητα η Αφροδίτη.

Ο βαν Γκογκ πούλησε μόνο δυο πίνακες ενώ ζούσε και κανένας από τους δυο δεν ήταν η Έναστρη Νύχτα

Ο ένας που είναι γνωστό ότι πουλήθηκε με βεβαιότητα ήταν ο πιο άγνωστος Το Κόκκινο Αμπέλι, ο οποίος ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του 1888, πριν από την κατάρρευση που τον έστειλε στο άσυλο. Η Βελγίδα καλλιτέχνις και συλλέκτρια Anna Boch τον αγόρασε για 400 φράγκα το 1890. Σήμερα, ο πίνακας είναι στο Μουσείο Πούσκιν Καλών Τεχνών της Μόσχας. Αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι ο βαν Γκογκ πούλησε ακόμη ένα πίνακα. Στη βιογραφία του καλλιτέχνη, ο ιστορικός Mark Edo Tralbaut μιλάει για μια επιστολή από τον αδερφό του ζωγράφου όπου αναφέρεται ότι μια αυτοπροσωπογραφία του αποκτήθηκε από έναν έμπορο έργων τέχνης στο Λονδίνο.

Τον πίνακα κατείχε δυο φορές η χήρα του Theo

Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ το 1890, ο Theo κληρονόμησε όλα τα έργα του αδελφού του. Αλλά όταν πέθανε και εκείνος το φθινόπωρο του 1891, η σύζυγός του Johanna Gezina van Gogh-Bonger έγινε ιδιοκτήτρια του πίνακα και των άλλων έργων. Η ίδια συνέλεξε και επιμελήθηκε την αλληλογραφία των αδελφών προς δημοσίευση και σ' αυτή πιστώνεται η υστεροφημία του βαν Γκογκ. Το 1900, η van Gogh-Bonger πούλησε την Έναστρη Νύχτα στον Γάλλο ποιητή Julien Leclerq, ο οποίος τον πούλησε στον καλλιτέχνη Émile Schuffenecker. Έξι χρόνια αργότερα, η ίδια αγόρασε ξανά τον πίνακα από τον Schuffenecker ώστε να τον δωρίσει στην Oldenzeel Gallery στο Ρότερνταμ.

Τα φώτα της Έναστρης Νύχτας φαίνεται ότι αναβοσβήνουν εξαιτίας του πως δουλεύει το ανθρώπινο μυαλό

Δείτε το βίντεο όπου η Natalya St. Clair εξηγεί πως ο πίνακας τους βαν Γκογκ είναι μια ακριβής απεικόνιση αναταράξεων, "μια από τις πιο εξαιρετικά δύσκολες έννοιες που η φύση έφερε στην ανθρωπότητα."

Τετραπλό ουράνιο τόξο πάνω από τη Νέα Υόρκη


Η Amanda Curtis τράβηξε μια φωτογραφία ενός τετραπλού ουράνιου τόξου! Πρόσεξε το παράξενο φαινόμενο καθώς πήγαινε από το Long Island στη Νέα Υόρκη την Τρίτη.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Τα αγγλικά πεζοδρόμια του 18ου αιώνα που απαγόρευαν στους εραστές να περπατούν δίπλα-δίπλα


Στα τέλη του 18ου αιώνα η Lady Jane Stanley του Knutsford στην αγγλική πόλη Cheshire διέταξε κάθε πεζοδρόμιο στην πόλη να είναι τόσο στενό ώστε να αποτρέπουν τους εραστές από το να περπατάνε δίπλα-δίπλα και πιασμένοι χέρι-χέρι. Ούσα ηλικιωμένη γεροντοκόρη η λαίδη (η ίδια πρότεινε τον επιτάφιο της: "Έζησα παρθένα και πέθανα παρθένα. Ποτέ δεν μου ζητήθηκε και ποτέ δεν το αρνήθηκα"), μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ήταν ίσως λίγο πικρή και στριμμένη που κανείς δεν περπάτησε μαζί της, όμως, ένας ιστορικός του Knutsford υποθέτει ότι απλώς "είχε πολύ αυστηρές έννοιες για την ευπρέπεια και δε θα έπρεπε κανείς να τις παραβιάζει".

Αυτό βέβαια, δεν την εμπόδιζε να γυρίζει στην πόλη, συνήθως σε κάποια ανοιχτή άμαξα, και συνήθιζε να επιπλήττει όσους την εμπόδιζαν.

Μια εκδοχή της Κόλασης που ανακαλύφτηκε κατά τη διάρκεια κατεδάφισης στο Παρίσι


Μια ομάδα εργατών κατεδάφισης στο Παρίσι ανακάλυψε ένα μυστηριώδες ξύλινο κουτί στα χαλάσματα ενός κτιρίου. Το κουτί, το οποίο είχε τυλιχτεί με παλιές στρατιωτική ζώνες, περιείχε μια συλλογή από φωτογραφίες που απεικονίζουν έναν ηδονιστικό κόσμο γεμάτο με μεθυσμένους διαβόλους, απειλητικούς σκελετούς και μισόγυμνων γυναικών.

Ένα ανώνυμο σημείωμα που βρέθηκε θαμμένο ανάμεσα στις εικόνες έλεγε:

Αυτό είναι το έργο της ζωής μου, είναι, επομένως, ότι ονειρεύτηκα για την κόλαση. Αν τα οράματά μου είναι αληθινά, τότε οι κακοί να είστε βέβαιοι, η μετά θάνατον ζωή θα είναι γλυκιά.


Αυτό που ανακάλυψαν οι εργάτες εκείνη την ημέρα ήταν μια σειρά από φωτογραφίες γνωστές ως Les Diableries (Οι Διαβολικοί). Κάθε σκηνή της σειράς είναι σύνθεση ενός περίτεχνου διοράματος από γύψο και άργιλο και στολισμένου με μικροσκοπικά αντικείμενα. Δημιουργήθηκε στο Παρίσι στα 1860 και τυπώθηκαν με τη μορφή στερεοσκοπικών διαφανειών που, όταν κάποιος τις έβλεπε με ειδικούς φακούς, έβλεπε ένα τρισδιάστατο αποτέλεσμα.


Οι φωτογραφίες επανεκδόθηκαν το 1978, με τίτλο Diableries: La Vie Quotidienne Chez Satan.


Περισσότερα στο disinfo.com

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Όταν ο Μπρους Λι αντιμετώπισε τον Batman


Επτά χρόνια πριν γίνει παγκοσμίως διάσημος με την ταινία του 1973 "Enter the Dragon", ο θρύλος των πολεμικών τεχνών Μπρους Λι πρωταγωνίστησες σε μια σειρά της τηλεόρασης, το "The Green Hornet". Υποδυόταν τον σύντροφο του Green Hornet, τον Kato.

Κάποιος έπρεπε να το κάνει και αυτό: Όταν ένας πιλότος έπιασε ταχύτητα 40 g!


Ο σμήναρχος John Paul Stapp ήταν χειρούργος της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ που υποβλήθηκε σε δοκιμές για να δει πόσο μπορούσε να αντέξει ένας πιλότος. Προσφέρθηκε εθελοντικά για μια σειρά δοκιμών στην αεροπορική βάση Edwards με πυραυλοκίνητα οχήματα. Ο Stapp έσπασε το ένα ρεκόρ ταχύτητας μετά το άλλο.

Η τελευταία του δοκιμή ήταν στις 10 Δεκεμβρίου του 1954. Αυξάνοντας την ώθηση του πυραύλου, το όχημα επιτάχυνε στα 1.017 χλμ/ώρα σε 5 δευτερόλεπτα και ακινητοποιήθηκε πλήρως σε λιγότερο από 2 δευτερόλεπτα. Αυτό σημαίνει πάνω από 40 g, και ότι προς στιγμήν ζύγιζε 3.084 κιλά. Κοντά του υπήρχε προσωπικό που θα τον μετέφερε άμεσα στο νοσοκομείο. Όλα τα αιμοφόρα αγγεία στα μάτια του είχαν σπάσει αφήνοντας τον τυφλό -ανέκτησε αργότερα την όρασή του αργότερα- αλλά τα μάτια του μαύρισαν λόγω της προς τα εμπρός κίνηση των ματιών του μέσα στο κεφάλι του. Μερικά πλευρά του είχαν ραγίσει καθώς και οι δύο καρποί του, αλλά επέζησε.

Παρεμπιπτόντως, οι δοκιμές του Stapp είχαν σαν αποτέλεσμα αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως νόμος του Μέρφι.



Δείτε και άλλες ιστορίες πρωτοπόρων της αεροπορίας στο Urban Ghosts.

Εκεί από όπου ξεκινάνε 10 από τους μεγαλύτερους ποταμούς

Η πηγή ή οι πηγές κάποιου ποταμού, είναι συχνά δύσκολο να οριστούν. Κάποιοι προσδιορίζουν την πηγή του ποταμού σε μια λεκάνη από την οποία το νερό τρέχει όλο το χρόνο, όπως για παράδειγμα μια λίμνη. Μερικές φορές κάποιο άλλο ποτάμι μπορεί να χύνεται σε μια λίμνη, και τότε η πηγή του άλλου ποταμού θεωρείται ως πηγή και των δύο, όπως στην περίπτωση του Νείλου. Σε άλλες περιπτώσεις, η συμβολή δύο ή περισσοτέρων ποταμών, όπου πρώτη φορά ονομάζεται κάποιος ποταμός, θεωρείται ως η πηγή του, όπως στην περίπτωση του ποταμού Δούναβη.

Σε πολλές περιπτώσεις, είναι αδύνατο να εντοπιστεί η ακριβής τοποθεσία από όπου ξεκινάει ένας ποταμός, επειδή μπορεί να έχει πολλές πηγές. Συχνά ξεκινάει ως ένα μικρό ρέμα, αλλά καθώς ρέει προς τη θάλασσα, μια λίμνη ή ένα άλλο ποτάμι, το ρεύμα που συγκεντρώνει το νερό από πολλές πηγές γίνεται ποτάμι. Ας δούμε από ξεκινούν μερικά από τα μεγαλύτερα ποτάμια του κόσμου.


Μισσισσιππής


Νείλος


Γάγγης


Τάμεσης


Δούναβης


Αμαζόνιος


Ρήνος


Βόλγας


Κίτρινος ποταμός


Ζαμβέζης

από: amusing planet

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Το πρώτο σκίτσο της Wonder Woman


Το πρώτο σκίτσο του H.G. Peter για την Wonder Woman, ανακτήθηκε πρόσφατα από την περιουσία του, είναι πλέον προς πώληση. Ο Peter ήταν ο αρχικός καλλιτέχνης του χαρακτήρα όταν έκανε την εμφάνισή της στο τεύχος Νο8 του All Star Comics του William Moulton Marston τον Δεκέμβριο του 1941. Αυτό που κάνει το έργο πιο ενδιαφέρον -και πιθανόν πιο πολύτιμο- είναι οι σημειώσεις μεταξύ των Peter και Marston από κάτω του.

Δείτε τις σημειώσεις και περισσότερες λεπτομέρειες στο ComicLink.

Τα χωριά-μινιατούρες του Bourton-on-the-Water


Το Bourton-on-the-Water είναι ένα χωριό και αστική κοινότητα του Gloucestershire στην Αγγλία που βρίσκεται σε μια μεγάλη κοιλάδα μέσα σε μια περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους. Το χωριό είναι γνωστό για την γραφική High Street, που πλαισιώνεται από μεγάλα χόρτα και τον ποταμό Windrush που την διατρέχει. Ο ποταμός διασχίζεται από πολλά χαμηλά, πέτρινα τοξωτά γεφύρια που έχουν οδηγήσει να αποκαλείται το Bourton-on-the-Water "Βενετία του Cotswolds". Το χωριό έχει πληθυσμό περίπου 3.200 κατοίκους, αλλά στην τουριστική περίοδο υπάρχουν περισσότεροι επισκέπτες απ' ότι οι κάτοικοι.


Το πιο διάσημο αξιοθέατο του Bourton-on-the-Water είναι ένα αντίγραφο του ίδιου του χωριού σε κλίμακα 1:9. Η ρεπλίκα κατασκευάστηκε το 1930 και άνοιξε το 1937, αντανακλά με ακρίβεια το χωριό όπως ήταν το 1936 και κατασκευάστηκε με αυθεντικά υλικά. Το μοντέλο χτίστηκε μέχρι και την τελευταία του λεπτομέρεια, συμπεριλαμβανομένων των παραθύρων της εκκλησίας, τους ξερούς πετρότοιχους και τις λεπτομέρειες των κτιρίων. Για τα δέντρα οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν μικροσκοπικά μπονσάι τα οποία κλάδεψαν προσεκτικά κάνοντας και αυτά σε κλίμακα.


Το χωριό-μοντέλο διαθέτει ένα χωριό-μοντέλο του ίδιους και κατ' επέκταση του χωριού. Αν κανείς προσέξει το χωριό-μοντέλο θα δει ένα ακόμα μοντέλο του μοντέλου!


Η ιδέα για το μοντέλο ήταν του C. A. Morris, ιδιοκτήτη του Old New Inn, στο πίσω μέρος του οποίου βρίσκεται το μοντέλο. Μαζί με τη σύζυγό του μέτρησαν με ακρίβεια το χωριό και άρχισαν να το κατασκευάζουν το 1936 με τη βοήθεια τοπικών τεχνιτών. Το χωριό άνοιξε για το κοινό πρώτη φορά στις 13 Μαΐου 1937 για τον εορτασμό της στέψης του βασιλιά Γεωργίου Στ'. Το μοντέλο ολοκληρώθηκε το 1940.