Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Χορεύοντας στη σοφίτα της Όπερας του Παρισιού


Το κλασσικό μπαλέτο όπως το ξέρουμε σήμερα ξεκίνησε στην Όπερα του Παρισιού. Το 1930, δόθηκε άδεια στον φωτογράφο του περιοδικού LIFE, Alfred Eisenstaedt, να εισέλθει στον μυστικό κόσμο των πρίμα μπαλαρίνα στην Grand Opera de Paris. Κάθισε σε μια πρόβα για τη Λίμνη των Κύκνων, φωτογραφίζοντας τις χορεύτριες οι οποίες έκαναν τις ασκήσεις τους, τελειοποιώντας την χορογραφία, καθώς και σε διάφορες άλλες στιγμές.








φωτογραφίες: Alfred Eisenstaedt για το LIFE magazine

Codex Seraphinianus: Το πιο περίεργο βιβλίο στον κόσμο


Είναι ένα βιβλίο που έχει γραφτεί και σχεδιαστεί από τον Ιταλό καλλιτέχνη Luigi Serafini, σε διάστημα δεκατριών μηνών από το 1976 έως και το 1978. Το βιβλίο απαριθμεί περίπου 360 σελίδες, οι οποίες κυμαίνονται ανάλογα και με την έκδοση που θα το βρείτε. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερο, είναι το ότι μάλλον πρόκειται περί μιας εγκυκλοπαίδειας για έναν περίεργο κόσμο, γραμμένη σε μια επίσης περίεργη γλώσσα.

Μια μοναδικά σουρεαλιστική παρωδία, ένα παράθυρο σε έναν κόσμο ή απλώς ένα δημιούργημα ενός λαμπρού καλλιτέχνη; Αυτό μένει να το ανακαλύψετε μόνο εσείς.

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1981, σε δυο τόμους από τον Franco Marua Ricci, αλλά η ιδέα και η πρώτη φορά που έγινε η σύνθεση αυτής της παράλογης και απόκοσμης συμφωνίας ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται στην εποχή της πληροφόρησης και των αρχέτυπων εικόνων από την ματιά ενός καλλιτέχνη που αγναντεύει πέρα από το αληθινό και πραγματικό. Πέρα από την αλήθεια που αναγνωρίζει το μάτι μας και καταφέρνει να συλλάβει το μυαλό. Είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης μιας λαμπρής καλλιτεχνικής προσωπικότητας.


Ώρες ώρες φαντάζομαι το πόσο θα είχε αλλάξει το περιεχόμενο του βιβλίου αν είχε γραφτεί στην εποχή μας. Τώρα που ο έξυπνος άνθρωπος έχει ως μέλημα το να συνδεθεί για παράδειγμα με τις σκέψεις και τις ιδέες των ομοϊδεατών του, μιας και κατά ένα μεγάλο μέρος το βιβλίο έχει να κάνει με το θέμα της πληροφορίας.

Πολλοί πάντως θα παραδεχτούν πως ο Serafini, εμπνεύστηκε για το αξιόλογο καλλιτεχνικό δημιούργημά του από ένα άλλο πιο παλιό εγχειρίδιο με παρόμοια νοοτροπία όμως η γέννηση τού έχει πιστοποιηθεί κάπου στον 14ο αιώνα, στον μεσαίωνα δηλαδή. Ο λόγος περί του “Voynich manuscript”.

Ανά καιρούς πολλοί προσπάθησαν να μεταφράσουν το βιβλίο μα πολύ λίγες αναφορές έχουμε ακόμα και τώρα στο διαδίκτυο περί επιτυχίας. Το μόνο που έχει γίνει, απ’ ότι έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, είναι το να έχει αποκωδικοποιηθεί το νουμερικό σύστημα του. Το σύστημα αρίθμησης που χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης από την σελιδαρίθμηση μέχρι και την απλή αριθμητική που υπάρχει διάσπαρτα στις σελίδες. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα βιβλία που έχουν ως σκοπό την λύση, το σπάσιμο και την αποκωδικοποίηση της γλώσσας αλλά και των εικόνων, χωρίς όμως κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Μπορείτε βεβαίως να δείτε σελίδες όπως και αυτή που υποστηρίζει πως έχει λύσει το μυστήριο και να παίξετε με την μετάφραση ή ακόμα και να διαβάσετε προσεκτικά και να μαντέψετε για το τι μπορεί να αποκαλύπτει.

Για περισσότερες πληροφορίες μόνο όσον αφορά το αριθμητικό σύστημα επισκεφθείτε αυτή την σελίδα.


Θεματολογία

Το βιβλίο στην πρώτη του μορφή χωρίζονταν σε δυο ενότητες. Αυτές καταπιάνονται με τα παρακάτω θέματα:

Τόμος Πρώτος
1: Χλωρίδα
2: Πανίδα
3: Δίποδα (Bipeda)
4: Φυσική
5: Μηχανικές κατασκευές

Τόμος Δεύτερος
1: Ανατομία
2: Μυθολογία
3: Γραφή
4: Τρόφιμα και είδη ένδυσης
5: Παιχνίδια και ψυχαγωγία
6: Αρχιτεκτονική

Η πρώτη έκδοση του βιβλίου, αλλά και οι επόμενες που ακολούθησαν, μπορούνε να βρεθούν σε βιβλιοπωλεία ανά τον κόσμο, ακόμα και σε ψηφιακή μορφή. Η πρώτη έκδοση, πλησιάζει μέχρι και τα 5.000€ ενώ μπορεί να βρεθεί και η πιο πρόσφατη μέσω Amazon.com στα 130€.

πηγή: fridge.gr

Ο αντιρατσιστικός «ύμνος» που ερμήνευσε η Μπίλι Χόλιντεϊ επανέρχεται από τον ράπερ Κάνιε Γουέστ

Το τραγούδι-θρύλος επιστρέφει

Η Μπίλι Χόλιντεΐ ήταν η πρώτη ερμηνεύτρια του «Strange Fruit» - πηγή

«Τα δέντρα στον Νότο έχουν πάνω τους παράξενο καρπό / έχουν αίμα στα φύλλα και στη ρίζα / μαύρα κορμιά λικνίζονται από το αεράκι του Νότου / ένας παράξενος καρπός κρέμεται από τις λεύκες». Έτσι ξεκινάει το συγκλονιστικό τραγούδι «Strange Fruit», ένα τραγούδι-θρύλος της περίφημης αφροαμερικανίδας ερμηνεύτριας της τζαζ Μπίλι Χόλιντεϊ. Το περιοδικό «Time» το 1999 το χαρακτήρισε «το σημαντικότερο αμερικανικό τραγούδι του 20ού αιώνα» αφού είναι το πρώτο που κατήγγειλε ανοικτά -αλλά και ποιητικά, με θανάσιμη θλίψη- μια διαδεδομένη δολοφονική πρακτική στον παλιό αμερικανικό Νότο: το λιντσάρισμα και τον δημόσιο απαγχονισμό μαύρων από λευκούς.

Σήμερα το τραγούδι αυτό του 1937 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διά μέσου της νέας μουσικής τεχνολογίας. Ο Αμερικανός ράπερ Κάνιε Γουέστ χρησιμοποίησε ένα «σαμπλ» («δανεισμός» από ένα άλλο τραγούδι) από το «Strange Fruit» για το δικό του «Blood On The Leaves» που περιέχεται στο πρόσφατο έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Yeezus». Η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ορισμένοι ενθουσιάστηκαν από τη δυνατότητα νέων σε ηλικία ακροατών να το ανακαλύψουν, άλλοι όμως θεώρησαν ιεροσυλία τον «κατακλυσμό» της παλιάς ηχογράφησης με μια πλημμυρίδα λέξεων.

Το τραγούδι ξεκίνησε ως αντιρατσιστικό ποίημα του ρωσικής καταγωγής Αμερικανοεβραίου Αμπελ Μίροπολ, που ήταν δάσκαλος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Οι στίχοι εκφράζουν τον αποτροπιασμό του Μίροπολ για το λιντσάρισμα δύο μαύρων, του Τόμας Σιπ και του Έιμπραμ Σμιθ, που, αφού βασανίστηκαν από όχλο λευκών, βρέθηκαν κρεμασμένοι σε δέντρο στην Ιντιάνα στις 7 Αυγούστου 1930.

Η φωτογραφία που ενέπνευσε τον Μίροπολ - πηγή

Ο στιχουργός είδε στον Τύπο μια φωτογραφία από το κτηνώδες αυτό περιστατικό και φαντάστηκε τα μαύρα κορμιά σαν «παράξενους καρπούς» που το αίμα τους ποτίζει τα φύλλα και τη ρίζα των δέντρων.

Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1937 ως «Bitter Fruit» («Πικρός καρπός») στο αριστερό περιοδικό «The New York Teacher» με το ψευδώνυμο Λιούις Αλαν. Ο στιχουργός έψαχνε για περίπου έναν χρόνο έναν μουσικό να τον βοηθήσει στη μελοποίηση, αλλά τελικά αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας τις φτωχές μουσικές γνώσεις του, να το μελοποιήσει ο ίδιος.

«Το λιντσάρισμα των μαύρων θεωρούνταν κάτι σαν σπορ, σαν χόμπι για τους λευκούς του αμερικανικού Νότου τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα» σημείωνε κατόπιν ο Μίροπολ.

Αρχικά το ερμήνευσε η μαύρη τραγουδίστρια Λόρα Ντάνκαν, μέχρι που κάποια στιγμή το άκουσε ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ο ιδιοκτήτης του περίφημου νυχτερινού κέντρου «Café Society» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος σε λευκούς και μαύρους, μια νεοϋορκέζικη εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού καμπαρέ. Ο Τζόζεφσον το πρότεινε στη -νεαρή και ανερχόμενη αλλά άγνωστη στο ευρύ κοινό- Μπίλι Χόλιντεϊ.

«Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Είχα μόλις τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή, δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Και μεμιάς όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν...» είχε πει η ίδια για την πρώτη φορά που το τραγούδησε. Κάπως έτσι ο Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το «Strange Fruit», οι σερβιτόροι του «Cafe Society» σταματούσαν να σερβίρουν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει τη Χόλιντεϊ στη σκηνή και εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.

«Μπήκα στο νυχτερινό κέντρο παντελώς άγνωστη και μετά το "Strange Fruit" έφυγα γνωστή σε πολύ κόσμο» θα έλεγε κατόπιν η Χόλιντεϊ για το τραγούδι αυτό, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας της πουλώντας στις ΗΠΑ πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Είναι το πρώτο πολιτικό τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κυκλοφόρησε σε δίσκο στις ΗΠΑ. Έγινε ο ύμνος του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επηρεάζοντας καθοριστικά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των δεκαετιών του 1950 και του 1960.



πηγή: tovima.gr

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Διάσημα κτίρια από γλυκά και gingerbread

Ένα από τα έθιμα των ημερών που έρχονται στην Αμερική είναι να φτιάχνουν σπίτια από gingerbread. Ο Henry Hargreaves και η Caitlin Levin "εκτόξευσαν" αυτό το έθιμο με τις δημιουργίες τους για το Art Basel, ένα χειμερινό καλλιτεχνικό φεστιβάλ στο Miami Beach. Για μια επίδειξη στο Dylan's Candy Bar, ήθελαν κάτι που να περιέχει και τα γλυκά και την τέχνη, έτσι δημιούργησαν αντίγραφα των πιο διάσημων γκαλερί τέχνης και μουσείων του κόσμου με gingerbread και γλυκά!

Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (Tate Modern), Λονδίνο: Gingerbread, hard candy, cotton candy, bubble gum


Μουσείο Γκούγκενχαϊμ (Solomon R. Guggenheim Museum), Νέα Υόρκη: Icing, Gingerbread, Cotton Candy, Candy wrappers, licorice, sugar


Μουσείο Karuizawa, Ναγκάνο: Chocolate, gingerbread, hard candy, cotton candy, sour flush


Λούβρο (The Louvre), Παρίσι: Gingerbread, hard candy, licorice


Museum Aan de Stroom (MAS), Αμβέρσα: Gingerbread, lego candy, hard candy, sesame candy, chocolate, bubble gum, sour rolls


MAXXI - Museo nazionale delle arti del XXI secolo, Ρώμη: Gingerbread, hard candy, lollipop sticks


Μουσείο Soumaya, Πόλη του Μεξικό: Candy balls, gingerbread, sour rolls, taffy

Ολόκληρα τα κτίρια μπορούν να φαγωθούν.

Δείτε πως είναι και έγχρωμα (μετακινηθείτε με το δεξί βελάκι του πληκτρολογίου σας στις υπόλοιπες φωτογραφίες).

Οκτώ διάσημες παρανοήσεις και η αλήθεια τους


Η λογική του «χαλασμένου τηλεφώνου» εφαρμόζεται σε εκατοντάδες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Από κάτι που μάθαμε για κάποιον από κάποιον που το έμαθε από… κάποιον και είτε δεν ισχύει είτε έφτασε στα αυτιά μας ελαφρώς τροποποιημένο, μέχρι παρανοήσεις για θέματα πάσης φύσεως (ιστορικά, επιστημονικά, ζωολογικά κτλ.) Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικές από τις πιο δημοφιλείς παρανοήσεις γύρω από θέματα ποικίλης ύλης και τις (πραγματικές) αλήθειες από πίσω τους.

Από πού προέρχεται η μαγική λέξη "άμπρα κατάμπρα";


Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης "άμπρα κατάμπρα" χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., από τον Ρωμαίο γιατρό Quintus Serenus Sammonicus (Κουίντος Σερένος Σαμόνικος), ως θεραπεία για την ελονοσία.

Ο Σαμόνικος περιέγραφε ότι, όσοι υπέφεραν από τη συγκεκριμένη ασθένεια, φορούσαν ένα μενταγιόν, που έγραφε τη λέξη "άμπρα κατάμπρα" σε τριγωνική μορφή. Οι οδηγίες ανέφεραν:

"Σε ένα κομμάτι περγαμηνής, γράψε τη λέξη 'άμπρα κατάμπρα' πολλές φορές. Επανάλαβέ τη, στην από κάτω γραμμή, αλλά αφαίρεσε το τέλος. Συνέχισε έτσι, μέχρι το τελευταίο γράμμα να είναι η βάση του κώνου. Θυμήσου να τυλίξεις την περγαμηνή με κάποιο ύφασμα και να το φορέσεις γύρω απ’ τον λαιμό σου".


Η πιθανότερη πηγή έμπνευσης για τον Σαμόνικο, ήταν η αραμαϊκή έκφραση "άβρα καντάβρα", η οποία χρησιμοποιήθηκε λίγο τροποποιημένη από τη συγγραφέα του Χάρι Πότερ, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ.

Στα βιβλία του Χάρι Πότερ, η θανατική κατάρα ήταν "αβάντα κεντάβρα" και η Ρόουλινγκ είχε πει σε συνέντευξή της, ότι η αρχική έκφραση σήμαινε "να καταστραφεί".

Άλλη πιθανή προέλευση της λέξης είναι το όνομα "Αβραξάς", το οποίο είχε σημαντικές μυστικιστές ιδιότητες στην αρχαία Ελλάδα και στην Ανατολή. Τον "Αβραξά" τον συναντάμε σε πολλές διαφορετικές μορφές. Είναι Θεός, μαγική λέξη για ξόρκια και σύμβολο της νουμερολογίας, καθώς τα γράμματα που αποτελούν τη λέξη, βγάζουν το άθροισμα 365, δηλαδή τις μέρες του χρόνου.

Το "άμπρα κατάμπρα" ανά τους αιώνες

Το 16ο αιώνα, η Εύα Ρίμινγκτον Τέιλορ, αναφέρει στο βιβλίο «Το περιπετειώδες ταξίδι του Καπετάνιου Έντουαρντ Φέντον», ότι ένα γιατρός έλεγε, πως θεράπευε τους πάντες από αρρώστιες, κρεμώντας το μενταγιόν με τη λέξη «άμπρα κατάμπρα» απ’ τον λαιμό τους.

Τον 18ο αιώνα, οι άνθρωποι συνέχιζαν να πιστεύουν στις θεραπευτικές ιδιότητες του μενταγιόν, αλλά οι «πιο διαβασμένοι», είχαν αντιληφθεί ότι επρόκειτο περί κομπογιαννιτισμού. Το 1722, ο ιστορικός Ντάνιελ Ντεφόου, έγραφε στο βιβλίο του «Χρονικά του έτους της Πανούκλας»: «Οι άνθρωποι εξαπατούνται. Πιστεύουν ότι αν φοράνε φυλαχτά, και κάνουν εξορκισμούς, δε θα τους φτάσει η πανούκλα. Λες και η πανούκλα είναι ένα κακό πνεύμα, που θα φοβηθεί τους σταυρούς και τα χαρτιά με τα ξόρκια, όπως συγκεκριμένα η λέξη «άμπρα κατάμπρα», που γράφουν σε μορφή τριγώνου ή πυραμίδας… Πόσοι καημένοι άνθρωποι πίστεψαν σε αυτά τα πράγματα και πόσους απ’ αυτούς κουβάλησαν μετά τα νεκρο-κάρα».

Η λέξη λοιπόν, ήταν ένα ξόρκι, μια μαγική ασπίδα εναντίον της αρρώστιας και μια καλή ευκαιρία για κάποιους, να βγάλουν πολλά χρήματα, εκμεταλλευόμενοι την ανθρώπινη αφέλεια.

πηγή: mixanitouxronou.gr

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

10+1 πανέμορφες φωτογραφίες επικείμενων καταιγίδων

Η θέα μιας επικείμενης καταιγίδας μπορεί να είναι τόσο όμορφη όσο και δυσοίωνη. Δείτε μερικές φωτογραφίες τοπίων στις οποίες φαίνεται η δύναμη της φύσης.

Δείτε ακόμη:
Η πρώτη φωτογραφία ανεμοστρόβιλου
Πανέμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες καταιγίδων
Μια τεράστια, περιστρεφόμενη καταιγίδα!
Μια καταιγίδα πάνω από το Grand Canyon

Booker, Τέξας, ΗΠΑ - φωτογραφία


Τιμισοάρα, Ρουμανία - φωτογραφία




Ντεϊτόνα Μπιτς, Φλόριντα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Σάουθ Ντακότα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - φωτογραφία


Καλοχώρι, Ελλάδα - φωτογραφία


Jūrmala, Λετονία - φωτογραφία


Αυστραλία - φωτογραφία


Κρήτη - φωτογραφία


Νησιά Κέιμαν - φωτογραφία

1862: Το χειρόγραφο των Αθλίων του Βίκτωρ Ουγκώ


Οι Άθλιοι (Les Misérables) (1862) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτορος Ουγκώ και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ασχολείται με τις ζωές αρκετών Γάλλων χαρακτήρων, οι οποίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, για μια περίοδο άνω των είκοσι ετών στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα. Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τους ναπολεόντειους πολέμους και τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Ο Ουγκώ εμπνεύστηκε από το υπαρκτό πρόσωπο Φρανσουά Ευγένιο Βιντόσκ (Eugène François Vidocq, 24 Ιουλίου 1775-11 Μαΐου 1857), ο οποίος κατείχε την ιδιότητα τόσο του αστυνομικού, όσο και του εγκληματία. Ο πρώην εγκληματίας έγινε ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής εγκληματολογικού Sûreté Nationale καθώς και επικεφαλής του πρώτου -γνωστού- ιδιωτικού γραφείου ντετέκτιβ. Θεωρείτε ο πατέρας της μοντέρνας εγκληματολογίας, της Γαλλικής αστυνομίας και ο πρώτος ιδιωτικός ντετέκτιβ.

Και ένα ευτράπελο: Ο Ουγκώ, θέλοντας να μάθει την πορεία των πωλήσεων του βιβλίου του, έστειλε στον εκδότη του ένα τηλεγράφημα, που περιείχε μόνο το χαρακτήρα: ? . Έλαβε από τον εκδότη την ανάλογη απάντηση, ένα τηλεγράφημα με το χαρακτήρα: ! . Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως η πιο σύντομη αλληλογραφία.

πηγές: el.wikipedia.org , en.wikipedia.org

Τα αμερικάνικα τραπεζογραμμάτια με τον Άγιο Βασίλη


Πριν η αμερικανική κυβέρνηση εκδώσει τραπεζογραμμάτια, οι τράπεζες στις ΗΠΑ εξέδιδαν τα δικά τους, που ήταν εξαγοράσιμα για μια ορισμένη ποσότητα χρυσού στη συγκεκριμένη τράπεζα. Υπήρχαν κάπου 8.000 διαφορετικά χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία στα μέσα του 1800. Τόσα πολλά που κάθε μήνα τυπωνόταν μια επιτομή όπου αναφέρονταν λεπτομερώς πόσο άξιζε το κάθε ένα απ' αυτά σε συγκεκριμένα μέρη της χώρας. Μερικά από αυτά τα τραπεζογραμμάτια απεικόνιζαν τον Άγιο Βασίλη.


Σκοπός αυτών των τραπεζογραμματίων ήταν να εμφυσήσουν εμπιστοσύνη στους πελάτες των τραπεζών συνδυάζοντας τες με την εικόνα του Αγίου αλλά και για να εμπνεύσουν τους συλλέκτες να κρατούν τα τραπεζογραμμάτια και να μην τα ανταλλάσσουν με χρυσό.



πηγή: koehlerlegal.blogspot.co.uk

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Όταν ζητήθηκε από τους Αμερικανούς να τοποθετήσουν τις ευρωπαϊκές χώρες σε έναν χάρτη...

Το Buzzfeed πρόσφατα "εξέτασε" τους Αμερικανούς στις γεωγραφικές τους γνώσεις. Τους ζήτησε να γράψουν σε έναν άδειο χάρτη τα ονόματα των χωρών της Ευρώπης. Δείτε μερικές απίστευτα αστείες απαντήσεις.
































από: boredpanda.com