Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Τάσος Σχίζας - Η Τεχνική της αναλογικής και της ψηφιακής φωτογραφίας


Το βιβλίο έχει δύο μορφές, Τυπογραφική και ηλεκτρονική (σε pdf και σε rar αρχείο). Η ηλεκτρονική έκδοση προσφέρεται δωρεάν για να είναι προσιτή σε κάθε ενδιαφερόμενο. Η τελευταία τυπογραφική έκδοση (Σεπτέμβριος 2010) διατίθεται στην αγορά με κόστος 12 € και δεν ταυτίζεται με την ηλεκτρονική.

Το κάστρο Χόγκουαρτς με LEGO


Η Alice Finch δημιουργεί κατασκευές με τουβλάκια LEGO. Μια από τις δημιουργίες της είναι ένα αντίγραφο της Σχολή Χόγκουαρτς από το έργο της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ "Χάρι Πότερ". Το έργο της αποτελείται από 400.000 κομμάτια LEGO και χρειάστηκε ένα ολόκληρο χρόνο για να το ολοκληρώσει.

Σινέ Αστρον: Η ιστορία ενός κινηματογράφου που κατάφερε να μη γίνει σουπερμάρκετ


Έπειτα από προσπάθειες 5 χρόνων, συγκέντρωση 1.000 υπογραφών, ποδηλατοδρομίες και αποστολή 2.000 καρτών προς τους υπουργούς Πολιτισμού αυτών των χρόνων, οι κάτοικοι της περιοχής των Αμπελοκήπων, μαζί με τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Monumenta, κατάφεραν να διασώσουν τον κινηματογράφο Άστρον, τον πρώτο χειμερινό κινηματογράφο της περιοχής, οι χώροι του οποίου φιλοξενήθηκαν πολλές από τις εμπειρίες τους: πρώτη φορά στο σινεμά, πρώτη ταινία, πρώτη συνάντηση, πρώτο φιλί.

Η ιστορία ξεκινάει στις αρχές του 20ού αιώνα, τότε που στην Αθήνα ανοίγουν τις πύλες τους οι πρώτες αίθουσες κινηματογράφου. Αρχικά χρησιμοποιούνται ως κινηματοθέατρα που άλλοτε ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις και άλλοτε προβάλλουν κινηματογραφικές ταινίες. Στο τέλος του 1910 λειτουργούν ήδη 6 κινηματογραφικές αίθουσες: Κόσμος, Royal, Βαριετέ, Pathé Frères, Ρώμη, Hellas. Οι περισσότερες διαθέτουν πιανίστα που συνοδεύει ηχητικά τις ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Την περίοδο του Μεσοπολέμου λειτουργούν 13 αίθουσες στην Αθήνα και άλλες 62 στην επαρχία.

Το 1929 έχουμε την έναρξη του ομιλούντος κινηματογράφου και εγκαινιάζεται στην Αθήνα με την αίθουσα Αττικόν, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1932 φτιάχνεται το Παλλάς στο ισόγειο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, με χωρητικότητα 2.000 θέσεων. Το 1954 λειτουργούν 450 αίθουσες σε όλη την Ελλάδα, οι περισσότερες στην Αθήνα. Στην περιοχή των Αμπελοκήπων λειτουργούν αρκετοί θερινοί κινηματογράφοι ενώ οι πρώτοι χειμερινοί κινηματογράφοι κάνουν την εμφάνισή τους στα μέσα της δεκαετίας του 1950.

Τον Απρίλιο του 1956 ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, ο Δημήτριος Παντερμαλής και οι αδελφοί Δημήτριος και Νικόλαος Μαλτσινιώτης αγόρασαν ένα οικόπεδο στον αριθμό 37 της έρημης τότε λεωφόρου Κηφισίας, προκειμένου να χτίσουν τον πρώτο χειμερινό κινηματογράφο στην περιοχή των Αμπελοκήπων.

Ο Ιωαννίδης είχε σχετική εμπειρία αφού ήδη από το 1935 είχε φτιάξει το θερινό κινηματογράφο Σινέ Παρί στην Πλάκα, με μια διάθεση νοσταλγίας για το Παρίσι που τότε είχε μόλις αποχωριστεί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ


Ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης (φωτ. από τα εγκαίνια του Αστρον, 1957) καταγόταν από την ευρύτερη περιοχή της Προύσας κι έφυγε πρόσφυγας από το Σούσουρλουκ της Μικράς Ασίας το 1923, στα 21 του χρόνια, γεμάτος ανησυχία για όσα είχαν συμβεί, αλλά και γεμάτος όνειρα για όσα τον περίμεναν.

Μέσω της Προσοτσάνης της Δράμας, βρέθηκε στη μικρή πόλη Κρεζώ της Γαλλίας χωρίς να γνωρίζει ούτε λέξη γαλλικά – ούτε ελληνικά μιλούσε τότε.

Δούλεψε για λίγο στην Peugeot, αλλά γρήγορα αναζήτησε τα όνειρά του στο Παρίσι, κοντά στον θείο του, Παναγή. « Όταν έχεις συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής και τον χάνεις από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς να έχεις ευθύνη, έχεις έναν λόγο παραπάνω να διεκδικήσεις και να αποκτήσεις ξανά αυτά που θεωρούσες παντοτινά δικά σου» έλεγε ο ίδιος πριν το τέλος της ζωής του, όταν του ζητούσαν να ερμηνεύσει την μετέπειτα επιχειρηματική του επιτυχία.

Ξεκίνησε από μια επιχείρηση γυναικείων κομμώσεων και καλλυντικών. Οι Παριζιάνες είχαν χρήματα να επενδύσουν. Γρήγορα απέκτησε αλυσίδα καταστημάτων, «Maison de Parmenente», τα οποία οργάνωνε και μετά πουλούσε – πρόγονος του franchise. Δημιουργικές μέθοδοι μάρκετινγκ, όπως«δωρεάν κόμμωση, permenente σε όποια κυρία έφερνε τρεις φίλες της στο κατάστημα», έδωσαν μεγάλη ώθηση στην επιχείρηση.

Το 1930 βρήκε τον Κωνσταντίνο Ιωαννίδη επιτυχημένο, οικονομικά εύρωστο, γνωστό στην κοινωνία του Παρισιού και έτοιμο να παντρευτεί... ποιαν άλλη; Μία Ελληνίδα.

Η 20χρονη Φωτεινή Καλαïτζή, που ζούσε στην Αθήνα και καταγόταν επίσης από τη Μικρά Ασία, ταξίδεψε στο Παρίσι και με συνοπτικές διαδικασίες παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο. Δεν της άρεσε το Παρίσι, θεωρούσε ότι «μόνο για τιμωρία θα μπορούσε κάποιος να ζήσει εκεί», γι' αυτό και μετά τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού το 1932, εκείνος επείσθη και επέστρεψαν στην Αθήνα, παρ' ότι δεν μιλούσε ελληνικά (στην Προύσα μιλούσε τουρκικά, στο Παρίσι γαλλικά). Η Ελλάδα ήταν η πατρίδα του, αλλά δεν ήταν ο τόπος του. Ήρθε όμως με ζεστό χρήμα στην τσέπη από τις επιχειρήσεις του που τις πούλησε στην καλύτερη τους στιγμή. Ήταν έτοιμος να επενδύσει στην Ελλάδα. Με αρχιτέκτονα τον Γεώργιο Γκοτζαμάνη, έχτισε ένα πενταώροφο κτίριο πίσω από την πλατεία Κλαυθμώνος (στον πεζόδρομο της Σκουλενίου), για να στεγάσει την οικογένειά του, και αργότερα στη δεκαετία του 1960 έφτιαξε ένα εξοχικό στη Βάρκιζα η οποία τότε έμοιαζε με σεληνιακό τοπίο (στο παραθαλάσιο αυτό σπίτι γυρίστηκαν πολλές ταινίες της Ιωαννίδης Φιλμ).

ΕΝΑ ΑΣΤΡΟΝ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ
Η άδεια του Αστρον εκδόθηκε τρεις μήνες μετά την αγορά του οικοπέδου, τον Ιούλιο του 1956. Τη μελέτη υπέγραφε ο ακαδημαϊκός Σόλων Κυδωνιάτης, ο οποίος μόλις είχε εκλεγεί καθηγητής στο ΕΜΠ. Ενας από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της εποχής του, που δίδαξε και μελέτησε με πάθος την αγροτική αρχιτεκτονική και συνέβαλε στην οργάνωση των χωριών και στην ανοικοδόμηση της χώρας μετά τον πόλεμο. Ασχολήθηκε επίσης με την προστασία του αστικού περιβάλλοντος (ο πρώτος που έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου το 1920) και τη διάσωση ελληνικών ιστορικών χώρων, ενώ συνέλαβε και την ιδέα της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων.

Στα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη υπάρχει ολόκληρη η μελέτη του κινηματογράφου, και μάλιστα σε δύο παραλλαγές: η μία με 31 σειρές στην πλατεία και 13 στον εξώστη και η δεύτερη με 26 σειρές στην πλατεία και 14 στον εξώστη. Συνολικά προβλέπονταν 1.340 θέσεις: 800 στην πλατεία και 540 «θέσεις διακεκριμέναι» στον εξώστη. Η μελέτη είχε γίνει με το σύστημα CinemaScope και με τέτοιον τρόπο ώστε όλοι οι θεατές να έχουν καλή ορατότητα της οθόνης.

Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΝ
Ο κινηματογράφος είχε μια σημαντική καινοτομία: αναβάθμισε τον εξώστη. Οι διακεκριμένες θέσεις του Αστρον ήταν στον εξώστη, ενώ ως εκείνη τη στιγμή σε όλους τους κινηματογράφους της Αθήνας η τιμή του εισιτηρίου στον εξώστη ήταν χαμηλότερη. Κι ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους αγαπήθηκε το Αστρον: ξέφευγε από την αντίληψη του «λαϊκού γκέτο» που είχαν ως τότε οι εξώστες των κινηματογράφων.

Η μορφολογία των όψεων είχε προβληματίσει ιδιαίτερα τον αρχιτέκτονα, γι' αυτό και διασώζονται σχέδια με τέσσερις διαφορετικές παραλλαγές. Μια μεγάλη, επιβλητική κλίμακα, που διαιρείται στο πλατύσκαλο σε δύο μικρότερες, οδηγεί στο φουαγιέ.

Το φουαγιέ με το μπαρ επεκτείνεται στον επιμήκη εξώστη επάνω από την είσοδο με το χαρακτηριστικό κιγκλίδωμα της εποχής. Δεξιά και αριστερά του φουαγιέ, δύο χώροι προορίζονταν για καπνιστήρια. Ολες οι εσωτερικές διακοσμήσεις έχουν μελετηθεί με προσοχή από τον Σόλωνα Κυδωνιάτη.

Σύμφωνα με την αρχική πρόταση, ο κινηματογράφος θα ονομαζόταν Cine Venus. Πιθανόν το περιστρεφόμενο αστέρι που τοποθετήθηκε στην είσοδο, το οποίο ήταν ορατό και από το Παγκράτι, ενέπνευσε το όνομα Αστρον για τον νέο κινηματογράφο. Ισως να έπαιξε ρόλο και το ότι το νέο όνομα ξεκινούσε από «Α», άρα θα ήταν πρώτο στις λίστες των εφημερίδων. Βέβαια, αργότερα άνοιξαν κι άλλοι κινηματογράφοι στην περιοχή των Αμπελοκήπων (Αθήναιον, Ανεσις, Αρτζεντίνα, Αβάνα) που πέρασαν στις λίστες μπροστά από το Αστρον.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ


Στις 4 Ιανουαρίου του 1957 έγιναν τα εγκαίνια του Αστρον, του πρώτου κινηματογράφου των Αμπελοκήπων. Η πολυτελής μαρμάρινη σκάλα με τον επιβλητικό καθρέφτη κατά την άνοδο, το εντυπωσιακό φουαγιέ των 130 τ.μ. (σπάνιο ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, φιλοξενεί άνετα 150 άτομα), αλλά και η ανατροπή της εικόνας του εξώστη το έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό.

Η έναρξη της κρατικής ελληνικής τηλεόρασης το 1966 επηρέασε τους κινηματογράφους όλης της χώρας. Το 1973, κι ενώ η μείωση των εισιτηρίων συνεχιζόταν, ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης υπέκυψε στις πιέσεις των συνεταίρων του να αποδεσμευτούν από αυτό το περιουσιακό στοιχείο που θεωρούσαν ότι μέρα με την ημέρα έχανε την αξία του. Πούλησε το μερίδιό του με την προϋπόθεση ότι θα κρατούσε τη διαχείριση – είχε ήδη ιδρύσει την κινηματογραφική εταιρεία Ιωαννίδης Φιλμς ΕΠΕ και χρειαζόταν έναν κράχτη στο κέντρο της Αθήνας.

To 1996 ο κινηματογράφος ανακαινίστηκε, πήρε μια εισπρακτική ανάσα χάρη στις ταινίες «Ο βράχος», με τον Σον Κόνερι και τον Νίκολα Κέιτζ, και «Ο οργασμός της αγελάδας», της Ολγας Μαλέα (1996), αλλά παρόλα αυτά οι ιδιοκτήτες επέμεναν να μην βλέπουν μέλλον στην επενδυσή τους.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ
To 2004 ο κινηματογράφος πωλήθηκε και το 2009 ο νέος ιδιοκτήτης, το Συνεγγυητικό Κεφάλαιο Εξασφάλισης Επενδυτικών Υπηρεσιών, πήρε άδεια κατεδάφισης.

Η μη κερδοσκοπική εταιρεία Monumenta ζήτησε τότε την παρέμβαση του ΥΠΠΟ και του ΥΠΕΚΑ προκειμένου να προστατευθεί το κτίριο από κατεδάφιση, ενώ ο Πολιτιστικός- Περιβαλλοντικός Σύλλογος Κέντρου Αμπελοκήπων κατέθεσε στο ΥΠΠΟ αίτηση χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου μνημείου.

Τελικά, έπειτα από 3 χρόνια, η περιπέτεια του κινηματογράφου Αστρον στους Αμπελοκήπους είχε ευχάριστη κατάληξη. Την Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013, με μεγάλη πλειοψηφία, τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων γνωμοδότησαν υπέρ του χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου μνημείου.

Το Αστρον δεν θα γίνει ποτέ σουπερμάρκετ.

πηγή: tovima.gr

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Η Ελλάδα μας με το φακό του Ιορδάνη Κεβρεκίδη

Καρυάτιδες - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Χαζεύοντας τις προάλλες στο deviantart, είδα μια φωτογραφία του Ιορδάνη Κεβρεκίδη με το Κάστρο της Μεθώνης -θα την δείτε παρακάτω. Άρχισα να "χαζεύω" στις φωτογραφίες του και "κόλλησα" σε αυτήν που βλέπετε παραπάνω με τις Καρυάτιδες. Επικοινώνησα μαζί του και ο Ιορδάνης μου επέτρεψε να σας παρουσιάσω όποια φωτογραφία του ήθελα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ιορδάνη που μοιράζετε τις φωτογραφίες του μαζί μας. Επισκεφτείτε το προφίλ του στο deviantart και δείτε και τις υπόλοιπες πανέμορφες φωτογραφίες του.

Ελλάδα, Σαντορίνη - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Ασπρόπυργος - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Διάλειμμα, νωρίς το πρωί στη Νότια Εύβοια - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Η Κοιμωμένη - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Κάστρο Μεθώνης - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Ουράνιο Τόξο, Ερέτρια - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Καταστροφή, Αττική - Kevrekidis Photography - kevrekidis

Μιχάρα, το ηφαίστειο των αυτοκτονιών στην Ιαπωνία

Ο κρατήρας του ηφαιστείου σε φωτογραφία του 1930 - πηγή

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1933, μια 21χρονη λεσβία φοιτήτρια ονόματι Κιγιόκο Ματσουμότο αυτοκτόνησε, πέφτοντας στον κρατήρα του ηφαιστείου Μιχάρα που δεσπόζει στη νήσο Ίζου Όσιμα.

Δείτε και το Aokigahara, το δάσος των αυτοκτονιών, επίσης στην Ιαπωνία...

Η Ματσουμότο είχε «ξεμυαλιστεί» με τη συμφοιτήτριά της Μασάκο Τομίτα, κι εφόσον οι λεσβιακές σχέσεις θεωρούνταν εκείνη την εποχή ταμπού, το ζευγάρι αποφάσισε να ταξιδέψει μέχρι το ηφαίστειο, όπου η Ματσουμότο θα μπορούσε να θέσει τέρμα στη ζωή της, πέφτοντας από μία ράμπα η οποία επέτρεπε στους επισκέπτες να κοιτάξουν κατευθείαν την κοχλάζουσα λάβα στο κέντρο του κρατήρα.

Σε μία προσπάθεια τουριστικής εκμετάλλευσης της αυτοκτονίας της Ματσουμότο και της δημοφιλίας που είχε αρχίσει να κερδίζει η νήσος Ίζου Όσιμα, μία ακτοπλοϊκή εταιρεία μετονόμασε το σημείο σε «Σημείο Αυτοκτονίας», για να ακολουθήσει το αδιαχώρητο...

Μόνο το 1933 από το συγκεκριμένο σημείο έπεσαν 944 άνθρωποι, ενώ τα επόμενα δύο χρόνια σημειώθηκαν εκεί άλλες 350 αυτοκτονίες, παρουσία μάλιστα θεατών οι οποίοι πήγαιναν εκεί μόνο και μόνο για να παρακολουθήσουν τους αυτοκτονούντες να πηδάνε μέσα στη λάβα.

Μέχρι το ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, 45 ζευγάρια λεσβιών πηδούσαν μαζί μέσα στον κρατήρα, ακολουθώντας τη μοίρα της Ματσουμότο και τη μόδα που η ίδια είχε άθελά της δημιουργήσει.

Η «επιδημία» αυτοκτονιών έλαβε τέλος, όταν η ιαπωνική κυβέρνηση αποφάσισε τη φύλαξη του σημείου, ενώ με ειδικό διάταγμα το να αγοράσει κανείς απλό εισιτήριο άνευ επιστροφής θεωρείται μέχρι και σήμερα ποινικό αδίκημα.

Το ηφαίστειο στην τέχνη

Το Μιχάρα ήταν το μέρος όπου η Ιαπωνική κυβέρνηση φυλάκισε τον Γκοτζίλα στην ταινία "Godzilla 1985". Πέντε χρόνια μετά, στο sequel "Godzilla vs. Biollante", βόμβες που είχαν τοποθετηθεί στο ηφαίστειο εξερράγησαν και και απελευθέρωσε τον Γκοτζίλα.

Στο μυθιστόρημα-ταινία "Ring", στο Μιχάρα αυτοκτονεί η Shizuko Yamamura, μητέρα της Sadako Yamamura.

πηγές: iefimerida.gr , wikipedia.org

Ένα τοπίο σκαλισμένο σε κολλητική ταινία


Ο Ιάπωνας καλλιτέχνης Takahiro Iwasaki σκάλισε το τοπίο που βλέπουμε στην φωτογραφία από πάνω σε ένα ρολό κολλητικής ταινίας. Ο Iwasaki δημιουργεί μικροσκοπικά γλυπτά με αντικείμενα καθημερινής χρήσης όπως κολλητικές ταινίες, νήματα και κλωστές.





Ασπρόμαυρο Infrared Time-Lapse βίντεο τοπίων με σύννεφα

Ο φωτογράφος Glen Ryan εργάζεται ένα long-running infrared project που το ονομάζει "Invisible Landscapes" (Αόρατα Τοπία). Πρόσφατα δημιούργησε το time-lapse βίντεο που ακολουθεί στο οποίο εμφανίζονται τα ασβεστολιθικά τοπία κοντά στο Wee Jasper στη Νέα Νότια Ουαλία. Οι ασπρόμαυρες infrared εικόνες κάνουν τα σύννεφα να "πετάγονται" στον σκοτεινό ουρανό.


Ο Ryan συνεργάστηκε με τον James van der Moezel. Ότι φαίνεται στο βίντεο είναι τραβηγμένο με τις κάμερες Red Scarlet και Red Epic, φακούς Nikon, infrared φίλτρα και το Photoshop CS6.

Δείτε το βίντεο σε HD και full screen.



Δείτε και μερικές σκηνές:



Ποπ κορν και κινηματογράφος: πως προέκυψε αυτή η σχέση;


Έχετε αναρωτηθεί γιατί στον κινηματογράφο το πιο αγαπημένο σνακ είναι το ποπ κορν;

Το ποπ κορν παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό -στις ΗΠΑ- το 1840, όταν έκανε την εμφάνιση του σε εκθέσεις, καρναβάλια και συλλαλητήρια. Το 1885, με την ανακάλυψη της πρώτης φορητής μηχανής παρασκευής ποπ κορν, η δημοτικότητα του ανέβηκε κατακόρυφα. Οι πωλητές ποπ κορν ακολουθούσαν τα πλήθη, έστηναν το "μαγαζάκι" τους και άρχισαν να ανακατεύουν τον τραγανό καρπό με βούτυρο και αλάτι. Ήταν ένα φτηνό και πολύ γευστικό σνακ.

Η μοίρα του ποπ κορν συνδέθηκε με τα επονομαζόμενα "θέατρα της δεκάρας" (nickelodeon ή dime theatres). Οι πωλητές, ψάχνοντας να βρουν μια γρήγορη ευκαιρία, πουλούσαν την πραμάτεια τους έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Αν και οι πελάτες το λάτρευαν, η μυρωδιά που άφηνε και η μυρωδιά των μηχανών άρχισε να ενοχλεί τους ιδιοκτήτες των φανταχτερών αιθουσών των δεκαετιών του 1910 και του 1920s.

Την δεκαετία του 1930 όμως ξέσπασε η Μεγάλη Ύφεση (Great Depression), τα έσοδα των κινηματογράφων άρχισαν να πέφτουν και οι ιδιοκτήτες άρχισαν να ψάχνουν να βρουν λύσεις. Παρατήρησαν πόσο προσοδοφόρα ήταν η επιχείρηση του ποπ κορν και έβαλαν μηχανές μέσα στις αίθουσες τους. Μια ταινία και ένας κουβάς ποπ κορν έγινε η αγαπημένη διασκέδαση των Αμερικανών.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρατηρήθηκε έλλειψη στη ζάχαρη, κάνοντας τα γλυκά ανύπαρκτα στις κινηματογραφικές αίθουσες και το ποπ κορν πουλούσε "τρελά". Όταν η ζάχαρη διατέθηκε ξανά στο ευρύ κοινό, η έννοια του ποπ κορν στον κινηματογράφο είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό των ιδιοκτητών παντού.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Η θυσία του βουδιστή μοναχού Quang Duc το 1963


Το 1963, ο πρόεδρος του Νοτίου Βιετνάμ Ngo Dinh Diem, μετά την καταστολή εσωτερικών εξεγέρσεων, εγκαθίδρυσε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Αν και εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό από τη βοήθεια των ΗΠΑ, ο Diem αρνήθηκε να ακούσει τις συμβουλές τους για τον πόλεμο, ο οποίος οδηγεί σε γενοκτονία. Τον Ιούνιο, οι Βουδιστές εξεγέρθηκαν στις πόλεις Hué και Σαϊγκόν, εναντίον των οποίων ο Ρωμαιοκαθολικός Diem χρησιμοποίησε στρατιωτική δύναμη για να τις καταστείλει.

Στις 21 Ιουνίου, οι μοναχοί πραγματοποίησαν πορεία στη Σαϊγκόν. Ο 73χρονος Thich Quang Duc κάθισε σταυροπόδι στο κέντρο ενός ανθρώπινου κύκλου. Ένας μοναχός τον περιέλουσε με βενζίνη. Με μια γαλήνη στα μάτια του, ο Quang Duc άναψε ένα σπίρτο στις 9:22. Καθώς οι φλόγες αγκάλιαζαν το κορμί του, μένοντας ασάλευτος στη θέση του δεν έβγαλε ούτε μια κραυγή. Στη διαθήκη του ζητούσε από τον πρόεδρο να είναι ευγενικός με τον λαό του.


Η φωτογραφία του δημοσιογράφου Malcolm Browne έκανε το γύρω του κόσμου και εμφανίστηκε σε όλες τις εφημερίδες. Εκτός, από τους New York Times, των οποίων ο εκδότης θεώρησε τη φωτογραφία πολύ γραφική για να την βάλει στο πρωτοσέλιδο. Ο Τζον Κένεντι δήλωσε ότι, "καμία ειδησεογραφική φωτογραφία στην ιστορία δεν είχε τόσο συναίσθημα όσο αυτή". Η φωτογραφία κέρδισε το βραβείο World Press Photo of the Year το 1963.

Το Κόσμημα του Κόσμου


"Jewel of the Universe" ονομάζει ο καλλιτέχνης Chris Chamberlain τον παγκόσμιο χάρτη που έφτιαξε -σε διάστημα 27 μηνών- από 1/3 εκατομμύριο γυαλί και πολύτιμους λίθους και που φωτίζεται από 6912 φωτάκια LED. Ο Chamberlain χρησιμοποίησε 260 καράτια πολύτιμων λίθων για τις μεγάλες πόλεις.





Στην Ελλάδα χρησιμοποίησε για την Αθήνα ζιρκόν, για το Ηράκλειο peridot, για την Πάτρα citrine και για τη Θεσσαλονίκη τοπάζι.

Δείτε εδώ όλη τη λίστα με τους λίθους.

Τι σκυλιά χρησιμοποίησε ο Πάβλοφ για τα πειράματα του;

Κάποιοι σίγουρα θα έχουν ακουστά για τα πειράματα του βραβευμένου με Νόμπελ Ιατρικής 1904, Ιβάν Πάβλοφ, με σκυλιά. Αυτά τα σκυλιά που έμαθαν να τους τρέχουν τα σάλια στον ήχο κουδουνιών δεν ήταν όλα καθαρόαιμα. Δείτε μια εικόνα και με τα 35 σκυλιά που χρησιμοποίησε ο Πάβλοφ για να αναπτύξει τις θεωρίες του σε σχέση με τα αντανακλαστικά το 1901.


Ένα από αυτά τα 35 σκυλιά διατηρείται στο Μουσείο Πάβλοφ στη Ρωσία.


πηγή: smithsonianmag.com

Η Times Square το 1903


Το κτήριο που θα στέγαζε τη New York Times και έδωσε το όνομα του στην Times Square ήταν υπό κατασκευή όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία το 1903. Πριν κατασκευαστεί το κτήριο, η περιοχή ήταν γνωστή ως Longacre Square. Δείτε την σε μεγαλύτερη μέγεθος εδώ

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Μικροσκοπικά μπονσάι από σύρμα


Στον Ken To αρέσουν πολύ τα μπονσάι και δημιουργεί μικροσκοπικά δέντρα με σύρμα. Για κάθε δέντρο χρειάζεται γύρω στις 3 ώρες και ακόμα και το πιο μικρό δέντρο χρειάζεται 5,48 μέτρα σύρμα.

Villa Epecuen, η πόλη που ήταν βυθισμένη για 25 χρόνια


Στην δεκαετία του 1920, ιδρύθηκε η μικρή τουριστική πόλη Villa Epecuen (Αιώνια Πηγή) στις ακτές της Lago Epecuen, μιας αλμυρής λίμνης κάπου στα 600 χλμ νοτιοδυτικά του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή. Η Lago Epecuen είναι σαν όλες τις άλλες λίμνες των βουνών, μόνο που είναι η δεύτερη σε αλμυρότητα μετά τη Νεκρά Θάλασσα και 10 φορές πιο αλμυρή από κάθε ωκεανό.

Οι θεραπευτικές δυνατότητες της λίμνης ήταν γνωστή για αιώνες. Ο θρύλος λέει πως δημιουργήθηκε από τα δάκρυα ενός μεγάλου Αρχηγού που έκλαιγε για το χαμό του αγαπημένου του.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισαν να φτάνουν πρώτοι κάτοικοι. Στην δεκαετία του 1970 ο πληθυσμός του μικρού χωριού έφτασε τους 7.000, ενώ 25.000 επισκέπτες έρχονταν κάθε χρόνο. Εκείνη την εποχή, έβρεξε πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο στους γύρω λόφους και η Lago Epecuen άρχισε να φουσκώνει. Στις 10 Νοεμβρίου του 1985 το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βυθίστηκε κάτω από 1,20 μέτρα νερού όταν έσπασε ένα φράγμα. Μέχρι το 1993, μεγάλο μέρος της πόλης ήταν κάτω από 10 μέτρα νερού.

Το 2009, τα νερά άρχισαν να αποτραβιούνται και η Villa Epecuen άρχισε να εμφανίζεται και πάλι.

Οι φωτογραφίες είναι από το 2011, του φωτογράφου του AFP Juan Mabromata.





Μόνο ο 81χρονος Pablo Novak επέστρεψε από τους παλιούς κατοίκους.


Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Ηλίας Βενέζης - Το νούμερο 31328


Ο Ηλίας Βενέζης (επίσημο όνομα Ηλίας Μέλλος, 1904 Αϊβαλί – 1973 Αθήνα) ήταν Έλληνας συγγραφέας, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έγινε γνωστός για τα μυθιστορήματά του Αιολική Γη, Το νούμερο 31328 και το θεατρικό έργο Μπλοκ C. Έγινε ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας του οποίου τα έργα μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, κάνοντας γνωστή την ελληνική λογοτεχνία στο εξωτερικό.

Το Νούμερο 31328 είναι το πρώτο κατά χρονική σειρά μυθιστόρημα του Βενέζη, με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1931 μέχρι σήμερα. Στο βιβλίο, ο Βενέζης εξιστορεί τις κακουχίες του πολέμου από την σκοπιά του αιχμαλώτου και στα Τουρκικά κάτεργα.

Κατεβάστε το από εδώ

πηγή: 24grammata.com

Η επιθεώρηση που βάφτηκε με αίμα. Πρωταγωνιστής ο 27χρονος ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης.

Ο 27χρονος Βασίλης Αυλωνίτης στον ρόλο που υποδυόταν το 1931 στο θέατρο ΠΕΡΟΚΕ

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Όταν η επιθεωρησιακή οπερέτα «ΚΑΤΕΡΓΑΡΑ» των Κίμωνα Καπετανάκη – Μίμη Κατριβάνου ανέβαινε στο θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ» του Μεταξουργείου, πριν ογδόντα χρόνια, τον Αύγουστο 1931, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα προκαλούσε φονικό και θα οδηγούσε σε πολιτική ένταση και κρίση. Περισσότερο ακόμη δεν μπορούσε να διανοηθεί τι θα ακολουθούσε ο 27χρονος τότε ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης (1904-1970), ο οποίος μέχρι που έφυγε από τη ζωή αισθανόταν το βάρος πως ένα επιθεωρησιακό του νούμερο έγινε αφορμή για να χαθεί η ζωή ενός τεχνικού του θεάτρου!

Ήταν στα χρόνια της τελευταίας πρωθυπουργίας του Ελευθερίου Βενιζέλου και η ελληνική κοινωνία ζούσε –για μία ακόμη φορά– εντονότατη οικονομική κρίση, η οποία είχε διεθνείς διαστάσεις. Εξάλλου, εκείνη η κρίση οδήγησε σε πτώση των δημοσίων εισπράξεων με δυσάρεστες οικονομικές επιπτώσεις. Σε τέτοιο βαθμό ώστε η κυβέρνηση οκτώ μήνες αργότερα (Απρίλιος 1932) αναγκάστηκε να κηρύξει προσωρινό χρεοστάσιο και εντέλει να παραιτηθεί. Η εποχή ευνοούσε τους παρακρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταπνίξουν τις πάσης φύσεως αντιδράσεις. Στο στόχαστρο βρέθηκαν και οι λαϊκές επιθεωρήσεις, αφού ο φιλοκυβερνητικός Τύπος πυροδοτούσε την κατάσταση κάνοντας λόγο για «κίτρινον θέατρον (που) πρέπει να τιμωρηθή».

Το θύμα Παναγιώτης Μωραΐτης

Στο «ΠΕΡΟΚΕ»
Στο κομψό για την εποχή θερινό θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ», όπου ανέβαινε η επιθεώρηση «ΚΑΤΕΡΓΑΡΑ» είχε συγκεντρωθεί ο καλλιτεχνικός ανθός της εποχής. Η περίφημη Ζαζά Μπριλλάντη, η καρατερίστα και μουσικός Σωτηρία Ιατρίδου, ο αδελφός της χορευτής, κωμικός, σκιτσογράφος και σκηνογράφος Σταύρος Ιατρίδης, Κυριάκος Μαυρέας, Βασίλης Αυλωνίτης κ.ά. Ντυμένη η επιθεώρηση με τη μουσική του Γρηγόρη Κωνσταντινίδη θεωρείτο από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες της εποχής.

Το εσωτερικό του Θεάτρου ΠΕΡΟΚΕ το 1931

Οι διθυραμβικές κριτικές εκ μέρους του Τύπου πλημμύριζαν καθημερινά το θέατρο με κόσμο. Το 1931 και αφού οι παραστάσεις είχαν ξεκινήσει από τα μέσα Μαΐου θεωρείτο μια από τις καλύτερες χρονιές για το «Περοκέ». Φρόντιζε δε ο θιασάρχης να προστίθενται κάθε λίγο και νέες σκηνές για να προκαλεί το ενδιαφέρον του κοινού. Ανάμεσα στις σκηνές αυτές περιλαμβανόταν και το νούμερο «Από τους Υπουργούς βγήκαν τα κολοκύθια» που παρουσίαζε ο Β. Αυλωνίτης και έμελε να βαφτεί με αίμα.

Τα γεγονότα
Ας παρακολουθήσουμε όμως τα γεγονότα μέσω μιας ανέκδοτης διήγησης του Βασίλη Αυλωνίτη. Ήταν κοντά στα μεσάνυχτα, όταν επί σκηνής ο Αυλωνίτης σατίριζε τον Πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο και συνεργάτες του που είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε σκάνδαλα, ιδιαίτερα δε τον Ευστράτιο Γαλόπουλο για το περίφημο σκάνδαλο της κινίνης. Τότε είδε να ανεβαίνουν επί σκηνής τέσσερα άτομα, τα οποία από την έναρξη της παράστασης κάθονταν στην πρώτη σειρά των καθισμάτων. Όταν διαπίστωσε πως ο ένας εξ αυτών είχε βγάλει περίστροφο και ο άλλος κρατούσε μαγκούρα οπισθοχώρησε και ενώ ψέλλιζε «δεν φταίω εγώ» σκόνταψε την ώρα που ο πιστολάς τραβούσε τη σκανδάλη.

Οι σφαίρες δεν βρήκαν τον Αυλωνίτη αλλά έναν τεχνικό του θεάτρου, τον 35χρονο Παναγιώτη Μωραίτη, ο οποίος είχε βγει προς τη σκηνή για να δει τι συμβαίνει. Ο Αυλωνίτης έτρεξε στα αποχωρητήρια του θεάτρου για να κρυφτεί και να αποφύγει τα χειρότερα, στη συνέχεια δε πήδηξε από ένα παράθυρο και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι του. «Θα περάσουν πολλά χρόνια για να βγω σε αθηναϊκή σκηνή», δήλωνε στους ανθρώπους του και στους δημοσιογράφους.

Οι θεατές νόμιζαν στην αρχή πως επρόκειτο για νούμερο της επιθεώρησης. Αλλά μετά τον πρώτο πυροβολισμό ακολούθησαν και άλλοι από τη μεριά της πλατείας. Όπως ήταν φυσικό επικράτησε πανζουρλισμός. Γυναικείες κραυγές, λιποθυμίες, πεταμένα εδώ κι εκεί τσάντες και καπέλα, καθίσματα σκορπισμένα παντού και παιδάκια να τα έχουν χαμένα ενώ οι μπράβοι συνέχιζαν το από σκηνής έργο τους πυροβολώντας κατά των ηθοποιών. Ο θιασάρχης Νίκος Σύλβας δεν ήξερε ποιον να πρωτοκαθησυχάσει, ενώ από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε ο λογιστής του θεάτρου Νικόλαος Λαγκαδάς, ο ηλεκτρολόγος Κλαύδιος Χατζηγεωργίου και η ηθοποιός Διαλεχτή Ρούσσου.

Η άφιξη ισχυρής αστυνομικής δύναμης από το κοντινό τμήμα απέτρεψε τα χειρότερα. Τρεις από τους δράστες που ήταν ακόμη στη σκηνή και στα παρασκήνια συνελήφθησαν και κινδύνευσαν από το λυντσάρισμα του κόσμου. Ο ένας εξ αυτών, ο Ανδρέας Δικώνυμος, ήταν τρόφιμος των φυλακών αφού ήδη είχε καταδικαστεί για έναν φόνο, ενώ οι άλλοι δύο, ο 33χρονος Κ. Σταφυλαράκης και 32χρονος καφετζής Κ. Περουλίδης, δήλωναν ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Αντιδράσεις και καταδίκες
Ακολούθησε οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του Λαϊκού Κόμματος Παναγής Τσαλδάρης εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην Κυβέρνηση και η πολιτική αντιπαράθεση κράτησε ολόκληρες εβδομάδες. Η δε κηδεία του Μωραίτη, εξελίχθηκε σε αντικυβερνητική διαδήλωση, στην οποία πρωτοστάτησε ο κόσμος του θεάτρου.

Όσο για το θέατρο «ΠΕΡΟΚΕ» συνέχισε τις παραστάσεις του λίγες ημέρες αργότερα και αφού αφαιρέθηκαν τα τετράστιχα που είχαν προκαλέσει τη μήνι των βενιζελικών. Η «προληπτική λογοκρισία» που επιβλήθηκε ήταν από τις δυσμενέστερες επιπτώσεις εκείνου του περιστατικού. Τη λογοκρισία αυτή επέβαλαν τα επαγγελματικά σωματεία (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος και Σωματείο Τεχνικών Θεάτρου) προκειμένου να περιοριστούν οι σκηνές και οι λέξεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέα αναστάτωση.

Ως ηθικός αυτουργός των γεγονότων θεωρήθηκε ο Παύλος Γυπάρης (1882-1966), για τον οποίο εκδόθηκε και ένταλμα σύλληψης, αλλά ουδέποτε συνελήφθη. Ο ίδιος είχε εμπλακεί στην υπόθεση δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη. Εμφανίσθηκε «αυθορμήτως» την ημέρα της δίκης. Προφυλακίστηκαν αρκετοί που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στα επεισόδια του θεάτρου. Τελικά στο εδώλιο, εκτός από τον Π. Γυπάρη κάθισαν οι Α. Δικώνυμος, Μ. Σταφυλαράκης, Π. Παπαδοπετράκης και Δ. Μπαδογιάννης. Η δίκη χαρακτηρίστηκε «περίεργη». Ξεκίνησε στο Κακουργοδικείο Πειραιώς και ολοκληρώθηκε στη Χαλκίδα «προς αποφυγήν επεισοδίων». Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για μεθοδεύσεις, εκ μέρους των φιλοκυβερνητικών, δολοφονίας διευθυντών εφημερίδων και γενικότερα παραγόντων της δημόσιας ζωής που εξέφραζαν δημοσίως την αντίθεσή τους στις κυβερνητικές πολιτικές. Τον Δεκέμβριο του 1932 καταδικάσθηκαν μόνον οι δύο από τους δράστες, οι Δικώνυμος και Σταφυλακαράκης σε 7ετή κάθειρξη.

πηγή: mikros-romios.gr

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Τα ψηλότερα αγάλματα του Χριστού


Ίσως το πιο γνωστό άγαλμα του Χριστού (πάνω) να είναι αυτό στο Ρίο της Βραζιλίας, αλλά δεν είναι ούτε το μοναδικό, ούτε το ψηλότερο.

Το άγαλμα στο όρος Κορκοβάντο είναι μόλις το τέταρτο σε ύψος.

Πέντε θησαυροί που δεν ήταν χρυσός και φυλάχτηκαν στο Fort Knox


Στο Fort Knox φυλάσσεται ο χρυσός των ΗΠΑ. Κατά καιρούς όμως έχουν φυλαχτεί και άλλα αντικείμενα -που δεν ήταν χρυσά- αλλά έχουν μεγάλη αξία.