Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Αναπαράγουμε το εφέ vignette με τρεις τεχνικές


Το εφέ vignette είναι η μείωση της φωτεινότητας μιας εικόνας στις γωνίες της, που δημιουργείται από τον φακό. Αυτό το εφέ, που συχνά είναι ανεπιθύμητο στην φωτογραφία, μπορεί να δώσει μια νέα προοπτική στις εικόνες μας. Συνήθως χρησιμοποιείται για να επιστήσουμε την προσοχή στο κέντρο της εικόνας.

11 ευφάνταστες διαφημίσεις με πρωταγωνιστές ζώα

Όλοι μας αγαπάμε τα ζώα. Υπάρχει καλύτερος τρόπος για την προώθηση ενός προϊόντος από τη χρήση φωτογραφιών με τετράποδα; Συχνά αστείες, άλλες φορές συναισθηματικά φορτισμένες, καταφέρνουν και περνάνε τα μηνύματα τους.


11. World Wide Fund For Nature (WWF) - Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση


Όλη η σειρά της διαφημιστικής καμπάνιας "What will it take before we respect our planet?" της WWF παρουσιάζει ζώα -αρκούδες, ρινόκερους, ένα ελέφαντα και μια φάλαινα- βαμμένα με γκραφίτι.


10. Google


Μπορεί να μην το γνωρίζετε, αλλά η Google κάνει και έντυπες διαφημίσεις. Πρόκειται για μια καταχώρηση για να διαφημιστεί το Google AdWords στην Τουρκία. Το κείμενο στην γωνία αναφέρει, "Ξέρουμε τι ψάχνεις, ακόμα και όταν δεν το ξέρεις εσύ..." ("We know what you’re searching for, even when you don’t..."). Στο ειρωνικό σημείωμα, το αποτέλεσμα στο Google search για τη λέξη "battlesheep" (πρόβατο της μάχης) δίνει 126.000 αποτελέσματα, χωρίς εναλλακτικές συλλαβιστικές προτάσεις.


9. Queen Bee Waxing


Ένα άτριχο γατάκι για τη διαφήμιση μιας εταιρείας που κάνει αποτριχώσεις.


8. SBP Insect Spray


Μια διαφήμιση με ένα βάτραχο για σπρέι κατά των εντόμων. Προφανώς ο κακόμοιρος, εξαιτίας του αποτελεσματικού σπρέι, δεν βρίσκει φαγητό.


7. Glassex


Αν αντί του χρυσόψαρου υπήρχε ένας άνθρωπος με κράνος στο κεφάλι, η διαφήμιση για το καθαριστικό τζαμιών δε θα ήταν τόσο αστεία.


6. Nutri Balance


Μια από τις διαφημίσεις που δημιούργησε η Young & Rubicam για το Nutri Balance δείχνοντας τι μπορεί να συμβεί αν ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μας επιτεθεί. Η διαφήμιση προτείνει, πως κάποια μέρα πολύ σύντομα, τα σκυλιά θα επαναστατήσουν. Και αυτό για΄τι δεν τους δίνουμε μια αξιοπρεπή σκυλοτροφή, όπως η Nutri Balance.


5. Pfizer Animal Health


Η ιταλική Pentamark που δημιούργησε τη διαφήμιση ήθελε να δείξει πως η Pfizer Animal Health διαθέτει φάρμακα για όλα τα ζώα. "Προστατεύουμε το κάθε γουρούνι, σαν να είναι το τελευταίο", αναφέρει το κείμενο.


4. Dentastix


Διαφήμιση σκυλοτροφής για καθαρή αναπνοή των τετράποδων φίλων.


3. Olympus Optical Zoom


Το πρόβλημα με την φωτογράφιση της άγριας φύσης είναι πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει αρκετά. Η Ιαπωνική Olympus με τη χρήση ενός κοάλα θέλει να δείξει πόσο κοντά μπορεί να σε φέρουν σε κάτι τα κιάλια της.


2. Eukanuba


Σύμφωνα με την Eukanuba, όλοι θέλουν να είναι σκυλιά. Ακόμα και οι γάτες. Γι' αυτό και αυτές θέλουν την σκυλοτροφή Eukanuba.


1. Bose


Το γαύγισμα ενός σκύλου είναι πολύ ενοχλητικό και όταν δεν μπορείς να το σταματήσει κάποιος τότε η λύση είναι τα ακουστικά της Bose.

Εξερευνώντας την "Κοιλάδα των Μύλων" στο Σορέντο της Ιταλίας


Πριν από 35.000 με 37.000 χρόνια μια τεράστια ηφαιστειογενής έκρηξη συντάραξε τη Μεσόγειο, δημιουργώντας ένα χάσμα στο ασβεστολιθικό οροπέδιο δίπλα στην παλιά πόλη του Σορέντο της Ιταλίας.

Με τα χρόνια, το νερό που έτρεχε μέσα από τη λεκάνη μεταξύ του Punta Scutolo και του ακρωτηρίου του Σορέντο, δημιούργησε νέα κανάλια προς τη θάλασσα. Ξεπήδησαν διάφοροι οικισμοί και έτσι γεννήθηκε η Vallone dei Mulini (Κοιλάδα των Μύλων).

"Η Κυρά της Σπηλιάς Orda"


Η Natalie Avseenko και η ομάδα PHOTOTEAM.PRO πραγματοποίησαν ένα νέο project στην σπηλιά Ordynskaya στην πολή Perm της Ρωσίας. Ο φωτογράφος Victor Lyagushkin ήθελε να αναπαραστήσει το μύθο της "κυρίας της σπηλιάς", που λέγετε πως προσέχει όσους καταδύονται στη σπηλιά. Η Natalie έκανε πολλές ελεύθερες καταδύσεις στη μεγαλύτερη σπηλιά από γύψο του κόσμου, με τη θερμοκρασία του νερού να είναι γύρω στους 5οC, ενώ έξω από το νερό στους -35οC. Η καταδύτρια δεν μπορούσε να ανεβαίνει στην επιφάνεια για να παίρνει ανάσες.


Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Το μνημείο της μάχης που ένωσε τους Νορβηγούς


Το μνημείο Sverd i fjell (Σπαθιά στο Βουνό) βρίσκεται στο φιόρδ Hafrsfjord, έξω από την πόλη Stavanger στη Νορβηγία.

Είναι δημιουργία του γλύπτη Fritz Røed και τα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον βασιλιά Olav V το 1983.

Για 40 χρόνια ζούσαν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο

Η καλύβα των Lykov, που φωτιζόταν από ένα παράθυρο σε "μέγεθος τσέπης" και ζεσταινόταν από ένα ξύλινο φούρνο

Το 1936, ο Karp Lykov, ένας Ρώσος οπαδός της θρησκευτικής σέκτας των Παλαιών Πιστών, για να γλυτώσει από τις θρησκευτικές διώξεις των Σοβιετικών πήρε την οικογένεια του και εγκαταστάθηκαν βαθιά μέσα στη σιβηρική τάιγκα, κοντά στα σύνορα με Μογγολία. Βρήκαν ένα μέρος, 240 χλμ από το πιο κοντινό χωριό και έζησαν απομονωμένοι μέχρι και το 1978. Τότε ήταν που τους ανακάλυψε μια ομάδα γεωλόγων, η οποία έψαχνε να βρει ένα μέρος να προσγειώσει το ελικόπτερο τους και είδαν κάτι που έμοιαζε με φάρμα.

Πόση λύπη χωράει σε 24 καρέ; 300 επιστήμονες απαντούν!

Η επιστήμη αποδεικνύει ότι μια μέτρια, αλλά πολύ συγκινητική ταινία, «Ο Πρωταθλητής» του Φράνκο Τζεφιρέλι, έχει γίνει αναντικατάστατο όπλο για τις έρευνες της Ψυχολογίας.

Το 1979, ο Φράνκο Τζεφιράλι σκηνοθέτησε την ταινία «The Champ», «Ο Πρωταθλητής» στα ελληνικά, διασκευάζοντας την ομότιτλη ταινία του 1931, με θέμα έναν αποτυχημένο μποξέρ που προσπαθεί να ξαναπιάσει την καλή. Τον μποξέρ υποδύεται ο Γιον Βότι και τον μικρό του γιο ο 9χρονος Ρίκι Σρόντερ, ο οποίος τιμήθηκε και με Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του. Στο φινάλε της ταινίας, ο πατέρας πεθαίνει μπροστά στα μάτια του παιδιού – ο μικρός πέφτει από πάνω του, κλαίγοντας με λυγμούς και παρακαλώντας τον να ξυπνήσει. Η ταινία του Τζεφιρέλι πήρε πολύ χλιαρές κριτικές, αλλά έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στον κινηματογράφο. Τώρα μαθαίνουμε ότι το «The Champ» είχε και μια άλλη χρήση: βοήθησε στην εξέλιξη της επιστήμης της ψυχολογίας!

Η ταινία του Φράνκο Τζεφιρέλι χρησιμοποιείται σε πειράματα που γίνονται με αντικείμενο το εάν οι άνθρωποι με κατάθλιψη κλαίνε πιο εύκολα απ’ όσους δεν πάσχουν από την ασθένεια – η απάντηση είναι όχι. Χρησιμοποιείται, επίσης, για να δουν εάν όταν είσαι στενοχωρημένος ξοδεύεις περισσότερα λεφτά (ναι, ξοδεύεις…), κι εάν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θλίβονται ευκολότερα από τους νεότερους (και πάλι, ναι). Ολλανδοί επιστήμονες χρησιμοποίησαν το φινάλε του «The Champ» μελετώντας τη λύπη των ανθρώπων με διατροφικές διαταραχές (για να συμπεράνουν ότι η κατάθλιψη δεν αυξάνει την όρεξη).

Κι έτσι, μια πολύ συγκινητική, αλλά μέτρια ταινία, έγινε εργαλείο επιστημονικής έρευνας, ήδη από το 1988, όταν ο Ρόμπερτ Λέβενσον, ένας καθηγητής ψυχολογίας στο Μπέρκλεϊ και ο φοιτητής του, Τζέιμς Γκρος, άρχισαν να χρησιμοποιούν κινηματογραφικές προτάσεις που τους έκαναν συνάδελφοι, κριτικοί, υπάλληλοι video-club και σινεφίλ. Αυτό που αναζητούσαν, ήταν σκηνές από ταινίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις, προκειμένου να τις μελετήσουν στο εργαστήριό τους.

Ο Λέβενσον και ο Γκρος, ο οποίος τώρα διδάσκει στο Στάνφορντ, αξιολόγησαν και χρησιμοποίησαν, τελικά, πάνω από 250 ταινίες. Μόνταραν τις 78 πιο κατάλληλες, για την έρευνά τους, ολιγόλεπτες σκηνές και τις πρόβαλλαν σε ομάδες φοιτητών, φτάνοντας σε δείγμα 500 ατόμων και μελετώντας τις αντιδράσεις τους.

Κάποιες σκηνές απορρίφθηκαν γιατί προκαλούσαν ανάμεικτα συναισθήματα, για παράδειγμα μια σκηνή αδικίας ενέπνεε θυμό και στενοχώρια μαζί, ή κάποια φαρσοκωμωδία προκαλούσε διασκέδαση και αηδία. Η λίστα στην οποία κατέληξαν, αποδείχθηκε τρομερά χρήσιμη για την ψυχολογική έρευνα.

Μέχρι τότε, οι επιστήμονες, προκειμένου να εξετάσουν τα συναισθήματα, χρησιμοποιούσαν κάποια φορτισμένη μουσική, ή υδρόθειο (τις γνωστές από το σχολείο αμπούλες βρώμας!) για να προκαλέσουν αηδία, ή ζητούσαν από τους εξεταζόμενους να διαβάσουν ψυχοπλακωτικές δηλώσεις όπως «έχω πάρα πολλά κακά πράγματα στη ζωή μου», ή «θέλω να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ποτέ». Για να προκαλέσουν, αντίθετα, χαρά, προσέφεραν χρήματα ή μπισκότα και για το θυμό τους ανάγκαζαν να κάνουν κουραστικές ή εκνευριστικές δραστηριότητες.

«Παλιά», λέει ο Λέβενσον, «προκαλούσαμε τον φόβο χρησιμοποιώντας τα ηλεκτροσόκ!». Στην πορεία, τα μέσα για τη δημιουργία αρνητικών συναισθημάτων στα πλαίσια της έρευνας, μπήκαν κάτω από το πρίσμα της ηθικής: πώς μπορείς να δημιουργήσεις σε κάποιον την αίσθηση της απώλειας, ή της αποτυχίας, στο εργαστήριο, χωρίς να επηρεάσεις την ψυχοσύνθεσή του βαθύτερα;

«Οι ταινίες έχουν αυτήν τη μοναδική διάσταση,» λέει ο Γκρος. «Ο κόσμος πληρώνει για να δει κάτι που θα τον κάνει να κλάψει κι έπειτα βγαίνει από την αίθουσα χωρίς κάποια εμφανή συνέπεια. Αρα, το να κάνεις κάποιον δυστυχισμένο, για λίγο, με μια ταινία, ξεφεύγει από την κρίση της ηθικής.»

Το 1995, ο Γκρος και ο Λέβενσον δημοσίευσαν τ’ αποτελέσματα των πειραματικών τους προβολών. Κατέληξαν σε μια λίστα με 16 κλιπάκια που είχαν την ιδιότητα να προκαλούν στο θεατή ένα, μεμονωμένο συναίσθημα, όπως το θυμό, το φόβο ή την έκπληξη. Η πρότασή τους για το συναίσθημα της αηδίας ήταν μια σκηνή ακρωτηριασμού. Η πιο επιτυχημένη σκηνή διασκέδασης ήταν ο ψεύτικος οργασμός της Μεγκ Ράιαν στο «Οταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι». Και, φυσικά, η σκηνή όπου ο 9χρονος Ρίκι Σρέντερ κλαίει σπαρακτικά πάνω από τον νεκρό μπαμπά του στο «The Champ», προκαλούσε, κατά τον Γκρος και τον Λέβενσον, μεγαλύτερη λύπη, στις έρευνές τους, κι από αυτόν, ακόμα, το θάνατο της μαμάς του «Μπάμπι, το Ελαφάκι».

«Εγώ ακόμα νοιώθω στενοχώρια όταν βλέπω αυτό το αγοράκι να κλαίει με λυγμούς,» λέει ο Γκρος και ο Λέβενσον προσθέτει, «Είναι εκπληκτική σκηνή για το δικό μας σκοπό. Ολόκληρη η ένταση της μη αναστρέψιμης απώλειας συμπυκνώνεται μέσα σε λίγα λεπτά.»

Εκτοτε, οι ερευνητές χρησιμοποιούν τη «σινεφιλική» λίστα των Γκρος και Λέβενσον για να μελετήσουν, όχι μόνο τη λύπη, αλλά και το πώς μας κάνει να φερόμαστε: κλαίμε περισσότερο, τρώμε ή καπνίζουμε ή ξοδεύουμε περισσότερο όταν είμαστε λυπημένοι; Και το φινάλε του «The Champ» έχει ανακηρυχθεί, από πάνω από 300 επιστημονικά άρθρα, ως η πιο λυπητερή κινηματογραφική σκηνή στην ιστορία. Η ταινία έχει χρησιμοποιηθεί ακόμα και για να δοκιμαστεί η ικανότητα των υπολογιστών ν’ αναλύσουν το ρυθμό των χτύπων της ανθρώπινης καρδιάς, τη θερμοκρασία του σώματος, ακόμα και το πόσες τζούρες τραβούν απ’ το τσιγάρο τους οι στενοχωρημένοι καπνιστές!

Σε μια πρόσφατη έρευνα, ο Ισραηλινός νευρολόγος Νόαμ Σόμπελ έδειξε τη σκηνή από το φινάλε του «The Champ» σε ένα δείγμα γυναικών, θέλοντας να συλλέξει τα δάκρυά τους, για μια μελέτη σχετικά με το πόσο ερεθίζονται σεξουαλικά οι άντρες όταν βλέπουν μια γυναίκα να κλαίει. Ο Σόμπελ διαπίστωσε ότι όταν οι άντρες μυρίζουν τα γεμάτα δάκρυα φυαλίδια, ή βαμβάκι μουσκεμένο σε δάκρυα, τα επίπεδα της τεστοστερόνης τους πέφτουν, βρίσκουν τις εικόνες γυναικείων προσώπων λιγότερο ελκυστικές και το μέρος του εγκεφάλου τους που συνήθως αντιδρά στη σεξουαλική πρόκληση μένει πιο αδρανές.

Υπάρχουν κι άλλες ταινίες που έχουν χρησιμοποιηθεί σε έρευνες σχετικές με τη λύπη. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο νευρολόγος Γουίλιαμ Φρέι, ορκιζόταν στην ταινία «All Mine to Give», που παρουσιάζει μια οικογένεια των πρώτων αποίκων της αμερικανικής δύσης, όπου ο μπαμπάς και η μαμά πεθαίνουν και τα παιδιά μοιράζονται και μεγαλώνουν σε σπίτια ξένων. «Και μόνο που έκουγα τη μουσική, έβαζα τα κλάμματα,» λέει ο Φρέι.

Ωστόσο, ο Λέβενσον ισχυρίζεται ότι η λίστα με τις σκηνές των ταινιών που διαμόρφωσε ο ίδιος μαζί με τον Γκρος είναι αυτή που χρησιμοποιείται πιο εκτεταμένα από τους επιστήμονες. Κι από τις 16 ταινίες της λίστας, το «The Champ» είναι εκείνο που έχει φέρει τα ακριβέστερα αποτελέσματα. «Νομίζω ότι η λύπη είναι ένα πολύ ελκυστικό συναίσθημα και κάνει τους ανθρώπους να θελήσουν να το καταλάβουν.»

Ρίξτε μια ματιά στις 16 ταινίες από τη λίστα των Λέβενσον και Γκρος και τα συναισθήματα που προκάλεσαν, ακέραια, στο κοινό τους:
  • Διασκέδαση: «Οταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι» και live show του Ρόμπιν Γουίλιαμς
  • Θυμός: το «My Bodyguard» με τον Ματ Ντίλον και το «Cry Freedom»
  • Ευχαρίστηση: υλικό από παραλία και κύματα
  • Αηδία: το «Pink Flamingoes» και μια σκηνή ακρωτηριασμού
  • Φόβος: «Η Λάμψη» και «Η Σιωπή των Αμνών»
  • Κανένα συναίσθημα: αφηρημένα σχήματα και χρωματιστές γραμμές
  • Λύπη: «Ο Πρωταθλητής» και «Μπάμπι, το Ελαφάκι»
  • Εκπληξη: «Capricorn One» και «Sea of Love»
  • Αν έχετε, μάλιστα, το κουράγιο, δοκιμάστε τις αντοχές σας με το παρακάτω video του φινάλε του «Ο Πρωταθλητής».

via: smithsonian.com και «Emotion Elicitation Using Films», των Τζέιμς Τζ. Γκρος και Ρόμπερτ Γ. Λέβενσον (1995)

πηγή: flix.gr

10 παράξενα παιχνίδια που παίζονταν πριν ανακαλυφθεί η τηλεόραση


Παλιότερα σας είχα παρουσιάσει μερικούς πολύ παράξενους τρόπους με τους οποίους διασκέδαζαν οι άνθρωποι πριν ανακαλυφθεί η τηλεόραση. Εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν πολλά παιχνίδια, σε κλειστούς χώρους, τα οποία αν τα δει κανείς σήμερα, μάλλον και αυτά θα του φανούν παράξενα.

Δείτε μερικά από αυτά.

Hiram Bingham, ο αληθινός Ιντιάνα Τζόουνς


Ο Hiram Bingham ήταν Αμερικανός ακαδημαϊκός, εξερευνητής και κυνηγός θησαυρών και πολιτικός. Ο Bingham δεν ήταν εκπαιδευμένος αρχαιολόγος, αλλά ενώ ήταν λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Yale ανακάλυψε το Μάτσου Πίτσου, την ξεχασμένη πόλη των Ίνκα.

10+1 παράξενες εφευρέσεις του παρελθόντος

"Αν από την αρχή μια ιδέα δεν είναι παράλογη τότε δεν υπάρχει ελπίδα για αυτή", έχει πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Δείτε μερικές πολύ παράξενες εφευρέσεις, όπως το ξύλινο μαγιό ή το καπέλο-ραδιόφωνο.

Εφημερίδα που στάλθηκε με fax. Το 1938, εστάλη ασύρματα η πρώτη εφημερίδα από τον ραδιοφωνικό σταθμό WOR στη Νέα Υόρκη. Στην φωτογραφία, παιδιά διαβάζουν την παιδική σελίδα μιας εφημερίδας του Μισούρι.

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Γιατί η δύναμη των μηχανών μετριέται σε ιπποδύναμη;


Η δύναμη όλων των μηχανών -αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, μηχανές του γκαζόν, ακόμα και τα αλυσοπρίονα- μετριέται σε ιπποδύναμη. Καμία από τις μηχανές όμως δεν έχει να κάνει με άλογα.

Οπότε, πώς προέκυψε η μονάδα μέτρησης;

Η καταραμένη πολυκατοικία του Βερολίνου - Οι ένοικοί της πεθαίνουν... μυστηριωδώς


Τρομακτικός είναι ο αστικός μύθος που υπάρχει γύρω από μια πολυκατοικία σε προάστιο του Βερολίνου. Εννέα ένοικοί της, κάτω από περίεργες συνθήκες, μέσα στα τελευταία 15 χρόνια έχουν χάσει τη ζωή τους. Δικαιολογημένα, κάποιοι την αποκαλούν «Η καταραμένη πολυκατοικία».

Οι λεπροί στη Σπιναλόγκα στα 1920

Δύο από τις πρώτες φωτογραφίες των ανθρώπων που κυνηγήθηκαν σαν καταραμένοι...

του Αλέκου Ανδρικάκη

Το να είναι κάποιος λεπρός ήταν μια πραγματική κατάρα. Δεν έφτανε το πρόβλημα του ασθενή. Υπήρχε και η κοινωνική κατακραυγή, για τον ίδιο και την οικογένειά του...


Το να έχουν το θάρρος να οι ίδιοι οι λεπροί, λοιπόν, να ποζάρουν στον φωτογραφικό φακό, ήταν ένα τεράστιο βήμα! Οι δύο φωτογραφίες που δημοσιεύουμε είναι από τις πρώτες που απαθανάτισαν ασθενείς στη Σπιναλόγκα. Χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίες του 1910 ή τις αρχές του 1920. Λίγα χρόνια δηλαδή μετά τη λειτουργία του λεπροκομείου. Οι πρώτοι λεπροί εγκαταστάθηκαν στο νησί στις 13 Οκτωβρίου 1904, όπως είχε γράψει ο αείμνηστος Μανώλης Δετοράκης. Ήταν 251 ασθενείς, 148 άνδρες και 103 γυναίκες. Το λεπροκομείο έκλεισε το 1957 και οι τελευταίοι ασθενείς μεταφέρθηκαν στην Αγία Βαρβάρα Αττικής.

Οι φωτογραφίες όμως δεν είχαν δημοσιευτεί τότε, αλλά αφού πέρασαν αρκετά χρόνια. Τις παρουσίασε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 το ιστορικό περιοδικό «Μύσων» που εξέδιδε ο Σητειακός γιατρός και πολιτικός Μιχαήλ Καταπότης.

Η λέπρα στην Κρήτη είναι μια υπόθεση που χάνεται στα βάθη των χρόνων του αρχαίου κόσμου. Δεν αποκλείεται η πρώτη μόλυνση να μεταφέρθηκε στο νησί από τις επαφές των εμπόρων με τους Αιγυπτίους και τους Φοίνικες. Μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, όταν και πλέον αποδείχτηκε ότι η ασθένεια ήταν ιάσιμη και δεν θεωρείτο μεταδοτική, αποτελούσε ένα μεγάλο και διαχρονικό πρόβλημα για την Κρήτη. Οι ξένοι περιηγητές που επισκέπτονταν το νησί από τα τέλη του 17ου αιώνα, μετά δηλαδή την κατάκτηση του από τους Τούρκους, στα 1669, ανέφεραν όλοι την ύπαρξη λεπρών. Σε μερικές περιπτώσεις έκαναν λόγο για μεγάλο πληθυσμό, διάσπαρτο στις πόλεις και σε χωριά, απομονωμένο όμως από τους υπόλοιπους κατοίκους.

Στην πόλη του Χάνδακα ο συνοικισμός των λεπρών, η Μεσκινιά, η σημερινή δηλαδή Χρυσοπηγή, θα πρέπει να διαμορφώθηκε μετά το 1717. Τότε, γράφει ο Στέφανος Ξανθουδίδης στο έργο του «Χάνδαξ, ιστορικά σημειώματα», που εκδόθηκε το 1927, ο Τούρκος Γενικός Διοικητής του νησιού έδωσε εντολή στον καδή και στον αγά των γενίτσαρων να αναζητήσουν και να συγκεντρώσουν τους λεπρούς της πόλης και να βρουν κατάλληλο χώρο εκτός της πόλης για να τους εγκαταστήσουν.


Ίσως τότε εντοπίστηκε η Μεσκινιά, που βεβαίως ήταν έξω από τον Χάνδακα την εποχή εκείνη. Αυτός ήταν ο συνοικισμός των λεπρών της περιοχής, που ονομάστηκαν έτσι μεσκίνηδες. Αυτός δεν ήταν ο μοναδικός οικισμός των λεπρών στην Κρήτη. Ανάλογες θέσεις διαμορφώθηκαν στις πόλεις των Χανίων και του Ρεθύμνου, αλλά και στο «Πετροκεφάλι», έξω από την Ιεράπετρα. Παράλληλα μικρότεροι οικισμοί ασθενών υπήρχαν και σε περιοχές της υπαίθρου. Οι λεπροί, φτωχοί και απόλυτα περιθωριοποιημένοι, σχεδόν καταδιωγμένοι άνθρωποι, αναγκάζονταν να γίνονται επαίτες για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό προκαλούσε νέα προβλήματα, καθώς το κυνηγητό συνεχιζόταν αφού οι υγιείς Κρήτες πίστευαν ότι και μόνο που θα ανέπνεαν τον ίδιο αέρα με τους ασθενείς συμπατριώτες τους θα αρρώσταιναν κι οι ίδιοι… Έτσι το 1884, την εποχή ακόμη της Τουρκοκρατίας, η Γενική Συνέλευση των Κρητών αποφάσισε να δώσει λύση στο πρόβλημα εισηγούμενη στον Τούρκο Γενικό Διοικητή Ιωάννη Φωτιάδη πασά, τον πρώτο που χριστιανό που τοποθετήθηκε στη θέση αυτή σε εφαρμογή της Σύμβασης της Χαλέπας, τη δημιουργία ενός οικισμού αποκλειστικά για τους λεπρούς. Ο πασάς ανέθεσε το χειρισμό του προβλήματος σε τρεις γιατρούς, τον μετέπειτα πρώτο πρωθυπουργό της Κρήτης Ιωάννη Κ. Σφακιανάκη, πληρεξούσιο της συνέλευσης, ήδη, τον Ιωάννη Τσουδερό, γενικό αρχηγό του τμήματος Ρεθύμνης και τον Ι. Βωμ, οι οποίοι του παρουσίασαν εισήγηση για συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος. Ανάμεσα στ’ άλλα πρότειναν τη δημιουργία οικισμού μόνο για λεπρούς, με τη διαμόρφωση κατάλληλων υποδομών, και παράλληλα λεπροκομείου. Εισηγήθηκαν και άλλα μέτρα ώστε η ζωή των ασθενών να γίνει ανθρώπινη και να μην αντιμετωπίζονται ως κατώτερα πλάσματα. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που τέθηκε θέμα σωστής συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, αλλά και οργανωμένης προσέγγισης του προβλήματός τους από την τότε πολιτεία. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι τρεις γιατροί εισηγήθηκαν τη δημιουργία του λεπροκομείου σ’ ένα από τα ερημονήσια που βρίσκονται κοντά στη Σητεία: σε κάποιο από το σύμπλεγμα των Διονυσάδων ή το Κουφονήσι. Η πρόταση έγινε δεκτή από τη Γ.Σ., που ψήφισε και πίστωση 300.000 γροσίων για την αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκε.

Με την εγκαθίδρυση της Κρητικής Πολιτείας, σε μια από τις πρώτες συνεδριάσεις της πρώτης Κρητικής Βουλής του 1901 ( αυτή που εξελέγη το 1899 ήταν συντακτική) τέθηκε και πάλι το θέμα. Σε συνεδρίαση στα τέλη Μαΐου εκείνης της χρονιάς οι βουλευτές Ιωάννης Μυλωνογιαννάκης και Εμμανουήλ Αγγελάκης έθεσαν το θέμα της διαχείρισης του προβλήματος. Από τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων διαβάζουμε ότι οι δύο πληρεξούσιοι κατέθεσαν κοινή πρόταση στην οποία ανέφεραν: «Προτείνομεν εις την Βουλήν, ίνα μεριμνήση περί απομονώσεως των εν Κρήτη λεπρών και απαλλάξη ούτω τον τόπον της φοβεράς αυτής μάστιγος αφ’ ενός και αφ’ ετέρου δια λόγους φιλανθρωπίας βελτιώση την θέσιν των δυστυχών αυτών, οίτινες διατελούσιν υπό βιωτικάς και υγιεινάς συνθήκας φρικώδεις». Πράγματι λίγες ημέρες αργότερα το θέμα συζητήθηκε και για πρώτη φορά τέθηκε το θέμα της δημιουργίας λεπροκομείου στη Σπιναλόγκα, την οποία μόλις είχαν εγκαταλείψει οι μουσουλμάνοι κάτοικοί της. Παράλληλα συζητήθηκε η πρόταση για της Διονυσάδες. Τελικά τον Ιούλιο ψηφίστηκε από τη βουλή ο νόμος «Περί απομονώσεως των εν Κρήτη λεπρών», και το 1903 αυτός που προέβλεπε την εγκατάστασή τους στη Σπιναλόγκα, όπου το λεπροκομείο άρχισε να λειτουργεί το 1904.

πηγή: cretalive.gr

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Ένα αυτοκίνητο από καλάμια!

Τους καναπέδες από μπαμπού τους ξέρετε. Τα διάφορα smart που κυκλοφορούν με τις διαφημίσεις και τους χρωματισμούς που επιλέγει ο καθένας και αυτά τα έχετε δει. Το τι γίνεται αν συνδυαστεί το μπαμπού στο αυτοκίνητο δείτε το στις φωτογραφίες που ακολουθούν!


Ο Νιγηριανός Ojo Obaniyi εφάρμοσε τις ικανότητες του στο πλέξιμο καλαθιών στο αυτοκίνητο του για να διαφημίσει την επιχείρηση του. Ο Οbaniyi, ασχολείται με το πλέξιμο καλαθιών εδώ και 20 χρόνια, κάλυψε το όλο το εσωτερικό και όλο το εξωτερικό του αυτοκινήτου του με ζαχαροκάλαμο.




φωτογραφίες: reuters/ akintunde akinleye

Ένα πάραξενο απολίθωμα

φωτογραφία: Carl Bento/ Australian Museum

Σίγουρα θα έχετε δει απολιθώματα σε διάφορα μουσεία, αλλά κάτι τέτοιο δε νομίζω. Ένα δόντι δεινοσαύρου που έχει γίνει οπάλι!

Τα απολιθώματα μπορούν να γίνουν οπάλι όταν μπει πυρίτιο στις ρωγμές των οστών. Το δόντι της φωτογραφίας βρίσκεται στο Αυστραλιανό Μουσείο.

Torre Guinigi, ο πύργος με τις βελανιδιές στην κορυφή


Η πόλη της Lucca στην Τοσκάνη της Ιταλίας είναι γνωστή για τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική της και τα άθικτα τείχη της. Ανάμεσα στα κτήρια της όμως, ένα είναι πολύ ιδιαίτερο. Στην οροφή του ύψους 44,5 μέτρων Torre Guinigi βρίσκεται ένας κήπος που διαθέτει και βελανιδιές.

Μια υπέροχη σκαλιστή κιθάρα


150-200 ώρες εργασίας χρειάστηκε ο Rob Smith -γνωστός σαν back2root- για να ολοκληρώσει την σκαλιστή κιθάρα της φωτογραφίας. Τα ξύλα που χρησιμοποίησε ήταν ιξός, σφένδαμος και τριανταφυλλιά.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Λήμνες Plitvice, το μαγεμένο βασίλειο του νερού

Το πάρκο έχει 16 λίμνες που συνδέονται μεταξύ τους με καταρράκτες - φωτογραφία

Είναι ένα από τα πιο όμορφα φυσικά πάρκα της Ευρώπης, αν και δεν είναι τόσο διάσημο. Βρίσκεται στην Κροατία, όχι μακριά από την Αδριατική και στις αρχές του 1979 ανακηρύχθηκε -από τα πρώτα- από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής Κληρονομιάς.

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

10 δωρεάν Abstract Backgrounds

Κατεβάστε εντελώς δωρεάν και χρησιμοποιήστε τα όπου θέλετε, αυτά τα 2 σετ από έγχρωμα Abstract Background.

Το κάθε σετ περιλαμβάνει το ίδιο Background σε πέντε διαφορετικές αποχρώσεις. Το κάθε Background έχει διάσταση 3500x2000 px.


Κατεβάστε το σετ από εδώ (4MB)


Κατεβάστε το σετ από εδώ (3MB)

Το Θεογέφυρο στη Ζίτσα της Ηπείρου

φωτογραφία: Σπύρος Βαγγελάκης

Μετά τη Ζίτσα, κοντά στο χωριό Λίθινο, ο Καλαμάς έκανε το θαύμα του. Σκάλισε με τα άγρια νερά του τον μεγάλο βράχο και παρουσίασε το παράξενο δημιούργημα «Το Θεογέφυρο» που επί αιώνες διευκόλυνε το πέρασμα του ποταμού μια και αυτός με τα πολλά νερά του δεν επέτρεπε αλλού τη διάβαση.

Τα μυστηριώδη 2 τελευταία λεπτά της «Λάμψης» του Κιούμπρικ που είχαν χαθεί


Λάτρεις των ταινιών τρόμου και δη εκείνων του Στάνλεϊ Κιούμπρικ κρατηθείτε! Διότι στο εξής έχετε ένα νέο επιπλέον λόγο για να επιδοθείτε σε σκοτεινά σενάρια μυστηρίου γύρω από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του μεγάλου σκηνοθέτη που δεν περιοριζόταν να φτιάχνει απλά ταινίες, αλλά πραγματικά αινίγματα.

Δείτε ακόμη στο Ξωτικό:
Η επιστολή που στάθηκε αφορμή για την ταινία "2001: A Space Odyssey"

Ας γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω και πιο συγκεκριμένα στο 1980: όταν στις 23 Μαΐου εκείνης της χρονιάς βγήκε στις αίθουσες η Λάμψη, αυτό που είδε το κοινό ήταν ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που βλέπουν σήμερα οι μανιώδεις λάτρεις της ταινίας. Και αυτό γιατί μερικές ημέρες αργότερα ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ έκανε κάτι ασυνήθιστο: έκοψε εκ νέου το φιλμ, αφαιρώντας σχεδόν 2 λεπτά από το τέλος, παρ' όλο που η ταινία ήταν ήδη σε κυκλοφορία, 2 λεπτά που χάθηκαν στο χρόνο και ενδεχομένως να μην ξαναδεί ποτέ ανθρώπου μάτι.

Ωστόσο, χάρη σε έναν ιστότοπο φανατικών του Κιούμπρικ, τον οποίο διευθύνει ο σκηνοθέτης του Toy Story 3 Λι Ούνκριτς, οι απανταχού λάτρεις του σκηνοθέτη έχουν τώρα την ευκαιρία να έρθουν κοντύτερα από ποτέ στο χαμένο τέλος της ταινίας: ο ιστότοπος, που φέρει την ονομασία Overlook Hotel, δημοσίευσε χθες λίγο μετά τα μεσάνυχτα τις τελευταίες 3 σελίδες από το αρχικό σενάριο της ταινίας, τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Περιληπτικά, το επίμαχο χαμένο δίλεπτο έχει ως εξής:

Αφήνοντας τον Τζακ Τόρενς (Τζακ Νίκολσον) παγωμένο στον θαμνώδη λαβύρινθο, μεταφερόμαστε σε ένα νοσοκομείο όπου ο μάνατζερ Στιούαρτ Ούλμαν (Μπάρι Νέλσον) επισκέπτεται την Γουέντι Τόρανς (Σέλι Ντιβάλ) και το γιο της Ντάνι (Ντανι Λόιντ) που αναρρώνουν σε νοσοκομείο.

Αφού ανταλλάσσουν μερικά περίεργα αστεία αταίριαστα για κάποιον που αναρρώνει από μία τόσο τρομακτική εμπειρία που περιλαμβάνει φόνους και τσεκούρια, ο Ούλμαν λέει στην Γουέντι ότι οι έρευνες στο ξενοδοχείο δεν έδειξαν απολύτως τίποτα που να μοιάζει ασυνήθιστο.

Αφού, τέλος, καλεί τη Γουέντι και τον Ντάνι να πάνε να μείνουν μαζί του στο Λος Άντζελες, γυρίζει να φύγει, όταν ξαφνικά θυμάται ότι ξέχασε να δώσει κάτι στον Ντάνι: ένα κίτρινο μπαλάκι.

Μετά το περίφημο, απίστευτο, μοναδικό και ανεπανάληπτο πλάνο του πορτραίτου που κρέμεται στον τοίχο του ξενοδοχείου, το ευρεθέν σενάριο θέλει την ταινία να τελειώνει με την εξής δυσοίωνη επιγραφή:

Απ' ό,τι φαίνεται, ο Κιούμπρικ συνεχίζει να μας εμπαίζει και μετά θάνατον...


ΣΕΛΙΔΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟΥ




POLAROID CONTINUITY




πηγή: iefimerida.gr

Δημιουργίες από ταινίες συσκευασίας


Ο καλλιτέχνης Max Zorn χρησιμοποιεί ταινίες συσκευασίας όχι για να πακετάρει αλλά για να δημιουργήσει τα έργα του. Πετυχαίνει διάφορα σχήματα και σκιές κολλώντας πολλά στρώματα ταινίας σε πλεξιγκλάς και κόβοντας το με ένα κοπίδι.

Με αυτό...


... μπορείς να κάνεις αυτά!