Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Χορεύοντας στη σοφίτα της Όπερας του Παρισιού


Το κλασσικό μπαλέτο όπως το ξέρουμε σήμερα ξεκίνησε στην Όπερα του Παρισιού. Το 1930, δόθηκε άδεια στον φωτογράφο του περιοδικού LIFE, Alfred Eisenstaedt, να εισέλθει στον μυστικό κόσμο των πρίμα μπαλαρίνα στην Grand Opera de Paris. Κάθισε σε μια πρόβα για τη Λίμνη των Κύκνων, φωτογραφίζοντας τις χορεύτριες οι οποίες έκαναν τις ασκήσεις τους, τελειοποιώντας την χορογραφία, καθώς και σε διάφορες άλλες στιγμές.








φωτογραφίες: Alfred Eisenstaedt για το LIFE magazine

Codex Seraphinianus: Το πιο περίεργο βιβλίο στον κόσμο


Είναι ένα βιβλίο που έχει γραφτεί και σχεδιαστεί από τον Ιταλό καλλιτέχνη Luigi Serafini, σε διάστημα δεκατριών μηνών από το 1976 έως και το 1978. Το βιβλίο απαριθμεί περίπου 360 σελίδες, οι οποίες κυμαίνονται ανάλογα και με την έκδοση που θα το βρείτε. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερο, είναι το ότι μάλλον πρόκειται περί μιας εγκυκλοπαίδειας για έναν περίεργο κόσμο, γραμμένη σε μια επίσης περίεργη γλώσσα.

Μια μοναδικά σουρεαλιστική παρωδία, ένα παράθυρο σε έναν κόσμο ή απλώς ένα δημιούργημα ενός λαμπρού καλλιτέχνη; Αυτό μένει να το ανακαλύψετε μόνο εσείς.

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1981, σε δυο τόμους από τον Franco Marua Ricci, αλλά η ιδέα και η πρώτη φορά που έγινε η σύνθεση αυτής της παράλογης και απόκοσμης συμφωνίας ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται στην εποχή της πληροφόρησης και των αρχέτυπων εικόνων από την ματιά ενός καλλιτέχνη που αγναντεύει πέρα από το αληθινό και πραγματικό. Πέρα από την αλήθεια που αναγνωρίζει το μάτι μας και καταφέρνει να συλλάβει το μυαλό. Είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης μιας λαμπρής καλλιτεχνικής προσωπικότητας.


Ώρες ώρες φαντάζομαι το πόσο θα είχε αλλάξει το περιεχόμενο του βιβλίου αν είχε γραφτεί στην εποχή μας. Τώρα που ο έξυπνος άνθρωπος έχει ως μέλημα το να συνδεθεί για παράδειγμα με τις σκέψεις και τις ιδέες των ομοϊδεατών του, μιας και κατά ένα μεγάλο μέρος το βιβλίο έχει να κάνει με το θέμα της πληροφορίας.

Πολλοί πάντως θα παραδεχτούν πως ο Serafini, εμπνεύστηκε για το αξιόλογο καλλιτεχνικό δημιούργημά του από ένα άλλο πιο παλιό εγχειρίδιο με παρόμοια νοοτροπία όμως η γέννηση τού έχει πιστοποιηθεί κάπου στον 14ο αιώνα, στον μεσαίωνα δηλαδή. Ο λόγος περί του “Voynich manuscript”.

Ανά καιρούς πολλοί προσπάθησαν να μεταφράσουν το βιβλίο μα πολύ λίγες αναφορές έχουμε ακόμα και τώρα στο διαδίκτυο περί επιτυχίας. Το μόνο που έχει γίνει, απ’ ότι έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, είναι το να έχει αποκωδικοποιηθεί το νουμερικό σύστημα του. Το σύστημα αρίθμησης που χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης από την σελιδαρίθμηση μέχρι και την απλή αριθμητική που υπάρχει διάσπαρτα στις σελίδες. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα βιβλία που έχουν ως σκοπό την λύση, το σπάσιμο και την αποκωδικοποίηση της γλώσσας αλλά και των εικόνων, χωρίς όμως κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Μπορείτε βεβαίως να δείτε σελίδες όπως και αυτή που υποστηρίζει πως έχει λύσει το μυστήριο και να παίξετε με την μετάφραση ή ακόμα και να διαβάσετε προσεκτικά και να μαντέψετε για το τι μπορεί να αποκαλύπτει.

Για περισσότερες πληροφορίες μόνο όσον αφορά το αριθμητικό σύστημα επισκεφθείτε αυτή την σελίδα.


Θεματολογία

Το βιβλίο στην πρώτη του μορφή χωρίζονταν σε δυο ενότητες. Αυτές καταπιάνονται με τα παρακάτω θέματα:

Τόμος Πρώτος
1: Χλωρίδα
2: Πανίδα
3: Δίποδα (Bipeda)
4: Φυσική
5: Μηχανικές κατασκευές

Τόμος Δεύτερος
1: Ανατομία
2: Μυθολογία
3: Γραφή
4: Τρόφιμα και είδη ένδυσης
5: Παιχνίδια και ψυχαγωγία
6: Αρχιτεκτονική

Η πρώτη έκδοση του βιβλίου, αλλά και οι επόμενες που ακολούθησαν, μπορούνε να βρεθούν σε βιβλιοπωλεία ανά τον κόσμο, ακόμα και σε ψηφιακή μορφή. Η πρώτη έκδοση, πλησιάζει μέχρι και τα 5.000€ ενώ μπορεί να βρεθεί και η πιο πρόσφατη μέσω Amazon.com στα 130€.

πηγή: fridge.gr

Ο αντιρατσιστικός «ύμνος» που ερμήνευσε η Μπίλι Χόλιντεϊ επανέρχεται από τον ράπερ Κάνιε Γουέστ

Το τραγούδι-θρύλος επιστρέφει

Η Μπίλι Χόλιντεΐ ήταν η πρώτη ερμηνεύτρια του «Strange Fruit» - πηγή

«Τα δέντρα στον Νότο έχουν πάνω τους παράξενο καρπό / έχουν αίμα στα φύλλα και στη ρίζα / μαύρα κορμιά λικνίζονται από το αεράκι του Νότου / ένας παράξενος καρπός κρέμεται από τις λεύκες». Έτσι ξεκινάει το συγκλονιστικό τραγούδι «Strange Fruit», ένα τραγούδι-θρύλος της περίφημης αφροαμερικανίδας ερμηνεύτριας της τζαζ Μπίλι Χόλιντεϊ. Το περιοδικό «Time» το 1999 το χαρακτήρισε «το σημαντικότερο αμερικανικό τραγούδι του 20ού αιώνα» αφού είναι το πρώτο που κατήγγειλε ανοικτά -αλλά και ποιητικά, με θανάσιμη θλίψη- μια διαδεδομένη δολοφονική πρακτική στον παλιό αμερικανικό Νότο: το λιντσάρισμα και τον δημόσιο απαγχονισμό μαύρων από λευκούς.

Σήμερα το τραγούδι αυτό του 1937 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διά μέσου της νέας μουσικής τεχνολογίας. Ο Αμερικανός ράπερ Κάνιε Γουέστ χρησιμοποίησε ένα «σαμπλ» («δανεισμός» από ένα άλλο τραγούδι) από το «Strange Fruit» για το δικό του «Blood On The Leaves» που περιέχεται στο πρόσφατο έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Yeezus». Η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ορισμένοι ενθουσιάστηκαν από τη δυνατότητα νέων σε ηλικία ακροατών να το ανακαλύψουν, άλλοι όμως θεώρησαν ιεροσυλία τον «κατακλυσμό» της παλιάς ηχογράφησης με μια πλημμυρίδα λέξεων.

Το τραγούδι ξεκίνησε ως αντιρατσιστικό ποίημα του ρωσικής καταγωγής Αμερικανοεβραίου Αμπελ Μίροπολ, που ήταν δάσκαλος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Οι στίχοι εκφράζουν τον αποτροπιασμό του Μίροπολ για το λιντσάρισμα δύο μαύρων, του Τόμας Σιπ και του Έιμπραμ Σμιθ, που, αφού βασανίστηκαν από όχλο λευκών, βρέθηκαν κρεμασμένοι σε δέντρο στην Ιντιάνα στις 7 Αυγούστου 1930.

Η φωτογραφία που ενέπνευσε τον Μίροπολ - πηγή

Ο στιχουργός είδε στον Τύπο μια φωτογραφία από το κτηνώδες αυτό περιστατικό και φαντάστηκε τα μαύρα κορμιά σαν «παράξενους καρπούς» που το αίμα τους ποτίζει τα φύλλα και τη ρίζα των δέντρων.

Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1937 ως «Bitter Fruit» («Πικρός καρπός») στο αριστερό περιοδικό «The New York Teacher» με το ψευδώνυμο Λιούις Αλαν. Ο στιχουργός έψαχνε για περίπου έναν χρόνο έναν μουσικό να τον βοηθήσει στη μελοποίηση, αλλά τελικά αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας τις φτωχές μουσικές γνώσεις του, να το μελοποιήσει ο ίδιος.

«Το λιντσάρισμα των μαύρων θεωρούνταν κάτι σαν σπορ, σαν χόμπι για τους λευκούς του αμερικανικού Νότου τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα» σημείωνε κατόπιν ο Μίροπολ.

Αρχικά το ερμήνευσε η μαύρη τραγουδίστρια Λόρα Ντάνκαν, μέχρι που κάποια στιγμή το άκουσε ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ο ιδιοκτήτης του περίφημου νυχτερινού κέντρου «Café Society» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος σε λευκούς και μαύρους, μια νεοϋορκέζικη εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού καμπαρέ. Ο Τζόζεφσον το πρότεινε στη -νεαρή και ανερχόμενη αλλά άγνωστη στο ευρύ κοινό- Μπίλι Χόλιντεϊ.

«Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Είχα μόλις τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή, δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Και μεμιάς όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν...» είχε πει η ίδια για την πρώτη φορά που το τραγούδησε. Κάπως έτσι ο Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το «Strange Fruit», οι σερβιτόροι του «Cafe Society» σταματούσαν να σερβίρουν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει τη Χόλιντεϊ στη σκηνή και εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.

«Μπήκα στο νυχτερινό κέντρο παντελώς άγνωστη και μετά το "Strange Fruit" έφυγα γνωστή σε πολύ κόσμο» θα έλεγε κατόπιν η Χόλιντεϊ για το τραγούδι αυτό, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας της πουλώντας στις ΗΠΑ πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Είναι το πρώτο πολιτικό τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κυκλοφόρησε σε δίσκο στις ΗΠΑ. Έγινε ο ύμνος του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επηρεάζοντας καθοριστικά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των δεκαετιών του 1950 και του 1960.



πηγή: tovima.gr

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Διάσημα κτίρια από γλυκά και gingerbread

Ένα από τα έθιμα των ημερών που έρχονται στην Αμερική είναι να φτιάχνουν σπίτια από gingerbread. Ο Henry Hargreaves και η Caitlin Levin "εκτόξευσαν" αυτό το έθιμο με τις δημιουργίες τους για το Art Basel, ένα χειμερινό καλλιτεχνικό φεστιβάλ στο Miami Beach. Για μια επίδειξη στο Dylan's Candy Bar, ήθελαν κάτι που να περιέχει και τα γλυκά και την τέχνη, έτσι δημιούργησαν αντίγραφα των πιο διάσημων γκαλερί τέχνης και μουσείων του κόσμου με gingerbread και γλυκά!

Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (Tate Modern), Λονδίνο: Gingerbread, hard candy, cotton candy, bubble gum


Μουσείο Γκούγκενχαϊμ (Solomon R. Guggenheim Museum), Νέα Υόρκη: Icing, Gingerbread, Cotton Candy, Candy wrappers, licorice, sugar


Μουσείο Karuizawa, Ναγκάνο: Chocolate, gingerbread, hard candy, cotton candy, sour flush


Λούβρο (The Louvre), Παρίσι: Gingerbread, hard candy, licorice


Museum Aan de Stroom (MAS), Αμβέρσα: Gingerbread, lego candy, hard candy, sesame candy, chocolate, bubble gum, sour rolls


MAXXI - Museo nazionale delle arti del XXI secolo, Ρώμη: Gingerbread, hard candy, lollipop sticks


Μουσείο Soumaya, Πόλη του Μεξικό: Candy balls, gingerbread, sour rolls, taffy

Ολόκληρα τα κτίρια μπορούν να φαγωθούν.

Δείτε πως είναι και έγχρωμα (μετακινηθείτε με το δεξί βελάκι του πληκτρολογίου σας στις υπόλοιπες φωτογραφίες).

Οκτώ διάσημες παρανοήσεις και η αλήθεια τους


Η λογική του «χαλασμένου τηλεφώνου» εφαρμόζεται σε εκατοντάδες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Από κάτι που μάθαμε για κάποιον από κάποιον που το έμαθε από… κάποιον και είτε δεν ισχύει είτε έφτασε στα αυτιά μας ελαφρώς τροποποιημένο, μέχρι παρανοήσεις για θέματα πάσης φύσεως (ιστορικά, επιστημονικά, ζωολογικά κτλ.) Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικές από τις πιο δημοφιλείς παρανοήσεις γύρω από θέματα ποικίλης ύλης και τις (πραγματικές) αλήθειες από πίσω τους.

Από πού προέρχεται η μαγική λέξη "άμπρα κατάμπρα";


Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης "άμπρα κατάμπρα" χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., από τον Ρωμαίο γιατρό Quintus Serenus Sammonicus (Κουίντος Σερένος Σαμόνικος), ως θεραπεία για την ελονοσία.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

10+1 πανέμορφες φωτογραφίες επικείμενων καταιγίδων

Η θέα μιας επικείμενης καταιγίδας μπορεί να είναι τόσο όμορφη όσο και δυσοίωνη. Δείτε μερικές φωτογραφίες τοπίων στις οποίες φαίνεται η δύναμη της φύσης.

Δείτε ακόμη:
Η πρώτη φωτογραφία ανεμοστρόβιλου
Πανέμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες καταιγίδων
Μια τεράστια, περιστρεφόμενη καταιγίδα!
Μια καταιγίδα πάνω από το Grand Canyon

Booker, Τέξας, ΗΠΑ - φωτογραφία


Τιμισοάρα, Ρουμανία - φωτογραφία




Ντεϊτόνα Μπιτς, Φλόριντα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Σάουθ Ντακότα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - φωτογραφία


Καλοχώρι, Ελλάδα - φωτογραφία


Jūrmala, Λετονία - φωτογραφία


Αυστραλία - φωτογραφία


Κρήτη - φωτογραφία


Νησιά Κέιμαν - φωτογραφία

1862: Το χειρόγραφο των Αθλίων του Βίκτωρ Ουγκώ


Οι Άθλιοι (Les Misérables) (1862) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτορος Ουγκώ και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ασχολείται με τις ζωές αρκετών Γάλλων χαρακτήρων, οι οποίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, για μια περίοδο άνω των είκοσι ετών στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα. Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τους ναπολεόντειους πολέμους και τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Ο Ουγκώ εμπνεύστηκε από το υπαρκτό πρόσωπο Φρανσουά Ευγένιο Βιντόσκ (Eugène François Vidocq, 24 Ιουλίου 1775-11 Μαΐου 1857), ο οποίος κατείχε την ιδιότητα τόσο του αστυνομικού, όσο και του εγκληματία. Ο πρώην εγκληματίας έγινε ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής εγκληματολογικού Sûreté Nationale καθώς και επικεφαλής του πρώτου -γνωστού- ιδιωτικού γραφείου ντετέκτιβ. Θεωρείτε ο πατέρας της μοντέρνας εγκληματολογίας, της Γαλλικής αστυνομίας και ο πρώτος ιδιωτικός ντετέκτιβ.

Και ένα ευτράπελο: Ο Ουγκώ, θέλοντας να μάθει την πορεία των πωλήσεων του βιβλίου του, έστειλε στον εκδότη του ένα τηλεγράφημα, που περιείχε μόνο το χαρακτήρα: ? . Έλαβε από τον εκδότη την ανάλογη απάντηση, ένα τηλεγράφημα με το χαρακτήρα: ! . Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως η πιο σύντομη αλληλογραφία.

πηγές: el.wikipedia.org , en.wikipedia.org

Τα αμερικάνικα τραπεζογραμμάτια με τον Άγιο Βασίλη


Πριν η αμερικανική κυβέρνηση εκδώσει τραπεζογραμμάτια, οι τράπεζες στις ΗΠΑ εξέδιδαν τα δικά τους, που ήταν εξαγοράσιμα για μια ορισμένη ποσότητα χρυσού στη συγκεκριμένη τράπεζα. Υπήρχαν κάπου 8.000 διαφορετικά χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία στα μέσα του 1800. Τόσα πολλά που κάθε μήνα τυπωνόταν μια επιτομή όπου αναφέρονταν λεπτομερώς πόσο άξιζε το κάθε ένα απ' αυτά σε συγκεκριμένα μέρη της χώρας. Μερικά από αυτά τα τραπεζογραμμάτια απεικόνιζαν τον Άγιο Βασίλη.


Σκοπός αυτών των τραπεζογραμματίων ήταν να εμφυσήσουν εμπιστοσύνη στους πελάτες των τραπεζών συνδυάζοντας τες με την εικόνα του Αγίου αλλά και για να εμπνεύσουν τους συλλέκτες να κρατούν τα τραπεζογραμμάτια και να μην τα ανταλλάσσουν με χρυσό.



πηγή: koehlerlegal.blogspot.co.uk

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Όταν ζητήθηκε από τους Αμερικανούς να τοποθετήσουν τις ευρωπαϊκές χώρες σε έναν χάρτη...


Το Buzzfeed πρόσφατα "εξέτασε" τους Αμερικανούς στις γεωγραφικές τους γνώσεις. Τους ζήτησε να γράψουν σε έναν άδειο χάρτη τα ονόματα των χωρών της Ευρώπης.

Δείτε μερικές απίστευτα αστείες απαντήσεις.

Εκπληκτικά έργα τέχνης του Teodosio Sectio Aurea!

... "ζωγραφισμένα" με σκιά από τρισδιάστατες συνθέσεις!

Ο αυτοδίδακτος καλλιτέχνης από την Αθήνα σπάει το πρότυπο σύστημα της αντίληψης και δείχνει μέσα από το παιχνίδι των σκιών την ελκυστική πλευρά της πραγματικότητας...

Κάθε έργο του δημιουργεί μια εντελώς απροσδόκητη σκιά, η οποία έχει μια φιλοσοφική σύνδεση με την πηγή της.

Επισκεφτείτε τη σελίδα του καλλιτέχνη αλλά και τη σελίδα του στο facebook και δείτε και άλλες δημιουργίες του, μιας και ο Teodosio Sectio Aurea δεν ασχολείται μόνο με τρισδιάστατες συνθέσεις.

Γκερνίκα "Η τέχνη της σκιάς"


Το 1937 ο Πάμπλο Πικάσο φτιάχνει ένα από τα διασημότερα έργα του, και ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της τέχνης, την Γκερνίκα (Guernica). Το έργο αποτελεί μία κραυγή διαμαρτυρίας εναντίον της φρίκης του πολέμου και καταγγέλλει τις οδυνηρές συνέπειες του στον άμαχο πληθυσμό...

76 χρόνια μετά, ο Teodosio Sectio Aurea δημιουργεί την ίδια κραυγή διαμαρτυρίας, μια αινιγματική σύνθεση φτιαγμένη από φως και σκιά, χρησιμοποιεί ως "μπογιά" την σκιά απο αφηρημένα κομμάτια σιδήρου... Και φαίνεται πως κανείς δεν θα ακούσει ή δεν θα κατάλαβει τη σημασία αυτής της διαμαρτυρίας, αφού ακόμη και σήμερα, 76 χρόνια μετά, οι ίδιες σκηνές φρίκης επαναλαμβάνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη...

μέγεθος μεταλλικού πλαισίου 80x40 cm, μέγεθος σκιάς 2,10x1,30


Akina - Ανοιξιάτικο άνθος κερασιού


Η λέξη "sakura" σημαίνει στα ιαπωνικά "κερασιά", τα άνθη της σύμβολο της αισθητικής και της γυναικείας ομορφιάς, μα και οιωνός της καλής τύχης, και έμβλημα αγάπης. Αιώνες ολόκληρους στο παρελθόν, αλλά και σήμερα, οι ποιητές, οι μουσικοί και οι ζωγραφοι λαμβάνουν έμπνευση από αυτά τα μαγικα δέντρα...

Έτσι εμπνευσμένος από την απόλυτη ομορφιά της ανθισμένης κερασιάς ο Teodosio Sectio Aurea δίνει ζωή στα παλιά κομμάτια σιδήρου και "ζωγραφίζει" ένα έργο τέχνης την Akina (spring flower), χρησιμοποιώντας ως "μπογιά" τη σκιά από τα κλαδιά, εντυπωσιακά ανθισμένα πέταλα και τον κορμό του δέντρου...



Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου (The Vitruvian Man)


Διάσημο σχέδιο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490, το σχέδιο συχνά χρησιμοποιείται ως ένα υπονοούμενο σύμβολο της ουσιώδους συμμετρίας του ανθρώπινου σώματος, και κατά προέκταση του σύμπαντος ως σύνολο...

Tο 2013 προς τιμήν του μεγάλου Δασκάλου ο Teodosio Sectio Aurea δημιουργεί ένα αινιγματικό DNA παζλ από 350 μεταλλικές μπίλιες και το ενώνει με τον δικό του τρόπο,ζωγραφίζοντας στον τοίχο με φως και σκιά...

μέγεθος σκιάς 80x80 cm

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Teodosio Sectio Aurea για την ευγενική παραχώρηση του υλικού του! Καλές δημιουργίες!

Το μουσείο μαλλιών στην Άβανο της Καππαδοκίας


Η Άβανος (τουρ.: Avanos), μια μικρή πόλη της Καππαδοκίας, είναι γνωστή για τα κεραμικά και τα πήλινα της, μιας και οι κάτοικοι της ασχολούνται με την κεραμοποιία από αρχαιοτάτων χρόνων.

Ένα κέντρο αγγειοπλαστικής - ξενώνας έχει δημιουργήσει το Μουσείο Μαλλιών. Το να αποκαλεί κανείς "μουσείο" μπορεί να είναι λίγο "τραβηγμένο", αλλά σε ένα χώρο του κέντρου εκτίθενται χιλιάδες μπούκλες μαλλιών, όλες από γυναίκες επισκέπτες.


Η ιστορία λέει ότι ο τοπικός αγγειοπλάστης αποχαιρετούσε μια αγαπημένη φίλη του όταν της ζήτησε κάτι για να την θυμάται. Εκείνη έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά της και του την έδωσε. Εκείνος την έβαλε στο κατάστημα του και άρχισε να λέει την ιστορία στους περαστικούς και στους πελάτες. Έτσι και άλλες γυναίκες άρχισαν να αφήνουν μια τούφα από τα μαλλιά τους.

Το μουσείο ξεκίνησε το 1979 όταν εκτέθηκε μια μικρή συλλογή. Πλέον διαθέτει 16.000 τούφες και βρίσκεται στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες.


Μια με δυο φορές το χρόνο, επιλέγονται κάποιες τούφες των οποίων οι ιδιοκτήτριες κερδίζουν μια πρόσκληση να μείνουν δωρεάν στον ξενώνα.

Το μουσείο φιλοξενείτε σε ένα χώρο του καταστήματος. Οι επισκέπτες περιηγούνται σε ένα δωμάτιο σαν σπηλιά, που είναι γεμάτο με τις τούφες. Μολύβια, χαρτιά, καρφίτσες και ψαλίδια προσφέρονται σε όσους περιμένουν στη σειρά.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Και η "τσίπα" έχει τη δική της ιστορία (που ξεκινά το 1883)


Είναι γνωστό πως οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Έτσι, ακούμε τις τελευταίες ημέρες, συχνά πυκνά, τη φράση «μα δεν έχουν τσίπα» ή «είναι ξετσίπωτοι»; Το ουσιαστικό «τσίπα» σημαίνει την πέτσα, την κρούστα αλλά και την ντροπή. Δηλαδή όταν λέμε δεν έχουν τσίπα εννοούμε δεν ντρέπονται. Παλαιότερα λεξικά έγραφαν πως τσίπα είναι ο λεπτός υμένας που περικαλύπτει κάτι, ιδιαιτέρως δε παρέπεμπαν στην πέτσα του γάλακτος. Ήταν μια λέξη της δημοτικής, η οποία χρησιμοποιούνταν σε διάφορα μέλη της Ελλάδας.