Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Star Trails, ομίχλη, ηφαίστεια και ένας μετεωρίτης: μια καταπληκτική σύνθεση 270 φωτογραφιών


270 φωτογραφίες και μια έκθεση δυο ωρών και δεκαπέντε λεπτών είχαν σαν αποτέλεσμα τη σύνθεση που βλέπετε πιο πάνω. Πρόκειται για ένα τοπίο στην Ινδονησία, με ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται, μια καλντέρα, ένα μετεωρίτη, άφθονη ομίχλη και light trails που δημιουργούνται από τα οχήματα κάτω από την ομίχλη.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στα μέσα Ιουνίου από τον Hui Chieh του My Dark Sky. Η θέα είναι από ένα μέρος που ονομάζεται King Kong Hill.

Στο Flickr ο Chieh εξηγεί:

Το βουνό στο κέντρο είναι το Batok, ο κρατήρας από τον βγαίνουν ατμοί στα αριστερά είναι το όρος Bromo και στο βάθος είναι το όρος Semeru που εκρήγνυται. Το Bromo βρίσκεται μέσα στην καλδέρα Tengger που έχει διάμετρο περίπου 10 χλμ. Τα φωτεινά μονοπάτια στην καλντέρα κάτω από το στρώμα ομίχλης ήταν τα τζιπ που μεταφέρουν τους τουρίστες σε ασφαλή σημεία για να δουν την ανατολή του ηλίου.

Τα star trails πάνω από τα ηφαίστεια είναι συνδυασμός 270 φωτογραφιών με συνολική έκθεση 2 ώρες και 15 λεπτά. Κάπου στο κέντρο θα δείτε ένα αστέρι που δεν ήταν και τόσο "φρόνιμο". Πρόκειται για ένα μετεωρίτη. Το φεγγάρι φώτισε το τοπίο και έκανε τον ουρανό μπλε.

Η φωτογραφία αναδείχτηκε APOD της 18ης Αυγούστου 2014. Δείτε την σε μεγάλη ανάλυση εδώ.
Η συνέχεια εδώ ...

Αστροναύτης του ΔΔΣ μας δείχνει πόσο "τρελή" είναι η ατμόσφαιρα του πλανήτη μας


Άλλο πράγμα να οπτικοποιεί κανείς τα διαφορετικά στρώματα της ατμόσφαιρας της Γης και άλλο να τα συλλαμβάνει κάποιος στην κάμερα!

Η φωτογραφία που βλέπετε πιο πάνω είναι του αστροναύτη Reid Wiseman, τραβηγμένη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, και την οποία ανέβασε στο λογαριασμό του στο Twitter στις 18 Αυγούστου. Πρόκειται για μια έκθεση 3 δευτερολέπτων, όπως αναφέρει και ο ίδιος ("3 second shutter exposure at night shows how crazy our #atmosphere really is").

Ο χρήστης του Reddit smsmkiwi σχολιάζει πιο κάτω:

Τα πορτοκαλί και πράσινα τόξα είναι στρώματα αερίων και ονομάζονται airglow. Κάθε στρώμα λάμπει σε ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος. Το πλατύ πορτοκαλί στρώμα στο πάνω μέρος οφείλεται στο ατομικό οξυγόνο σε υψόμετρο 250 χιλιομέτρων. Το στενό πράσινο στρώμα είναι επίσης ατομικό οξυγόνο σε υψόμετρο 96 χιλιομέτρων. Ακριβώς κάτω από αυτό είναι ένα άλλο πορτοκαλί στρώμα που οφείλεται στο ατομικό νάτριο από την καύση των μετεωριτών στην ανώτερη ατμόσφαιρα σε υψόμετρο 90 χιλιομέτρων. Ίσως είναι αναμεμειγμένο ένα στρώμα υδροξυλίου στα 87 χιλιόμετρα.

Η συνέχεια εδώ ...

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Το μικροσκοπικό νησάκι στον Τάμεση που κάποτε φιλοξενούσε τους Rolling Stones, τον David Bowie και τη μεγαλύτερη κοινότητα χίπις της Αγγλίας


Ονομάζεται Eel Pie Island, βρίσκεται στον Τάμεση, πλέον υπάρχει εκεί το φημισμένο Eel Pie Island Hotel και διατηρεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του Λονδίνου. Είναι μικροσκοπικό σε έκταση με μόλις 120 κατοίκους, αλλά μη σας ξεγελάει το μέγεθός του. Αυτό το μικρό νησί έχει εξαιρετική ιστορία και ιδιόμορφο χαρακτήρα.


Μακριά από το θόρυβο και τη φασαρία της πόλης, λέγετε ότι ο βασιλιάς Ερρίκος ο Η' το χρησιμοποιούσε στα 1500 ως αυλή για τις πολλές ερωμένες του. Το 1830 το τριώροφο ξενοδοχείο Eel Pie Island το έκανε δημοφιλές θέρετρο αναψυχής για τους παραθεριστές. Πήρε το ασυνήθιστο όνομά του από τις νόστιμες πίτες με χέλι (eel) που πουλούσαν οι κάτοικοί του σε εμπόρους που περνούσαν τον ποταμό. Αν και πλέον δεν πωλούνται πίτες, το όνομα παρέμεινε.


Αλλά τα πράγματα απογειώθηκαν κατά τη διάρκεια του '50 και του '60, όταν η 19ου αιώνα, κομψή αίθουσα χορού του ξενοδοχείου και το σκονισμένο μπαρ του φιλοξένησαν πολλές συναυλίες και πάρτι, μετατρέποντας το νησί σε πολύβουο μουσικό χώρο.


Ανάμεσα στους μουσικούς θρύλους που έχουν κοσμήσει τις ακτές του είναι οι Pink Floyd, οι Black Sabbath, ο David Bowie και οι Rolling Stones. Τότε που οι Stones ήταν άσημοι.

Ο νεαρός Mick Jagger με την -τότε- άγνωστη μπάντα του στο νησί το 1963


Με μπάντες όπως αυτές να παίζουν σχεδόν κάθε εβδομάδα, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί πολλοί ισχυρίζονται ότι το νησί ήταν η πρώτη underground μουσική σκηνή της Βρετανίας. Οι συναυλίες ήταν ανήθικες και το λικέρ (μεταξύ άλλων) έρεε άφθονο. Ήταν ένας παράδεισος απόδρασης και το τέλειο μέρος για να αφήσει κάποιος την καθημερινότητά του πίσω.

Δελτάριο με το Eel Pie Hotel το 1900 περίπου

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και ιδρυτής του Eelpiland Club, Arthur Chisnell, χρησιμοποιούσε συχνά κέρδη από το club για να βοηθήσει εφήβους που παρακολουθούσαν τις συναυλίες ώστε να κάνουν μια αρχή στη ζωή.

Ο Chisnell ήταν φιλάνθρωπος, μποέμ τύπος και είχε άσχημη αίσθηση του χιούμορ. Ένα από τα "διαβατήρια" για το νησί που εκδόθηκαν τη δεκαετία του '50 και του '60:



Όταν όμως το club δεν μπόρεσε να μαζέψει τις 200.000 λίρες που απαιτούνταν για τις επισκευές του, αναγκάστηκε να κλείσει, και το ξενοδοχείο τελικά καταλήφθηκε από μια ομάδα αναρχικών. Το νησί έγινες γρήγορα μια όαση για εγκαταλελειμμένα παιδιά, και η μεγαλύτερη κοινότητα χίπις του Ηνωμένου Βασιλείου το 1970.

Το 1952

Παρά το γεγονός ότι οι αρχές θεωρούσαν το ξενοδοχείο "ακατοίκητο", παραδέχθηκαν ότι οι χίπις και τα παιδιά του νησιού ήταν "υγιή και φροντισμένα".

Η γέφυρα φτιάχτηκε το 1957. Μέχρι τότε, οι επισκέπτες μεταφέρονταν απέναντι με μια βάρκα που τραβούσαν μόνοι τους σχοινιά της

Αλλά όταν μια μυστηριώδης φωτιά κατέστρεψε το διάσημο ξενοδοχείο το 1970, εγκαταλείφθηκε και τελικά κατεδαφίστηκε ώστε να χτιστεί μια νέα πολυκατοικία, προς μεγάλη απογοήτευση των κατοίκων του νησιού.

Οι Pink Floyd

Οι χίπις και το ξενοδοχείο μπορεί να έχουν χαθεί, αλλά το νησί δεν έχασε το μποέμ χαρακτήρα του. Σήμερα μένουν εκεί εφευρέτες, καλλιτέχνες, τεχνίτες και κατασκευαστές σκαφών, που στολίζουν τα σπίτια τους, τα στούντιο και τα σοκάκια του.


Δείτε και αυτό το ντοκιμαντέρ από το 1967, που παρουσιάζει υλικό του Eel Pie Island Hotel και λεπτομέρειες πως το club βοηθούσε όσους έρχονταν στις συναυλίες.

Χίπις στο Eel Pie Island το 1970

Το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο








από: messy nessy chic
Η συνέχεια εδώ ...

Φανταχτεροί δράκοι με ένα μόνο πέρασμα με ένα μεγάλο πινέλο!


Πολλοί βλέποντας έναν καλλιτέχνη να δημιουργεί σκέφτονται πως κάνει κάτι εύκολο. Στην τελική, τα υλικά και η μέθοδος είναι γνωστά: χρώμα ή μελάνι, πινέλο ή πένα και ένα χέρι που κινείται επιδέξια σε ένα καμβά. Αυτό που δεν βλέπουμε είναι τα χρόνια που εξασκείται ο καλλιτέχνης, τις δοκιμές, τις αποτυχίες και φυσικά το έμφυτο ταλέντο. Ένα τέτοιο καλό παράδειγμα είναι οι ιαπωνικές ζωγραφιές με δράκους που αποδίδονται σχεδόν ολοκληρωτικά με μια μονοκονδυλιά -με πινέλο για την ακρίβεια.


Οι πίνακες ονομάζονται Hitofude Ryuu (Δράκος με ένα πέρασμα) και αυτοί που θα δείτε είναι δημιουργίες του μικρού studio Kousyuuya στην πόλη Nikko της Ιαπωνίας. Το studio έχει δει τέσσερις γενιές ζωγράφων οι οποίοι δημιουργούν αυτούς τους πίνακες εδώ και δεκαετίες.

Η διαδικασία περιλαμβάνει τη δημιουργία ένας περίτεχνου κεφαλιού δράκου με διάφορους στολισμούς και έπειτα η ολοκλήρωση του πίνακα γίνεται με τη χρήση ενός τεράστιου πινέλο και μια προσεκτική -σαν ενορχηστρωμένη- πινελιά. Όλα τα βίντεο που θα δείτε ξεκινούν την ώρα της πινελιάς, όταν δηλαδή δημιουργείται ο κορμός, αλλά μπορείτε να πάτε λίγο πίσω ώστε να δείτε τη δημιουργία ολόκληρου του πίνακα.





Η συνέχεια εδώ ...

Εκεί που γράφτηκε το "In Flanders Fields", ένα από τα πιο διάσημα ποιήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου

Ο σταθμός των τραυματιών

Το μέρος διατηρείτε προς τιμή του ποιήματος

In Flanders Fields, John McCraea, 1915

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος γέννησε μερικά από τα πιο συγκινητικά ποιήματα που έχουν γραφτεί. Ποιητές στρατιώτες όπως οι Siegfried Sassoon και Wilfred Owen κατέγραψαν τα τρομακτικά βάσανα τους με βοηθό την ποίηση. Όμως το πιο σπαρακτικό απ' όλα είναι μάλλον το "In Flanders Fields" (Στις πεδιάδες της Φλάνδρας) που έγραψε ο Καναδός γιατρός αντισυνταγματάρχη John McCraea στις 3 Μαΐου του 1915.

Μέσα στο σταθμό

Το ποίημα γράφτηκε κατά τη διάρκεια της δεύτερης μάχης του Υπρ, όταν οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν αέριο χλώριο για πρώτη φορά. Ο McCrae δούλευε στην πρώτη γραμμή σε ένα σταθμό τραυματισμένων. Εκεί, μπροστά του, σκοτώθηκε ο φίλος του Alexis Helmer από βομβαρδισμούς πυροβολικού. Ο McCrae πρόσεξε ότι από τους βομβαρδισμούς επέζησαν μόνο μερικές κόκκινες παπαρούνες και μερικοί κορυδαλλοί και πετούσαν πάνω από το κεφάλι του. Ο McCrae έγραψε το ποίημα μετά την κηδεία του Helmer αλλά ο μύθος λέει ότι δεν του άρεσε και το πέταξε. Ένα μέλος της μονάδας του το πήρε και τον έπεισε να το δημοσιεύσει. Το έστειλε λοιπόν στο αγγλικό σατιρικό περιοδικό Punch, όπου εμφανίστηκε το Δεκέμβριο του 1915.

Εδώ ήταν η πρώτη γραμμή των Καναδών το 1915

Το ποίημα έγινε εξαιρετικά δημοφιλές στη Μεγάλη Βρετανία και χρησιμοποιήθηκε ευρέως προς υποστήριξη του πολέμου. Ο McCrae δεν επέζησε του πολέμου, πεθαίνοντας το 1918. Η κόκκινη παπαρούνα έγινε σύμβολο μνήμης και φοριέται ακόμα μέχρι και σήμερα ως φόρος τιμής για όσους έχασαν τη ζωή τους.

Η πλακέτα

Σήμερα το σημείο όπου ο McCrae είδε το φίλο του να σκοτώνεται διατηρείται με ένα μνημείο, και οι σταθμοί των τραυματιών έχουν μείνει ανέγγιχτοι. Υπάρχει μια χάλκινη πλακέτα με το ποίημά του στο νεκροταφείο, όπου έχουν θαφτεί 1.200 στρατιώτες της Κοινοπολιτείας. Ελάχιστοι αν αναλογιστεί κανείς τους 70.000 που σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αγνοούνται μόνο στη δεύτερη μάχη του Υπρ το 1915, και οι οποίοι τιμήθηκαν στο ποίημα του McCrae.

από: atlas obscura
Η συνέχεια εδώ ...

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Ένας δρόμος με 52 σήραγγες

Το πρώτο τούνελ

Ένα μονοπάτι στο Βένετο της Ιταλίας που ελίσσεται μέσα από τα βουνά μέσω 52 επιμέρους τούνελ

Kατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ιταλούς στρατιώτεςby, ο Strada delle 52 Gallerie είναι ένα μονοπάτι καλυμμένο από την ομίχλη και που οδηγεί τους πεζοπόρους μέσα και έξω από δεκάδες σκοτεινές, βραχώδεις σήραγγες, η κάθε μια με το δικό της χαρακτήρα.

Είσοδος και έξοδος από το πρώτο τούνελ

Αρχικά κατασκευάστηκε ως γραμμή τροφοδοσίας για τους Ιταλούς στρατιώτες που αμύνονταν των Αυστρο-Ογγρικών δυνάμεων στα βουνά. Το μονοπάτι κατασκευάστηκε για να διευκολύνει τους στρατιώτες και τα μουλάρια τους. Το 5ο ιταλικό Σύνταγμα Μηχανικού χάραξε τη διαδρομή σε λιγότερο από ένα χρόνο, καθόλου μικρό κατόρθωμα δεδομένης της τεχνολογίας της εποχής. Οι στοές σχηματίζονται από τις σήραγγες και το μονοπάτι χρησιμοποιήθηκαν και ως αμυντικές θέσεις κατά τη διάρκεια του όλο και κλιμακούμενου πολέμου.

Πλησιάζοντας το πρώτο τούνελ

Μόλις ολοκληρώθηκε η διαδρομή, είχε απόσταση τέσσερα μίλια, με πάνω από ενάμισι μίλι να αποτελείται από σήραγγες. Κάθε ένα από τα περάσματα είχε τη δική του ονομασία και μερικά από αυτά είχαν διακοσμητικά τόξα πάνω από τις εισόδους. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά τούνελ είναι το Νο 20, το οποίο είναι λαξευμένο σε ένα πέτρινο πύργο και μοιάζει με τιρμπουσόν.

Ένα άνοιγμα σε ένα από τα τούνελ

Σήμερα, η διαδρομή είναι ανοιχτή για τους επισκέπτες και μπορεί κανείς να την περπατήσει από την αρχή μέχρι το τέλος, αν και δεν ενδείκνυται για τους καρδιακούς. Οι σήραγγες δεν έχουν φως και απαιτούνται φακοί. Τα ψηλότερα τμήματα μπορεί να είναι επικίνδυνα, αλλά για οποιονδήποτε αντέχει τα ύψη, είναι ένα εκπληκτικό μείγμα φύσης και μηχανικής.

Το τέλος του 20ου τούνελ, το τιρμπουσόν.

Ένα τμήμα του μονοπατιού


από: atlas obscura
Η συνέχεια εδώ ...

«Ο γιος μου είναι ομοφυλόφιλος και τον αγαπώ». Η δήλωση μίας μάνας, που άλλαξε την εικόνα για την ομοφυλοφιλία...

1974, Νέα Υόρκη. Πορεία Υπερηφάνειας Ομοφυλοφίλων

Τον Απρίλιο 1972, όταν ο Αμερικάνικος Σύνδεσμος Ψυχιατρικής θεωρούσε ακόμα την ομοφυλοφιλία ως μία ψυχική διαταραχή, η Τζιν Μάνφορντ έστειλε ένα γράμμα στην εφημερίδα New York Post, στο οποίο έγραφε: «Ο γιος μου είναι ομοφυλόφιλος και τον αγαπώ».

Το γράμμα ήταν η δημόσια κατηγορία της Μάνφορντ, που είχε δει στις ειδήσεις, να ξυλοκοπείται ο γιος της, Μόρτι, επειδή είχε πάρει μέρος σε πορεία υπέρ των ομοφυλοφίλων. Οι αστυνομικοί είχαν αγνοήσει το βίαιο επεισόδιο, αλλά η Μάνφορντ δεν το άφησε να περάσει έτσι.

Την επόμενη μέρα, της τηλεφώνησε ο γιος της: «Δε μπορείς να φανταστείς την αντίδραση του κοινού», της είπε. «Καμία μητέρα δεν έχει ανακοινώσει δημοσίως, ότι ο γιος της είναι ομοφυλόφιλος».

Η Μάνφορντ με τον γιο της, Μόρτι.

«Ήταν μία πραγματικά ριζοσπαστική κίνηση, το να υποστηρίξει κανείς τους ομοφυλόφιλους και να συνδεθεί μαζί τους», σχολίασε η Σούζαν Γκόλντμπεργκ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Η Μάνφορντ ήταν δασκάλα και η δήλωσή της προκάλεσε τα σχόλια των μαθητών, των γονιών τους και της διευθύντριας της. Η Μάνφορντ δε φοβήθηκε κανένα. Στη προϊσταμένη της απάντησε: «Είναι η προσωπική μου ζωή και αν κάποιος έχει πρόβλημα με τη δουλειά μου, να έρθει να μου το πει». Η στάση της δεν άφησε περιθώριο για περαιτέρω σχόλια. Συνέχισε να δουλεύει στο ίδιο σχολείο, μέχρι τη συνταξιοδότησή της.

Τον Ιούνιο του 1972, η Μάνφορντ συμμετείχε με τον γιο της σε πορεία υπέρ των ομοφυλόφιλων. Το πλακάτ που κράταγε, έγραφε: «Γονείς ομοφυλόφιλων ενωθείτε, για να υποστηρίξετε τα παιδιά μας».

Η συμμετοχή της τράβηξε τα βλέμματα όλων. Μέσα σε λίγους μήνες, γονείς απ’ όλη την Αμερική έστειλαν γράμματα στη Μάνφορντ, δηλώνοντας την αγάπη τους για τα ομοφυλόφιλα παιδιά τους.

Το 1973, με πρωτοβουλία της Μάνφορντ, ιδρύθηκε η ομάδα υποστήριξης, «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι Ομοφυλόφιλων» (PFLAG).

Το 1974, στην πρώτη πορεία υπερηφάνειας ομοφυλόφιλων, που διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη, το παράδειγμα της Μάνφορντ ακολούθησαν εκατοντάδες γονείς.

Τα πλακάτ τους έγραφαν: «Είμαι περήφανος για τον ομοφυλόφιλο γιο μου».


«Δε θα είμαι μια μητέρα που κρύβεται στην ντουλάπα».

Το τελευταίο, προέρχεται από την έκφραση «είμαι στην ντουλάπα», την οποία χρησιμοποιούσαν οι ομοφυλόφιλοι, που έκρυβαν τις σεξουαλικές τους επιλογές.

Σήμερα το PFLAG έχει περισσότερα από 350 παραρτήματα σε όλη την Αμερική και τα μέλη του ξεπερνούν τις 200.000.

Η Μάνφορντ δεν έλειψε από καμιά «πορεία υπερηφάνειας».

Το 1990, η πορεία συνέπεσε με τον θάνατο του γιου της, Μόρτι, από AIDS.

«Δεν έχω δει ποτέ τόσο πόνο στο πρόσωπο της», είπε η κόρη της, Σούζαν Σουάν. «Πολεμάει για αυτόν κι ας έχει πεθάνει».

Η Μάνφορντ πέθανε το 2013, στις 8 Ιανουαρίου. Ήταν 92 ετών.


πηγή: mixanitouxronou.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Και οι μεγαλύτεροι εφευρέτες κλέβουν τις ιδέες άλλων...

Εφευρέτες που το όνομά τους γράφτηκε στην Ιστορία με χρυσά γράμματα έκλεψαν κάποιες φορές τη δόξα των πραγματικών πρωταγωνιστών σημαντικών ανακαλύψεων. Τέτοιες... κλεμμένες ιστορίες σάς παρουσιάζουμε σήμερα

Ολοι δοξάζουν τον Mαρκόνι για την ραδιοεπικοινωνία, μολονότι αποδείχθηκε κλέφτης του Tέσλα

Οι εφευρέτες λειτουργούσαν πάντα ως παραδείγματα προς μίμηση για τις νέες γενιές. Ηταν οι πολυμήχανοι που έβρισκαν καινούργια μονοπάτια για την πρόοδο. Οι εγκυκλοπαίδειες όλες έχουν ειδικά λήμματα αφιερωμένα σε αυτούς και η Ιστορία των Επιστημών γράφεται με πρώτη ύλη τα επιτεύγματά τους. Ωστόσο δεν είναι πάντα οι αληθινοί ήρωες που κερδίζουν τη δόξα στα σχολικά βιβλία ή στις εγκυκλοπαίδειες. Παιχνίδια της τύχης, κοινωνικές συγκυρίες ή και απλά η ανθρώπινη απληστία στέρησαν από πολλούς πραγματικούς πρωταγωνιστές την αναγνώριση και τους μετέβαλαν σε απλούς κομπάρσους. Διαβάζοντας τις επόμενες δειγματοληπτικές ιστορίες θα διαπιστώσετε αναπόφευκτα πόσο δίκιο είχε ο Θουκυδίδης όταν έγραφε ότι «δεν στεριώνει συμμαχία μεταξύ ενός πολύ αδυνάτου και ενός πολύ ισχυρού». Καθώς όμως στην εποχή του Διαδικτύου την Ιστορία δεν τη γράφουν πια «μόνον οι νικητές», θα επιχειρήσουμε σήμερα να αποδώσουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», έστω κι αν σας γκρεμίσουμε κάποια από τα πιο σεβάσμια παγκοσμίως είδωλα.


Ραδιόφωνο και ασύρματος σερβικής καταγωγής

Το όνομα Μαρκόνι έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με την ασύρματη επικοινωνία ώστε τα παλιά χρόνια οι ασυρματιστές των πλοίων αποκαλούνταν «μαρκονιστές». Αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι ο Ιταλός Γουλιέλμος Μαρκόνι (Guglielmo Marconi) δεν δικαιούται αυτή την αναγνώριση ούτε ουσιαστικά ούτε τυπικά.

Η ιστορία ξεκίνησε το 1891, στις ΗΠΑ, όταν ο σέρβος μηχανικός Νικόλαος Τέσλα (Nicola Tesla) διαπίστωσε πως τα ηλεκτρικά φορτισμένα σπειρώματά του μπορούσαν να μεταδίδουν ασύρματα μηνύματα σε μεγάλες αποστάσεις εφόσον πομπός και δέκτης συντονίζονταν στην ίδια συχνότητα. Ο ιταλός μετανάστης μηχανικός Μαρκόνι, που έψαχνε να βρει ακριβώς μια τέτοια λύση, τον προσέγγισε και κατάφερε να τον πείσει να πειραματίζεται με τις διατάξεις του. Οπως είχε πει ο ίδιος ο Τέσλα, «ο Μαρκόνι είναι καλό παιδί. Αφήστε τον να προσπαθήσει. Χρησιμοποιεί ήδη 17 από τις πατέντες μου».

Το 1895 όμως ο Μαρκόνι παρουσίασε στο Λονδίνο μια διάταξη ραδιοφωνικής εκπομπής και λήψης ως δική του εφεύρεση, μολονότι βασιζόταν στα σχέδια του Τέσλα. Και το ποτήρι ξεχείλισε το 1904, όταν το αμερικανικό γραφείο ευρεσιτεχνιών αναγνώρισε τον Μαρκόνι ως εφευρέτη του ραδιοφώνου, παρότι είχε προηγηθεί αναγνώριση σχετικής ευρεσιτεχνίας στον Τέσλα από το 1900. Εξοργισμένος ο Τέσλα θέλησε να βρει το δίκιο του στα δικαστήρια, αλλά όντας πλέον πάμπτωχος δεν κατάφερε ποτέ να καταθέσει την αγωγή. Δικαιώθηκε μόνο μετά τον θάνατό του, το 1943, όταν η ευρεσιτεχνία αφαιρέθηκε από τον Μαρκόνι και αποδόθηκε σε αυτόν, αλλά οι απανταχού Ιταλοί κάνουν ότι δεν το γνωρίζουν.

Το τηλεσκόπιο που μας πήγε στ’ αστέρια

Ο πραγματικός εφευρέτης και το πρώτο τηλεσκόπιο του κόσμου απεικονίζονται σε αυτό το ολλανδικό γραμματόσημο

Ποιος δεν έχει διαβάσει για τον άνθρωπο που πρώτος ύψωσε τηλεσκόπιο προς τους ουρανούς, που ήρθε σε σύγκρουση με την ιερατική κοσμολογία, που θεμελίωσε τη σύγχρονη αστρονομία και ξεκίνησε την ανεξαρτητοποίηση των πανεπιστημίων από τις ιερατικές σχολές; Το όνομα του Ιταλού Γαλιλαίου Γαλιλέι γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην Ιστορία και εκείνος υπήρξε αντάξιος της φήμης του για όλα αυτά... σχεδόν όμως: το μόνο που δεν ευσταθεί είναι ότι εφηύρε το τηλεσκόπιο.

O πραγματικός εφευρέτης του τηλεσκοπίου υπήρξε ο Ολλανδός Χανς Λίπερεϊ (Hans Lipperhey), το 1608. Ηταν φίλος του Zacharias Janssen, που είχε ήδη εφεύρει το μικροσκόπιο. Οταν άκουσε ο Γαλιλαίος ότι κάποιος Ολλανδός έχει ένα ματοκιάλι που βλέπει ξεκάθαρα τη Σελήνη, φρόντισε αμέσως να το αγοράσει. Την επόμενη χρονιά παρουσίασε στους φίλους του τη δική του βελτιωμένη εκδοχή και άρχισε τις αστρονομικές παρατηρήσεις που τον έκαναν ξακουστό. Το 1611 ο Johannes Kepler έγραψε τις παραμέτρους κατασκευής τηλεσκοπίων και το 1655 ο αστρονόμος Christiaan Huygens έφτιαξε το δικό του τηλεσκόπιο, που αποτέλεσε τον πραγματικό πρόδρομο των σημερινών.

Για την εφεύρεση του τηλεσκοπίου κανείς από τους πρωτεργάτες της δεν απέκτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (αν και ο Λίπερεϊ το επιχείρησε, άδοξα) ή έγινε πλούσιος από αυτήν. Αλλά το όνομα του Γαλιλαίου φέρουν τέσσερα φεγγάρια του Δία, ενώ του Λίπερεϊ μόνο ένας κρατήρας στη Σελήνη.


O γλόμπος που νίκησε το σκοτάδι

Στο γραμματόσημο, η πρώτη λάμπα του Χάινριχ Γκέμπελ, από το 1854

Ολοι γνωρίζουν ότι το σήμα κατατεθέν του εξηλεκτρισμένου πολιτισμού μας, ο λαμπτήρας πυράκτωσης, υπήρξε επίτευγμα του δαιμόνιου αμερικανού εφευρέτη Τόμας Εντισον (Thomas Edison), εν έτει 1879. Ωστόσο η πραγματική ιστορία του γλόμπου ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, την εποχή που η Φιλική Εταιρεία έψαχνε ακόμη τους πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821.

Ηταν το 1802 όταν ο Βρετανός Χάμφρι Ντέιβι (Sir Humphry Davy) αποζήτησε μια πρακτική εφαρμογή για την ισχυρή μπαταρία που διέθετε στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου. Πήρε μια λωρίδα από πλατίνα - που δεν τήκεται σε χαμηλή θερμοκρασία - και την παρενέβαλε μεταξύ των δύο ακροδεκτών της μπαταρίας. Η διέλευση του ρεύματος έκανε την πλατίνα να πυρακτωθεί, εκπέμποντας φως. Ομως ο Ντέιβι δεν μπόρεσε να σταθεροποιήσει το φαινόμενο και να το μετατρέψει σε κάτι το πρακτικά ωφέλιμο. Αυτό το κατόρθωσε ο Γερμανός Χάινριχ Γκέμπελ (Heinrich Goebel), το 1854.

Ελλείψει πόρων, ο Γκέμπελ απευθύνθηκε στον πάμπλουτο αμερικανό πολυεφευρέτη Τόμας Εντισον και προσπάθησε να του πουλήσει την εφεύρεση του γλόμπου. Εκείνος αρνήθηκε να την αγοράσει, λέγοντάς του ότι είναι άχρηστη. Λίγο μετά ο Γκέμπελ... πέθανε και στη συνέχεια ο Εντισον αγόρασε την εφεύρεση από τη χήρα του Γκέμπελ, αντί πινακίου φακής.

Συνέβη όμως την ίδια χρονιά να εμφανισθεί άλλος ένας εφευρέτης ηλεκτρικού λαμπτήρα, ο Σουάν (Joseph Wilson Swan), ο οποίος πρόλαβε να κατοχυρώσει την πατέντα του. Ο Εντισον εξαγόρασε τα δικαιώματα και αυτής της ευρεσιτεχνίας, κάνοντας τον Σουάν συνέταιρό του στη νεοϊδρυθείσα εταιρεία Ediswan United Co. Επειτα από λίγο καιρό αγόρασε τις μετοχές του και πέταξε τον Σουάν εκτός νυμφώνος.


Το πρώτο αεροπλάνο δεν ήταν διπλάνο

O ανιψιός του Pearse επιδεικνύει το αεροπλάνο με το οποίο ο θείος του προηγήθηκε των αδελφών Right κατά 9,5 μήνες

Το να είσαι Αμερικανός και να μη γνωρίζεις ότι δύο συμπατριώτες σου ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που πέταξαν με αεροπλάνο, το 1903, θεωρείται τερατώδης άγνοια. Πόσω μάλλον πρέπει να θεωρείται ιεροσυλία το να αμφισβητήσεις ότι η εφεύρεση του αεροπλάνου ανήκει στους αδελφούς Ράιτ. Κι όμως η αλήθεια είναι ότι ήρθαν δεύτεροι κατά 9,5 μήνες: στις 31 Μαρτίου 1903 ο Νεοζηλανδός Ρίτσαρντ Πίαρς (Richard Pearse) είχε όντως πετάξει με αυτοκινούμενο αεροπλάνο και μάλιστα με σχεδιασμό κατά πολύ πιο προηγμένο από εκείνον των αδελφών Ράιτ. Ηταν μονοπλάνο, είχε τον σταθεροποιητή και τους ρυθμιστές ανόδου/καθόδου στο πίσω μέρος και γενικά έμοιαζε πολύ περισσότερο με σύγχρονο ελαφρό αεροσκάφος σε σύγκριση με το διπλάνο των αδελφών Ράιτ. Επιπλέον ο Πίαρς κατάφερε να διανύσει απόσταση 320 μέτρων ενώ οι αδελφοί Ράιτ μόλις 35 μέτρα. Παρ' όλα αυτά, τα μαντάτα από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία δεν έφτασαν (;) στα ΜΜΕ των ΗΠΑ και η δόξα των αιθέρων στρογγυλοκάθησε στον Νέο Κόσμο.


Το τηλέφωνο που λεγόταν τηλετρόφωνο

Το τηλέφωνο άλλαξε τη ζωή των ανθρώπων, αλλά όχι και του πραγματικού εφευρέτη του

Ολες οι εγκυκλοπαίδειες θα σας πουν ότι την εφεύρεση που επέτρεψε την απεριόριστη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων ανεξάρτητα από τη μεταξύ τους γεωγραφική απόσταση την οφείλουμε στον σπουδαίο αμερικανό μηχανικό Μπελ (Alexander Graham Bell). Ωστόσο η πραγματική της ιστορία είναι οικτρά όμοια με εκείνη της εφεύρεσης του γλόμπου, αρκεί όπου Εντισον να βάλετε Μπελ. Δείτε πώς:

Στη δεκαετία του 1830 ο ιταλός μετανάστης στις ΗΠΑ Αντόνιο Μέουτσι (Αntonio Meucci), καθώς πειραματιζόταν με τρόπους θεραπείας των θυμάτων ηλεκτροπληξίας, ανακάλυψε ότι ο ήχος μπορούσε να μεταδοθεί ηλεκτρικά μέσω των συρμάτων του χαλκού. Ασχολήθηκε λοιπόν στη συνέχεια με την ηλεκτροδιαμόρφωση του ήχου και το 1860 έκανε την πρώτη δημόσια επίδειξη του «τηλετρόφωνου» που είχε κατασκευάσει. Δεν κατόρθωσε να βρει όμως επενδυτές και, λόγω φτώχειας και ασθένειας, κατάφερε μόλις το 1871 να υποβάλει αίτηση για προσωρινή άδεια ευρεσιτεχνίας. Ακόμη όμως και τη διάρκεια αυτής της άδειας δεν κατόρθωσε να την παρατείνει πέραν του 1874, καθώς εκείνη τη χρονιά δεν είχε ούτε τα 10 δολάρια που απαιτούσε η ανανέωση.

Δύο χρόνια μετά, στις 14 Φεβρουαρίου 1876, στο γραφείο ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ κατατέθηκε αίτηση ευρεσιτεχνίας για το τηλέφωνο από κάποιον Ιλάισα Γκρέι (Elisha Gray) και λίγες ώρες μετά όμοια αίτηση από τον Γκράχαμ Μπελ, με σχέδια που κατά κάποιον τρόπο περιελάμβαναν εκείνα του Μέουτσι και του Γκρέι. Τελικά η ευρεσιτεχνία αποδόθηκε στον Μπελ, που έγινε βέβαια πασίγνωστος. Αλλά τι είχε ακριβώς συμβεί;

Γνωρίζουμε ότι ο Μέουτσι προσπάθησε να υπερασπιστεί την εφεύρεσή του με σχέδιά της που είχε καταθέσει παλαιότερα στην ιδιωτική ταχυδρομική εταιρεία Western Union. Αλλά όταν τα ζήτησε, η εταιρεία... δήλωσε απώλεια. Σημειωτέον ότι ο Γκράχαμ Μπελ ήταν στέλεχος της Western Union. Επίσης προσκομίστηκαν εκ των υστέρων αποδείξεις ότι υπάλληλος του γραφείου ευρεσιτεχνιών είχε χρηματιστεί από τον Μπελ και του είχε δείξει τα σχέδια που κατέθεσε ο Γκρέι, ώστε να συμπληρώσει τα δικά του σχέδια που κατέθεσε αργότερα την ίδια ημέρα.

Παρά τις σκανδαλώδεις αυτές «συμπτώσεις», ο Γκράχαμ Μπελ παραμένει ίνδαλμα κάθε ανατέλλοντος αμερικανού εφευρέτη.


Το λέιζερ του «κουτού» φοιτητή

Ο πραγματικός «πατέρας» του λέιζερ πέρασε δεκαετίες στα δικαστήρια προτού του αναγνωριστεί η πατρότητα της εφεύρεσής του

Το περίεργο φως που ταξιδεύει «με ριπή φωτονίων το ένα πίσω από το άλλο» είχε πρωτοπροταθεί θεωρητικά το 1940 από τον σοβιετικό φυσικό Βαλεντίν Φαμπρικάντ, αλλά πρωτοεκπέμφθηκε στην πράξη μόλις το 1957, από έναν φοιτητή του αμερικανικού Πανεπιστημίου Columbia. Το τι σημασία είχε αυτή η ανακάλυψη τόσο για τις τηλεπικοινωνίες όσο και για την ιατρική ή τη στρατιωτική τεχνολογία είναι μάλλον περιττό να το αναλύσουμε. Ο φοιτητής ονόματι Γκόρντον Γκουλντ (Gordon Gould) ήταν και αυτός που το βάφτισε LASER (από τα αρχικά των λέξεων Ενίσχυση Φωτός μέσω Διεγερμένης Εκπομπής Ακτινοβολίας). Ωστόσο, ο Γκουλντ είχε ένα φοβερό έλλειμμα γνώσης σχετικά με το τι κατατίθεται στις ευρεσιτεχνίες: νόμιζε ότι δεν μπορούσε να υποβάλει αίτηση αν δεν είχε στα χέρια του πλήρως λειτουργούσα συσκευή. Αυτό τον έκανε να φτάσει στην πόρτα του γραφείου ευρεσιτεχνιών δύο χρόνια μετά, το 1959. Και τότε είδε έκπληκτος ότι δύο συνάδελφοί του από το ίδιο εργαστήριο είχαν ήδη φροντίσει να διεκδικήσουν την εφεύρεση του λέιζερ για τον εαυτό τους!

Επακολούθησε... μια καριέρα χαμένη στα δικαστήρια: επί τριάντα χρόνια πάλευε με αντιπάλους το γραφείο ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ και τους τεχνολογικούς κολοσσούς που ήδη εκμεταλλεύονταν την εφεύρεσή του. Τελικά, το 1987, του αποδόθηκαν 48 συνολικά πατέντες επί του λέιζερ και αρκετά εκατομμύρια δολάρια από τα δικαιώματα εκμετάλλευσής τους.


Η τηλεόραση της RCA - ή ενός 15χρονου;

Ο εφευρέτης της τηλεόρασης, από εξώφυλλο βιβλίου για τη ζωή του

Το κουτί που άλλαξε τη ζωή όλων μας αποδίδεται ως εφεύρεση στον ρώσο μηχανικό της αμερικανικής εταιρείας RCA Βλαντίμιρ Ζβορίκιν (Vladimir Zworikin). Και είναι αλήθεια ότι ο Ζβορίκιν κατασκεύασε το πρωτότυπό του το 1923, αλλά δεν κατόρθωσε να πάρει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας παρά μόνο το 1938, και αυτό αφού έκανε «ουσιώδεις αλλαγές» στον αρχικό του σχεδιασμό. Τι μεσολάβησε;

Μεσολάβησε ένας λαμπρός αμερικανός εφευρέτης ονόματι Φίλων Φάρνσγουορθ (Philo Taylor Farnsworth), ο οποίος είχε ανακαλύψει το βασικό κύκλωμα της τηλεόρασης - τον τεμαχιστή εικόνων - στα 15 του. Το 1927, σε ηλικία 21 ετών, είχε κιόλας κατασκευάσει την πρώτη τηλεόραση που λειτουργούσε. Τρία χρόνια αργότερα, το 1930, ο Βλαντίμιρ Ζβορίκιν επισκέφθηκε το εργαστήριο του νεαρού και... κράτησε τις απαραίτητες σημειώσεις. Επακολούθησε η παρουσίαση συσκευών τηλεόρασης από την RCA και μια δεκαετής δικαστική διαμάχη σχετικά με το σε ποιον ανήκε η εφεύρεση. Ο Φάρνσγουορθ κέρδισε και την πρώτη δίκη και την έφεση, οπότε η RCA υποχρεώθηκε να του καταβάλει δικαιώματα. Ωστόσο η Ιστορία τον ξέχασε και στα περισσότερα βιβλία η εφεύρεση της τηλεόρασης συναρτάται μόνο με την RCA και τον Ζβορίκιν.


Κινηματογράφος: τέκνο άτυχων γονέων

«Το μεγαλύτερο θαύμα του Edison», λέει η διαφήμιση του πρώτου κινηματογράφου, ακόμη κι αν το θαύμα περιελάμβανε... πτώματα

Το 1888 ο φημισμένος Τόμας Εντισον πειραματιζόταν με ένα «κινετοσκόπιο». Ομως οι προσπάθειές του για κινηματογραφία ήταν ακόμη άγονες, καθώς οι εικόνες εμφανίζονταν θολές. Αντίθετα, στις 14 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς ο Γάλλος Λουί λε Πρενς (Louis Le Prince) κατόρθωσε να γυρίσει την πρώτη παγκοσμίως ταινία μικρού μήκους, στο Λιντς της Αγγλίας. Αλλά... πώς τα φέρνει η μοίρα: δύο χρόνια μετά ο εφευρέτης αυτός εξαφανίστηκε μυστηριωδώς στη Γαλλία καθώς ταξίδευε με το τρένο και ο μεγαλύτερος γιος του δολοφονήθηκε στη Νέα Υόρκη, μόλις κατέθεσε σε δίκη εναντίον του Τόμας Εντισον.

Εναν καλύτερο προβολέα από του Εντισον, που πρόβαλε πλέον καθαρές εικόνες, κατασκεύασε λίγο αργότερα ένας εφευρέτης ονόματι Φράνσις Τζένκινς (Francis Jenkins), που είχε για βοηθό του κάποιον Τόμας Αρμάτ. Ο Αρμάτ «πήρε μεταγραφή» στην εταιρεία του Εντισον και ανέπτυξε γι' αυτόν το «Edison Vitascope», που τελικά γέννησε τη βιομηχανία του κινηματογράφου.

πηγή: tovima.gr
Η συνέχεια εδώ ...