Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Κλασσικοί πίνακες τοποθετούνται, με τη βοήθεια του Photoshop, στο σύγχρονο περιβάλλον


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα ήταν αν κλασσικοί πίνακες τοποθετούνταν σε ένα σύγχρονο περιβάλλον;

Πώς θα ήταν αν βλέπαμε έναν γυμνό άνθρωπο -όπως αυτοί απεικονίζονται σε κλασσικούς πίνακες- να περπατάει στους δρόμους της πόλης.


Κάτι τέτοιο σκέφτηκε ο Alexey Kondakov, ο οποίος δημιουργεί ανάμεικτες εικόνες με πίνακες στο σύγχρονο κόσμο.

Ο Kondakov τοποθετεί επακριβώς τα σχήματα στο κατάλληλο αστικό σκηνικό για να δείξει ότι η Παρθένος και ο μικρός Ιησούς θα έπαιρναν το μετρό για να πάνε στο σπίτι, ή ότι ένα βακχικό γλέντι εκτυλίσσεται κάτω από μια αερογέφυρα.





Η συνέχεια εδώ ...

"Σκατά!" Μία ευχή για "καλή επιτυχία"


Στους καλλιτεχνικούς κύκλους (στο θέατρο, το τραγούδι, κλπ) θεωρείται ατυχία να ευχηθεί κανείς "καλή τύχη". Πριν από τις παραστάσεις, είναι παράδοση να συγκεντρώνονται οι ηθοποιοί και να να εύχεται ο ένας στον άλλο... κακή τύχη. Μια από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν είναι το "Merde!" (σκατά στα γαλλικά).

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς εμφανίστηκε, αλλά σίγουρα προηγήθηκε της εμφάνισης και της χρήσης του αυτοκινήτου.

Όταν στο Παρίσι ανέβαινε μια θεατρική παράσταση που συγκέντρωνε μεγάλη πλήθη, έξω από το θέατρο στάθμευε μεγάλος αριθμός αμαξών και αλόγων.

Στη περίπτωση που η θεατρική παράσταση γοήτευε τους θεατές, η διάρκειά της επιμηκυνόταν, ενώ απ' έξω περίμεναν πάρα πολλά άλογα, με τους αμαξάδες, για πολλές ώρες.

Κάποια από αυτά, μάλλον όλα, ήταν λογικό να κάνουν την... ανάγκη τους. Όταν με το καλό έφευγαν οι άμαξες, ο χώρος έξω από το θέατρο ήταν γεμάτος κοπριά.

Αν εἰχε λίγη κοπριά, αυτό ήταν ένδειξη ότι η παράσταση δεν ήταν άξια λόγου, δεν ήταν πολύ πετυχημένη.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο η αξία μιας παράστασης να μετριέται με την ποσότητα της κοπριάς των αλόγων έξω από τα θέατρα.
Η συνέχεια εδώ ...

Η αλήθεια για το "Φάντασμα της Όπερας"


Είτε προτιμάτε την ταινία του 1925 με τον Λον Τσάνεϊ, το θεατρικό του Μπρόντγουεϊ ή το ριμέικ του Τζόελ Σουμάχερ το 2004, δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ότι η σκηνή με τον πολυέλαιο είναι μια από τις πιο εικονικές στιγμές του μυθιστορήματος του Γάλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερού. Αν θέλετε να δείτε τη συγκεκριμένη σκηνή σε όλες τις ταινίες που γυρίστηκαν για το Φάντασμα από το 1925 ως το 2004, δείτε αυτό το βίντεο.

Αν και μια τέτοια σκηνή μπορεί να φαίνεται απίθανη, ο Λερού εμπνεύστηκε από την Όπερα του Παρισιού, το Palais Garnier, το μυθιστόρημά του. Μεταξύ άλλων που αποτέλεσαν έμπνευσή του, περιλαμβάνονται ο πολυέλαιος και η υπόγεια λίμνη.

Κάτω από το Palais Garnier υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ποσότητα νερού. Όταν σκάφτηκε το έδαφος για την όπερα το 1861, οι εργαζόμενοι και οι μηχανικοί έμειναν άναυδοι από το νερό που ξεπηδούσε συνεχώς από το έδαφος και προσπαθούσαν να το αντλήσουν. Στο τέλος, απλά δούλεψαν μαζί του. Σύμφωνα με τον Pierre Vidal, επιμελητή του Μουσείου της Όπερας και της βιβλιοθήκης, οι εργαζόμενοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια να αντλήσουν το νερό και να στεγνώσουν το χώρο. Αντ' αυτού, έχτισαν μια τεράστια πέτρινη δεξαμενή γύρω από νερό.

Η δεξαμενή απέχει πάρα πολύ από το ρομαντικό φως των κεριών του καταφυγίου του Φαντάσματος. Χάρη στους σύγχρονους κώδικες υγιεινής και ασφάλειας, η περιοχή φωτίζεται πλέον επαρκώς, ενώ έχει και πρακτική χρήση. Σ' αυτήν εκπαιδεύονται οι πυροσβέστες σε υποβρύχιες αποστολές διάσωσης.

Όσον αφορά τον πολυέλαιο, κανείς ποτέ δεν σαμποτάρισε εσκεμμένα τον επτά τόνων χάλκινο και κρυστάλλινο πολυέλαιο. Αλλά το 1896, έπεσε ένα αντίβαρο του, σκοτώνοντας έναν άνθρωπο.

Ίσως και να υπάρχουν περισσότερα φανταστικά στοιχεία στην ιστορία του Λερού... Ο θρύλος το έχει ότι ο ίδιος εξομολογήθηκε στο νεκροκρέβατό του το 1927, υποστηρίζοντας ότι αυτό που είχε γράψει 17 χρόνια νωρίτερα ήταν απολύτως αληθές. Αν και υπάρχει μεγάλη σύγκλιση μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας, ο Vidal λέει ότι κανένας εργαζόμενος ή επιστάτης δεν έχει δει φάντασμα στην Όπερα του Παρισιού. "Αν και το αναφέρουμε σαν αστείο όποτε συμβαίνει κάτι ανεξήγητο", δηλώνει ο ίδιος.

από: mental floss
Η συνέχεια εδώ ...

Pencil Vania: Ένα κλιμακοστάσιο διακοσμημένο έντεχνα με 185.252 μολύβια


Στο σπίτι της Jaina A. Davis, που βρίσκεται κάπου στο Σαν Φρανσίσκο, υπάρχει ένα 3όροφο κλιμακοστάσιο διακοσμημένο με 185.252 μολύβια. Αποκαλείται "Pencil Vania" (Δάσος των Μολυβιών).

Ο καλλιτέχνης Jason Mecier πέρασε πέντε χρόνια (1997–2002) δουλεύοντας το "Pencil Vania." Σχεδίασε και εγκατέστησε ο ίδιος όλο το έργο μόνος του.

Πώς συγκεντρώθηκαν όλα αυτά τα μολύβια

Το μεγαλύτερο μέρος των μολυβιών αγοράστηκαν από δύο τοπικά κέντρα επαναχρησιμοποίησης (ανακυκλώσιμα υλικά. Πολλά μολύβια ήταν από κατάλογους προμηθευτών σχολείων και γραφείων (ανάμεσα τους υπήρχαν και πολλά με τυπογραφικά λάθη). Λίγες δεκάδες ήταν κατόπιν παραγγελίας με τα ονόματα φίλων και εμπνευστών, για να ευχαριστήσουν όσους δώρισαν μολύβια. Η Jaina πούλησε αντικείμενα της και ζήτησε σαν αντάλλαγμα μόνο μολύβια. Το σπίτι βρίσκεται κοντά σε δύο σχολεία, οπότε η Jaina έκανε κάθε μέρα περιπάτους και μάζευε πεταμένα μολύβια. Η μητέρα του Jason είναι δασκάλα και του έδωσε ότι σπασμένο μολύβι πετούσαν οι μαθητές της. Ένας φίλος του Jason πήγε από πόρτα σε πόρτα, ζητώντας ανεπιθύμητα μολύβια. Κάποιες φορές έβρισκαν από ανώνυμους κουτιά μολυβιών στο κατώφλι του σπιτιού και πολλοί φίλοι έφερε από τις διακοπές τους μολύβια ως σουβενίρ.


Εκτός από τα μολύβια, στις δημιουργίες υπάρχουν γόμες, ξύστρες, στυλό καθώς και συρραπτικά, χάρακες, διαβήτες και ψαλίδια, ενώ στο κάγκελο υπάρχει μια τεράστια λαστιχένια μπάλα.


Ο Jason και η Jaina γνωρίστηκαν μέσω κοινών φίλων το 1989. Ο Jason συνέβαλε σε ένα περιοδικό που δημοσίευε η Jaina το οποίο είχε ένα θέμα για την γραφική ύλη. Όταν η Jaina αγόρασε το ακίνητο το 1997, προσκάλεσε τον καλλιτέχνη φίλο της να τις πει ιδέες για τον εσωτερικό διάκοσμο. Ο Jason συνέλαβε την ιδέα να συνδέσει όλα τα δωμάτια μέσω του κλιμακοστάσιου.
Η συνέχεια εδώ ...

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Η ιστορία της λέξης "χιούμορ"


"Το γέλιο απελευθερώνει τον αγροίκο από το φόβο του διαβόλου, γιατί μεσ’ τη γιορτή των τρελών και ο διάβολος φαίνεται φτωχός και ηλίθιος και επομένως ελέγξιμος…αυτό το βιβλίο μπορεί να διδάξει ότι η απελευθέρωση από το φόβο του διαβόλου είναι σοφία…το γέλιο αποσπά για μερικές στιγμές τον αγροίκο από το φόβο... ο αγροίκος που γελάει δε νοιάζεται τη στιγμή εκείνη αν θα πεθάνει... και τι θα γινόμασταν εμείς (η εκκλησία) χωρίς το φόβο του θανάτου... το γέλιο είναι υποκινητής της αμφιβολίας"

Με αυτά τα λόγια, και άλλα πολλά, περιγράφει ο Ουμπέρτο Έκο στο "Όνομα του Ρόδου" τη σημασία του γέλιου στη ζωή του ανθρώπου. Σε κάποιο σημείο, μάλιστα, οι δύο διαφωνούντες μοναχοί του διαλόγου, Γουλιέλμος και Χόρχε, αναφέρουν ότι τα λουτρά, όπως και το γέλιο, αποκαθιστούν την ισορροπία των χυμών (που ενυπάρχουν στον άνθρωπο, και τον θεραπεύουν). Με αυτό τον τρόπο ο Έκο μεταφέρει στο έργο του την μέχρι τον Μεσαίωνα πεποίθηση για τη σχέση των χυμών του σώματος με την ψυχική και σωματική Υγεία του ανθρώπου. Πρόκειται για του 4 χυμούς (το αίμα, η μαύρη χολή, η λευκή χολή και το φλέγμα), που αν η ανάμειξη τους γίνεται κανονικά και κατά τις φυσικές αναλογίες τότε ο άνθρωπος είναι υγιής, εύθυμος, in buon umore (κατά του Ιταλούς) ή en bonne humoeur (κατά τους Γάλλους). Άλλωστε η ιταλ. umore, η γαλλ. humoeur και αγγλ. humor, ίσως να παράγονται ετυμολογικά από την ελληνική λέξη "χυμός" (αν και οι Schenkl και Georges θεωρούν ότι παράγεται από την ελλην. λέξη "υγρός").

Αυτή η θεωρία του φιλόσοφου Εμπεδοκλή (495 – 435 π.Χ.), του γιατρού Ιπποκράτη (460 π.Χ. – 377 π.Χ.) και του Γαληνού (129 μ.Χ. – 199 μ.Χ) επηρέασε την Ιατρική σκέψη μέχρι τον Μεσαίωνα και για αυτό το Humor ήταν συνδεδεμένο με την υγεία των ανθρώπων. Ας μην ξεχνάμε ότι και η λέξη melancoly παράγεται από τη μαύρη χολή (μέλας: μαύρος + χολή)

To "χιούμορ" με τη σημασία του "αστείου"

Από τα τέλη του 16ου αιώνα η λέξη humor καθιερώνεται με την έννοια του αστείου: ο Benjamin Jonson (1572 – 1637) παρουσιάζει το 1598 την κωμωδία Every Man in His Humour και ένα χρόνο αργότερα το Every Man out of His Humour. Την ίδια εποχή ο Shakespeare στο Henry IV, Part 2 υποστηρίζει ότι το humor είναι "ένα αστείο ειπωμένο με θλιβερή όψη". Λίγο αργότερα, το 1636, το humoeur αναλύεται και από το Γάλλο Pierre Corneille.

Σχεδόν ένα αιώνα αργότερα ο όρος humor θα αναλυθεί από τον Joseph Addison (1672-1719) στο False and True Humour και θα δοθεί μία φανταστική γενεολογία του: η αλήθεια γέννησε τον ορθό λόγο, ο ορθός λόγος γέννησε το πνεύμα, το οποίος παντρεύτηκε την Ευθυμία και απέκτησε ένα γιο, το Χιούμορ. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Τακερέι υποστηρίζει ότι το Χιούμορ είναι ο γιος της αγάπης. Από τα πιο ενδιαφέροντα σχόλια που έτυχε να διαβάσω ήταν αυτό του Mark Twain (1835 – 1910) ο οποίος υποστηρίζει ότι η εσωτερική πηγή του χιούμορ δεν είναι η χαρά αλλά η λύπη

Χιούμορ και ειρωνεία

Οι ελληνικής καταγωγής λέξεις για το "αστείο", που χρησιμοποιούνται στην αγγλική, είναι πολλές, ενδεικτικά αναφέρω: humor, satire, sarcasm, sardonic, comic, comedy, euthemy, irony. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι διαφορετικό από το χιούμορ και η ειδικά η Σωκρατική ειρωνεία στηρίζεται πάνω στη θρησκευτική ιδέα για τον άνθρωπο. Κατά το Σωκράτη η ειρωνεία δίχως σεμνότητα και αιδώ είναι θράσος και αλαζονεία. Μόνο ο άνθρωπος που ξέρει να υποτάσσεται σε κάτι ανώτερο έχει το δικαίωμα να είναι ειρωνικός "γιατί πρέπει να πιστεύουμε σε κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο για να ειρωνευτούμε τη διαγωγή και τα φρονήματα του".

από: 24grammata
Η συνέχεια εδώ ...

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Το Tucker Torpedo που δεν υπήρξε ποτέ


Το Tucker Torpedo είναι ένα από αυτά τα "και αν;" της ιστορίας του αυτοκινήτου. Ο Preston Tucker ήλπιζε να φέρει την επανάσταση στη αυτοκινητοβιομηχανία με ένα αυτοκίνητο που δε θα έμοιαζε με κανένα άλλο. Όμως, εξαιτίας μιας σειράς προβλημάτων κατάφερε να κατασκευάσει μόνο 51 αυτοκίνητα πριν κλείσει την επιχείρηση του. Με την πάροδο του χρόνου, έχουν γίνει ιδιαίτερα συλλεκτικά. Το 2012, ένα απ' αυτά πουλήθηκε έναντι 2.650.000 δολαρίων σε μια δημοπρασία.


Το αντίγραφο του Tucker που φαίνεται στις φωτογραφίες μπορεί να είναι ένα από τα πιο άσχημα αυτοκίνητα. Ωστόσο, θα πρέπει να το δούμε με επιείκεια, καθώς το όχημα δεν είναι εξέλιξη του κλασικού Tucker 48 (γνωστός και ως "Torpedo") του 1948. Αντ' αυτού, επιχειρεί να αναπαράγει ένα προηγούμενο πρωτότυπο από το 1946, που διέθετε αυτήν την παράξενη, μούρη-τρίαινα.


Κάτω από όλες τις τρελές αλλαγές είναι ένα Buick Riviera του 1971 που τροφοδοτείται από μια έναν 7,5 λίτρων Buick V8. Μερικές από τις πιο περίεργες τροποποιήσεις περιλαμβάνουν τα εμπρός φτερά που γυρίζουν με τους τροχούς και το πτερύγιο στο πίσω τμήμα. Και οι τρεις προβολείς δουλεύουν, αλλά το ένα στη μέση είναι μόνο για τη μεγάλη σκάλα. Τα μικρά αρθρωτά τμήματα στην οροφή ανοίγουν για να μην χτυπήσει ο οδηγός το κεφάλι του όταν έμπαινε ή έβγαινε στο αυτοκίνητο.



από: auto blog
Η συνέχεια εδώ ...

1909: Μια λοταρία για το μοίρασμα 48.562 τετ. μέτρων με αμμόλοφους


Το 1909, μερικοί Εβραίοι αποφάσισαν να μετακομίσουν σε ένα πιο υγιεινό περιβάλλον, έξω από το συνωστισμό και το θόρυβο της Χάιφα. Έφτιαξαν μια εταιρεία, ονόματι Ahuzat-Bayit, και με την οικονομική συνδρομή του Εθνικού Εβραϊκού Ταμείου αγόρασαν μια έκταση περίπου 48.562 τετ. μέτρων με αμμόλοφους, βόρεια της Χάιφα.

Το Απρίλιο του 1909, 66 οικογένειες Εβραίων συγκεντρώθηκαν σε μια απομονωμένη περιοχή με αμμόλοφους για να μοιράσουν τη γη με κλήρωση χρησιμοποιώντας κοχύλια. Αυτή η συγκέντρωση θεωρείται η επίσημη ημερομηνία της ίδρυσης του Τελ Αβίβ. Η λαχειοφόρος διοργανώθηκε από τον Akiva Arye Weiss που συνέλεξε 120 κοχύλια, μισά λευκά και μισά γκρι. Στα λευκά γράφτηκαν τα ονόματα των μελών, ενώ στα γκρι οι αριθμοί των οικοπέδων. Ένα αγόρι τραβούσε τα ονόματα από ένα κουτί και ένα κορίτσι τους αριθμούς των οικοπέδων από ένα άλλο. Ένας φωτογράφος, ο Avraham Soskin, απαθανάτισε τη στιγμή (φωτογραφία πάνω). Το πρώτο πηγάδι σκάφτηκε αργότερα στο ίδιο σημείο (σήμερα, η λεωφόρος Rothschild. Πήρε το όνομα της από τον Baron Edmond Benjamin James de Rothschild, έναν Γαλλο-Εβραίο τραπεζίτη ο οποίος δώρισε μεγάλα χρηματικά ποσά υπέρ του Σιωνισμού). Μέσα σε ένα χρόνο ανοίχτηκαν δρόμοι, δημιουργήθηκε ένα σύστημα ύδρευση και κατασκευάστηκαν 66 σπίτια.

Η ίδια περιοχή το 1911

Το όνομα προήρθε από μια μετάφραση του Sokolow του Altneuland (Παλιά Νέα Γη) του Τέοντορ Χερτσλ, που βασίστηκε στο όνομα ενός μέρους στη Μεσοποταμία και αναφέρεται στον Ιεζεκιήλ 3,15. "Aviv" στα εβραϊκά σημαίνει "άνοιξη" και "Tel" είναι έναν σωρός που αποτελείται από τη συσσώρευση στρωμάτων πολιτισμού χτισμένα το ένα πάνω στο άλλο.

Το 1922

"Μια μέρα το 1909, περιφερόμουν με την κάμερα στο ένα χέρι και το τρίποδο στο άλλο ... Εκεί που βρισκόταν κάποτε το Herzliah Gymnasium είδα μια ομάδα ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί για μια λαχειοφόρο οικοπέδων. Αν και ήμουν ο μοναδικός φωτογράφος στην περιοχή, οι διοργανωτές δε θέλησαν να με καλέσει και ήταν απλά τυχαίο το γεγονός ότι το ιστορικό αυτό γεγονός αποθανατίστηκε για τις επόμενες γενιές", έχει δηλώσει ο Avraham Soskin για την διάσημη φωτογραφία του (στην αρχή του θέματος).
Η συνέχεια εδώ ...

Χαρτί υγείας: Πώς οι ΗΠΑ έπεισαν τον κόσμο να το χρησιμοποιεί


Από τις απαρχές του χρόνου, οι άνθρωποι είχαν βρει τρόπους για να καθαρίζονται μετά την ανάγκη τους. Η πιο κοινή λύση ήταν απλά να αρπάξουν ό,τι μπορούσαν με το χέρι τους: καρύδες, κοχύλια, χιόνι, βρύα, άχυρο, φύλλα, χόρτα, καλαμπόκι, πρόβειο μαλλί και -αργότερα, χάρη στην τυπογραφεία- εφημερίδες, περιοδικά και σελίδες βιβλίων. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πηλό και πέτρα. Οι Ρωμαίοι, σφουγγάρια και αλμυρό νερό. Αλλά η ιδέα ενός εμπορικού προϊόντος που να έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για να σκουπίζεται κάποιος ξεκίνησε περίπου πριν από 150 χρόνια, στις ΗΠΑ. Σε λιγότερο από έναν αιώνα, η μεγαλοφυΐα του Θείου Σαμ έκανε κάτι διαθέσιμο σε κάτι απαραίτητο.

Πώς το χαρτί υγείας έγινε ρολό

Είχαμε δει παλιότερα ότι οι Κινέζοι ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το χαρτιού υγείας ήδη από τον 6ο αιώνα μ.Χ., στην πρώιμη μεσαιωνική Κίνα.

Τα πρώτα προϊόντα που σχεδιάστηκαν ειδικά για να σκουπίζεται ο κόσμος ήταν με αλόη -φύλλα που περιείχαν κάνναβη και διανέμονταν από την Kleenex. Εφευρέθηκε το 1857 από έναν επιχειρηματία της Νέας Υόρκης ονόματι Joseph Gayetty, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τα φύλλα του προλαμβάνανε τις αιμορροΐδες. Ο Gayetty ήταν τόσο περήφανος για το θεραπευτικό χαρτί του, που είχε τυπώσει το όνομά του σε κάθε φύλλο. Αλλά η επιτυχία του ήταν περιορισμένη. Οι Αμερικανοί σύντομα άρχισαν να σκουπίζονται με τον κατάλογο μιας αλυσίδας καταστημάτων και δεν ήθελαν να δαπανήσουν χρήματα αντί να χρησιμοποιήσουν κάτι που ήρθε δωρεάν με το ταχυδρομείο.

Το χαρτί υγείας έκανε ένα άλμα προς τα εμπρός το 1890, όταν δύο αδέλφια, οι Clarence και E. Irvin Scott, διέδωσαν την έννοια του χαρτιού υγείας σε ρολό. Το εμπορικό σήμα των Scott είχε μεγαλύτερη επιτυχία από ό,τι τα μαντηλάκια του Gayetty, εν μέρει επειδή πουλούσαν το ρολό τους σε ξενοδοχεία και φαρμακεία. Αλλά και πάλι η μάχη να αγοράσει το κοινό το προϊόν ανοικτά ήταν δύσκολη, και αυτό επειδή οι Αμερικανοί ντρεπόντουσαν για τις σωματικές λειτουργίες. Ακόμα και οι Scott ντρεπόντουσαν τόσο για την εργασία τους, που έλαβαν πίστωση για την καινοτομία τους το 1902.

Με την πάροδο του χρόνου, το χαρτί υγείας έγινε σιγά-σιγά είδος πρώτης ανάγκης. Αλλά δεν έγινε ευρέως αποδεκτό έως ότου το απαίτησε μια νέα τεχνολογία.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όλο και περισσότερα σπίτια είχαν τουαλέτες-κάθισμα που συνδέονται με εσωτερικά υδραυλικά συστήματα. Και επειδή απαιτούνταν ένα προϊόν που θα μπορούσε να αποβληθεί με την ελάχιστη δυνατή ζημιά για τους σωλήνες, σταμάτησαν να χρησιμοποιούν το καλαμπόκι και τα βρύα. Κάποια εποχή, οι διαφημίσεις του χαρτιού υγείας έλεγαν ότι το προϊόν συνιστάται από τους γιατρούς και τους υδραυλικούς.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, το χαρτί υγείας ήταν ακόμα φαρμακευτικό είδος. Αλλά το 1928, η Hoberg Paper Company δοκιμάσει μια διαφορετική τακτική. Με τις συμβουλές των διαφημιστών, η εταιρεία εισήγαγε ένα εμπορικό σήμα που ονόμασε Charmin και μια όμορφη γυναίκα στο λογότυπο. Το Charmin ήταν τεράστια επιτυχία.

Από τη δεκαετία του 1970, οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς χαρτί υγείας. Τον Δεκέμβριο του 1973, ο παρουσιαστής μιας εκπομπής αστειεύτηκε ότι υπήρχε έλλειψη σε χαρτί υγείας. Αλλά οι Αμερικανοί δεν γέλασαν. Αντ' αυτού, έτρεξαν όλοι να αγοράσουν όσο περισσότερο μπορούσαν.

από: mental floss
Η συνέχεια εδώ ...