Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Το μικρότερο κομμάτι ιδιωτικής γης στη Νέα Υόρκη

Είναι μια τριγωνική, τσιμεντένια πλάκα που παραμένει ιδιωτική γη από θέμα αρχής.


Δείτε ακόμη:
Η ιστορία ενός ρολογιού σε ένα πεζοδρόμιο της Νέας Υόρκης

Το 1910, σχεδόν 300 κτίρια καταδικάστηκαν από τον Δήμο για να διευρυνθούν οι δρόμοι και να κατασκευαστούν νέες γραμμές του μετρό. Ο David Hess έδωσε μάχη με το Δήμο για να κρατήσει το Voorhis, το πενταώροφο κτίριό του. Αντιστάθηκε για πολλά χρόνια, αλλά τελικά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιουσία του.

Μέχρι το 1914, ένα τσιμεντένιο τρίγωνο έκτασης 0,32 τετ. μέτρων ήταν ότι είχε απομείνει από από την ιδιοκτησία του Hess. Σαν μην έφτανε αυτό, ο Δήμος του ζήτησε να δωρίσει αυτό το μικρό τμήμα για να χρησιμοποιηθεί ως μέρος του πεζοδρομίου. Από πείσμα, ο Hess αρνήθηκε να το προσφέρει. Στις 27 Ιουλίου του 1922, κάλυψε το τρίγωνο με ψηφιδωτό, στο οποίο εμφανίζεται η δήλωση, "Ιδιοκτησία του Hess που δεν αφιερώθηκε για δημόσια χρήση".


Παρά το γεγονός ότι οι πεζοί περπατούν πάνω από το τριγωνικό μωσαϊκό, εκείνο χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι ο Hess δεν κατακτήθηκε εύκολα. Το Τρίγωνο του Hess βρίσκεται έξω από ένα καπνοπωλείο στη γωνία των Christopher και 7th Avenue. Η Village Cigars αγόρασε το τρίγωνο το 1938 για 1.000 δολάρια.
Η συνέχεια εδώ ...

Η μεγαλύτερη πισίνα το 1889

Η πισίνα στο Hotel Alcazar στην πόλη St Augustine της Φλόριντα - πηγή

Μαζί με το Ponce de Leon, το Alcazar ήταν ένα από τα ξενοδοχεία του Henry Flagler. Σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο του St. Augustine και το Lightner Museum. Η πισίνα είναι πλέον το Cafe Alcazar.

Η συνέχεια εδώ ...

Ο φυσικός που τράβηξε την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία και έγινε είδωλο του Αϊνστάιν


Οταν ένας επιστήμονας συμβάλλει τόσο καθοριστικά στην εξέλιξη του πεδίου του, είναι αδύνατον να ξεχαστεί από τους μεταγενέστερους συναδέρφους του. Οταν δε παράλληλα ανακαλύπτει και την τεχνική της έγχρωμης φωτογραφίας, δεν αφήνει περιθώριο σε κανέναν για να τον λησμονήσει.

Ο Σκωτσέζος φυσικός Κλερκ Μάξγουελ είναι ο τρίτος επιφανέστερος φυσικός της προηγούμενης χιλιετίας, μετά από τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν. Θεωρείται ο σημαντικότερος φυσικός του 19ου αιώνα, ενώ οι ανακαλύψεις του συνεισέφεραν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην εξέλιξη της σύγχρονης φυσικής.

Ο επιστήμονας που γέννησε τον ηλεκτρομαγνητισμό και «αγαπήθηκε» από τον Αϊνστάιν

«Με τον Μάξγουελ, μια επιστημονική εποχή τελείωσε και ξεκίνησε η επόμενη» ήταν τα λόγια του Αϊνστάιν για τον σπουδαίο φυσικό. Φυσικά, τα εγκωμιαστικά σχόλια του ήταν απολύτως δικαιολογημένα, αφού στο έργο του Μάξγουελ συναντάται η δεύτερη μεγαλύτερη ενοποίηση στην φυσική, μετά από αυτήν του Νεύτωνα.

Ενας από τους απώτερους σκοπούς της φυσικής, ίσως και το δυσκολότερο έργο για κάθε επιστήμονα, είναι η σύνδεση των θεμελιωδών δυνάμεων. Ισχυρή, ασθενής, βαρυτική και ηλεκτρομαγνητική δύναμη αποτελούν τα συστατικά κάθε αλληλεπίδρασης που μπορεί να συναντηθεί στο σύμπαν, ενώ ακόμα δεν έχει βρεθεί κάποιος... μαγικός τρόπος που να τις συνδέσει. Αυτό που κατάφερε να ανακαλύψει ο σπουδαίος φυσικός, ήταν όχι μόνο να συνδέσει αλλά να ενοποιήσει τον ηλεκτρισμό με τον μαγνητισμό, ανακαλύπτοντας την ηλεκτρομαγνητική δύναμη και κάνοντας το πρώτο και μοναδικό, ως τώρα, βήμα σε αυτό το τεράστιο εγχείρημα των φυσικών.

Διατυπώνοντας μια σειρά από εξισώσεις που αποδείκνυαν πως ηλεκτρισμός και μαγνητισμός έχουν την ίδια... φύση, ο Σκωτσέζος επιστήμονας ένωσε δύο φυσικά φαινόμενα που ως τότε θεωρούνταν άσχετα μεταξύ τους. Εδειξε πως ηλεκτρικό και μαγνητικό πεδίο ταξιδεύουν με την μορφή κυμάτων και με την ταχύτητα του φωτός, ενώ παράλληλα το ίδιο το φως είναι αποτέλεσμα ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων. Το έργο του Μάξγουελ, που ήταν πραγματικά ασύλληπτο για την εποχή, έθεσε τα θεμέλια και για τις σημαντικότερες σύγχρονες ανακαλύψεις. Η ειδική θεωρία της σχετικότητας αλλά και η κβαντομηχανική δεν θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί δίχως τις ανακαλύψεις αυτού του σπουδαίου φυσικού.

Γίνεται άμεσα αντιληπτό λοιπόν πως μόνο τυχαία δεν ήταν η αναφορά του Αϊνστάιν στον συνάδερφο του. Ο Μάξγουελ όχι μόνο κατάφερε να κάνει το πρώτο βήμα στην ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων, αλλά με το έργο του άφησε παράλληλα... γόνιμο έδαφος για τους μεταγενέστερους χαρισματικούς φυσικούς. Οταν δε ο Αϊνστάιν είχε κληθεί να σχολιάσει το έργο του Σκωτσέζου, το είχε χαρακτηρίσει ως «το πιο βαθύ και γόνιμο που συνάντησε η φυσική από την εποχή του Νεύτωνα».

Η παράδοξη ανακάλυψη της πρώτης έγχρωμης φωτογραφικής μηχανής – Η φωτογραφία που τράβηξε ο Μάξγουελ

Πέραν του ηλεκτρομαγνητισμού, ο Μάξγουελ ασχολήθηκε και με άλλον έναν τομέα της φυσικής, όχι πολύ μακρινό από αυτόν που διέπρεψε. Μελετώντας το πεδίο της οπτικής, ο Σκωτσέζος φυσικός προχώρησε στην ανακάλυψη σπουδαίων ιδιοτήτων της ανθρώπινης όρασης, που με την σειρά τους οδήγησαν στην δημιουργία της πρώτης έγχρωμης φωτογραφίας. Μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα, υπήρχε η άποψη πως τα βασικά χρώματα ήταν το κόκκινο, το μπλε και το κίτρινο. Ο Μάξγουελ είχε αντιληφθεί πως η συγκεκριμένη θεωρία ήταν λανθασμένη. Το κίτρινο δεν αποτελούσε βασικό χρώμα, σε αντίθεση με το πράσινο.

Για να αποδείξει την βασική αυτή αλλαγή στον τομέα της οπτικής, φρόντισε να δημιουργήσει την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική μηχανή, σε συνεργασία με τον Τόμας Σάτον. Χρησιμοποιώντας τρία φίλτρα που το καθένα είχε ένα από τα βασικά χρώματα, το 1861 μπόρεσε να τραβήξει την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία παγκοσμίως. Μετά από αυτό το επίτευγμα, ήταν θέμα χρόνου μέχρι οι πρώτες έγχρωμες φωτογραφικές μηχανές να κυκλοφορήσουν στην αγορά, με τις κλασικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες να μένουν ως ενθύμια του παρελθόντος. Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς πως ακόμα και η τηλεόραση, τα κινητά ή ο κινηματογράφος χρωστούν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Μάξγουελ.

Με τις ανακαλύψεις του στον τομέα της οπτικής, οι γνώσεις μας για την ανθρώπινη όραση ενισχύθηκαν εντυπωσιακά. Με την τεχνική της έγχρωμης φωτογραφίας από την άλλη, ξεκίνησε μια πραγματική επανάσταση στον χώρο της τέχνης, της ενημέρωσης αλλά και της ψυχαγωγίας. Αν σκεφτούμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της φωτογραφίας στην σύγχρονη εποχή, αναλογιζόμαστε την σπουδαιότητα αυτής της ανακάλυψης, που παραδόξως ήρθε για να εξυπηρετήσει μια άλλη ιδέα του Σκωτσέζου επιστήμονα.

Τα φίλτρα που χρησιμοποιήθηκαν για την δημιουργία της:


πηγή: iefimerida.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Οι Λυρίδες και το σημάδι του Ζορό


Πριν από μερικές νύχτες, ο φωτογράφος Sam Cornwell πέρασε κάμποση ώρα φωτογραφίζοντας τους διάττοντες αστέρες Λυρίδες, οι πτώσεις των οποίων (που αποκαλούνται και "πεφταστέρια"), συμβαίνει από τις 16 ως τις 26 Απριλίου. Ενώ ο Cornwell ήταν έτοιμος να επιστρέψει στο σπίτι του χωρίς κάτι το αξιόλογο, συνέλαβε την παραπάνω φωτογραφία. Μια τεράστια "βολίδα" να διατρέχει όλο τον νυχτερινό ουρανό.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι του και πρόσεξε τα καρέ που είχε φωτογραφίσει, ο Cornwell παρατήρησε ότι ο μετεωρίτης είχε αφήσει ένα "αδύναμο μονοπάτι καπνού" στον ουρανό σε σχήμα "Ζ" που έπειτα εξαφανίστηκε. Ο ίδιος ένωσε τα καρέ δημιουργώντας ένα animated GIF:


από: petapixel
Η συνέχεια εδώ ...

Kinetoscope: Μια 360 μοιρών τοιχογραφία μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη δεξαμενή νερού


Το Kinetoscope είναι μια τοιχογραφία 360 μοιρών στο εσωτερικό μιας εγκαταλελειμμένης δεξαμενής νερού στο Slab City της Καλιφόρνια. η τοιχογραφία παρουσιάζει μια θηλυκή φιγούρα σε διάφορα καρέ στο στυλ των φωτογραφιών του Eadweard Muybridge. η τοιχογραφία είναι δημιουργία των καλλιτεχνών Christina Angelina και Ease One.

φωτογραφίες: Francisco Nunez Alfaro


Η συνέχεια εδώ ...

Ένας χάρτης με τις τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν ταινίες από το 1910 μέχρι το 2010


Οι τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν 2000 από τις καλύτερες ταινίες από το 1910 μέχρι το 2010 υπάρχουν πλέον στο Google Maps. Ο χάρτης ξεκινάει με zoom out για να έχετε τη συνολική εικόνα, αλλά με zoom in και κλικ σε κάθε σημάδι μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

Δείτε τον χάρτη στο εδώ.
Η συνέχεια εδώ ...

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Furore: ένα ιταλικό χωριό κρυμμένο μέσα σε ένα φιόρδ


Το Furore είναι ένα μικρό ιταλικό χωριό στην Ακτή του Αμάλφι στη νοτιοδυτική Ιταλία. Πριν από πολύ καιρό, υπήρχε ένας μικρός οικισμός πάνω στο βουνό και με θέα προς τη θάλασσα, κατά μήκος ενός γραφικού δρόμου. Τα μονοπάτια και οι σκάλες που οδήγησαν στο χωριό δεν ήταν ορατά από την ακτή, οπότε το Furore παρέμεινε σχεδόν κρυμμένο από τους ταξιδιώτες. Αυτό έδωσε στο Furore το παρατσούκλι το "χωριό που δεν υπάρχει". Κάποια στιγμή ο δήμαρχος αποφάσισε ότι ήταν καιρός να μπει το μικρό χωριό στο χάρτη. Έτσι ζήτησε κάθε σπίτι να βαφτεί έτσι ώστε να μην μπορεί να διαφύγει από τη θέα των ταξιδιωτών που διέρχονται από το δρόμο. Η παράδοση διατηρείται μέχρι και σήμερα, προσκαλώντας καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο κάθε Σεπτέμβριο να ζωγραφίσουν και να διακοσμήσουν τα κτίρια με τοιχογραφίες.


Το κύριο αξιοθέατο του Furore είναι ένα φιόρδ ή Fiordo. Πρόκειται για ένα ria -μια μακριά, στενή είσοδο που σχηματίζεται από τη μερική βύθιση της κοιλάδας του ρέματος Schiato που τρέχει από το βουνό στη θάλασσα. Το κυρίως χωριό βρίσκεται πλέον 300 μέτρα πιο πάνω, στο άνω Vallone di Furore.


Το φιόρδ διαπερνά ένα μονότοξο γεφύρι. Στο ύψους 30 μέτρων γεφύρι λαμβάνει χώρα κάθε καλοκαίρι το Διεθνές Πρωτάθλημα Κατάδυσης.


Η συνέχεια εδώ ...

Η πιο μακριά γενειάδα του κόσμου βρίσκεται στη συλλογή του Smithsonian


Στην φωτογραφία βλέπουμε τον Hans Langseth (1846-1927) από τη Βόρεια Ντακότα των ΗΠΑ, ο οποίος διέθετε μια από τις μεγαλύτερες γενειάδες. Όταν πέθανε, η γενειάδα του ήταν η πιο μακριά του κόσμου με μήκος περίπου 5,3 μέτρα.

Ο Langseth ξεκίνησε να μεγαλώνει τη γενειάδα του στα 19 του για έναν διαγωνισμό και έπειτα την κράτησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Μετά το θάνατό του, η γενειάδα του κατέληξε στο Smithsonian Institution, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα. Με διαφορετικά χρώματα από τα διαφορετικά στάδια της ζωής και με στάχια από όταν ήταν αγρότης, η γενειάδα είναι ένα οργανικό αρχείο καταγραφής της ζωής του Langseth.


Η συνέχεια εδώ ...

Ένα βιβλίο από το 1908 αφιερωμένο στις ζωγραφιές σε μαυροπίνακα


Το 1908, ο καλλιτέχνης και δάσκαλος Frederick Whitney, από το Σάλεμ της Μασαχουσέτης εξέδωσε το Blackboard Sketching, ένα βιβλίο αφιερωμένο στην τέχνη των ζωγραφιών με κιμωλία σε μαυροπίνακα.

Δείτε και αυτό:
Κάθε εβδομάδα, 2 ανώνυμοι φοιτητές τρυπώνουν σε μια τάξη και δημιουργούν απίστευτα έργα!


Το βιβλίο όχι μόνο παρουσιάζει τεχνικές και μεθόδους για να ζωγραφίσει κανείς σε μαυροπίνακα αλλά διαθέτει και μια συλλογή από έργα του ίδιο του Whitney. Το βιλβίο βρίσκεται στη συλλογή της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια και είναι διαθέσιμο ολόκληρο (και για κατέβασμα) μέσω του Archive.org.





Η συνέχεια εδώ ...