Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Σύννεφα που μοιάζουν με κύματα!

φωτογραφία: jebleez

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης καταιγίδα στο Βόρειο Λίνκολν στην πολιτεία της Νεμπράσκα των ΗΠΑ, ο redditor jebleez συνέλαβε αυτή την απίστευτη φωτογραφία που δείχνει ένα σύννεφο που μοιάζει με κύματα ωκεανού.

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε πριν από 11 ημέρες στο reddit όπου έφτασε στην πρώτη θέση στην πρώτη σελίδα και έχει προβληθεί πάνω από 1,5 εκατομμύρια φορές από τότε στο Imgur.

Στο reddit, ο φωτογράφος αναφέρει ότι η φωτογραφία δεν είναι HDR και ότι εισήγαγε το RAW αρχείο στο Lightroom, ενίσχυσε το clarity και το contrast, και αυτό είναι όλο!
Η συνέχεια εδώ ...

10 πουλιά με πανέμορφα λοφία!

Πολλά πουλιά έχουν λοφία στο κεφάλι τους κάτι που χρονολογείται από την εποχή των δεινοσαύρων: απολιθώματα έχουν δείξει ότι πολλά είδη είχαν φτερά στα κεφάλια τους. Μπορείτε να σκεφτείτε ότι είναι για λόγους επίδειξης -κάτι που δεν είναι λάθος αν και η λειτουργία τους είναι μερικές φορές πιο περίπλοκη. Ωστόσο, μερικά πουλιά επιδεικνύουν τα λοφία τους μόνο σε ακραίες συνθήκες. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά και όμορφα.


White-Crested Helmetshrike (Prionops plumatus) - πηγή

Red-legged Seriema (Cariama cristata) - πηγή

Σκουφοβουτηχτάρι (Podiceps cristatus) - πηγή

Long-Crested Eagle (Lophaetus occipitalis) - πηγή

Rufous-Crested-Coquette (Lophornis delattrei) - πηγή

Secretary Bird (Sagittarius serpentarius) - πηγή

Sulphur-Crested Cockatoo (Cacatua galerita) - πηγή

Victoria Crowned Pigeon (Goura victoria) - πηγή

Grey Crowned Crane (Balearica regulorum) - πηγή

Northern Royal Flycatcher (Onychorhynchus coronatus mexicanus) - πηγή

Northern Royal Flycatcher (Onychorhynchus coronatus mexicanus) - πηγή
Η συνέχεια εδώ ...

Πόσο χρόνο χρειάστηκαν διάσημοι ζωγράφοι για να ολοκληρώσουν τα μεγαλύτερα έργα τέχνης;


Μπορεί να θαυμάζουμε εκπληκτικά έργα τέχνης όπως η κραυγή του Μουνκ και η Μόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ωστόσο οι διάσημοι καλλιτέχνες χρειάστηκαν χρόνια ολόκληρα για να τα ολοκληρώσουν.

Στο infographic που δημιούργησε και παρουσιάζει το Graphic Design Degree Hub, μας δείχνει το χρόνο που χρειάστηκαν διάσημοι καλλιτέχνες για να τελειώσουν τα πιο εμβληματικά έργα τους.

Για παράδειγμα, Ο Εντβαρντ Μουνκ χρειάστηκε 17 χρόνια για να ζωγραφίσει τέσσερις εκδόσεις του έργου του «Η κραυγή» και ο Ντα Βίντσι χρειάστηκε 3 χρόνια για να ζωγραφίσει τη Μόνα Λίζα, η οποία υποτίθεται ότι είναι μέρος μιας σειράς πορτρέτων.

Το infographic μας δείχνει επίσης τι ενέπνευσε κάθε καλλιτέχνη, τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν και την ενδεχόμενη εμπορική επιτυχία των έργων.


πηγή: iefimerida.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Όταν τα αναλγητικά διαφημίζονταν με τη μορφή του θανάτου


Οι παράξενες εικονογραφήσεις που θα δείτε είναι δημιουργίες του Louis Crusius, γιατρού και καλλιτέχνη που γεννήθηκε στο Ουισκόνσιν και μετακόμισε στο Σεντ Λούις του Μισούρι. Η Antikamnia Chemical Company χρησιμοποίησε αυτές τις εικονογραφήσεις σε μια σειρά από ημερολόγια που δημοσιεύτηκαν από το 1897 μέχρι το 1901 και τα οποία έστελνε σε γιατρούς που μπορούσαν να αποδείξουν τα αποτελέσματα των χαπιών της.

Η εταιρεία, της οποίας το όνομα σημαίνει "αντίσταση στον πόνο", ήταν γνωστή για την κατασκευή ενός φαρμάκου που ονομάστηκε Antikamnia, ενός παυσίπονου, που χρησιμοποιούνταν για να θεραπεύσει τα πάντα, από "νευρικότητα" μέχρι και τους "πονοκέφαλους των περιηγητών". Όπως και τα περισσότερα φάρμακα της εποχής, τα συστατικά τους μπορούσαν να έχουν αρνητικές συνέπειες. Τα δισκία περιείχαν ακετανιλίδιο, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει κυάνωση -μια κατάσταση στην οποία το δέρμα γίνεται μπλε, λόγω ανεπάρκειας οξυγόνου.

Οι εικόνες είναι περίεργες, διασκεδαστικές, αλλά και με φυλετικά στερεότυπα -τόσο ο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος όσο και ο Νοέμβριος-Δεκέμβριος παίζουν με φυλετικά στερεότυπα των Ιρλανδών μεταναστών και των Αφροαμερικανών.






από: Rare Books at WUSTLmed
Η συνέχεια εδώ ...

Πώς γεννήθηκε ο Ταρζάν


Η ιστορία του πρώτου σύγχρονου υπερήρωα

Το 1911 ο 35χρονος Edgar Rice Burroughs προσελήφθη ως πωλητής ξυστρών. Όμως δεν ήταν και πολύ καλός στο επάγγελμα αυτό, όπως και σε μια σειρά άλλων που είχε δοκιμάσει από το 1905 έως τότε.

Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του δύο δεκαετίες αργότερα αναφέρθηκε στον εαυτό του σε αυτό το χρονικό διάστημα της ζωής του ως εξής: «Ήμουν μια αποτυχία».

Πώς ξεκίνησαν όλα...

Ο Burroughs εργάστηκε για κάποιο διάστημα ως πωλητής «φαρμάκων» για τον αλκοολισμό από πόρτα σε πόρτα.

Στο πλαίσιο των καθηκόντων του ήταν και το να διαβάζει διάφορα περιοδικά για να ελέγχει αν δημοσιεύονταν οι διαφημίσεις της εταιρίας του όπως έπρεπε και χωρίς λάθη.


«Πολλές φορές τα έπαιρνα μαζί μου στο σπίτι. Υπήρχαν πολλές φανταστικές ιστορίες σε αυτά και παρότι δεν είχα γράψει ποτέ μου καμία ιστορία, ήξερα ότι θα μπορούσα να το κάνω. Αν υπήρχαν κάποιοι που πληρώνονταν για να γράφουν κάτι τέτοιο, κάλλιστα μπορούσα να το κάνω κι εγώ» είχε πει ακόμη.

Άλλωστε, το να επινοεί διάφορες ιστορίες δεν του ήταν και ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Σύμφωνα με το βιβλίο «Uncle John’s All-Purpose Extra Strength Bathroom Reader» ο Burroughs υπέφερε από αϋπνία και όποτε έπεφτε στο κρεβάτι τα βράδια προσπαθούσε να αποσπάσει το μυαλό του δημιουργώντας φανταστικές ιστορίες περιπέτειας με διάφορους ήρωες, η ζωή των οποίων δεν είχε καμία σχέση με τη δική του.

Ξεκίνησε να γράφει την πρώτη του ιστορία τον Ιούλιο του 1911. Προς τα μέσα Αυγούστου είχε ολοκληρώσει ένα χειρόγραφο 43.000 λέξεων. Ο τίτλος του ήταν «A Princess of Mars» και αναφερόταν σε ένα βετεράνο του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος από μια έκταση στην Αριζόνα βρέθηκε στον Άρη, πολέμησε με τους Αρειανούς και παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα εκεί.


Η «Πριγκίπισσα του Άρη» δημοσιεύτηκε με μερικές αλλαγές στο All-Story. Ο Burroughs πληρώθηκε 400 δολάρια.

Ο διευθυντής του All-Story, Thomas Newell Metcalf, ζήτησε στη συνέχεια από τον Burroughs να ετοιμάσει μία ακόμη ιστορία.

Τρεις εβδομάδες μετά παρέδωσε μια μικρή ιστορία με τίτλο « The Outlaw of Torn», ένα παραμύθι του 13ου αιών γύρω από ένα φανταστικό γιο του βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Όμως δεν άρεσε στον Metcalf και μπήκε στο ράφι.

Το Μάρτιο του 1912 ο Burroughs έγραψε στον Metcalf ότι εργαζόταν ήδη στην επόμενη ιστορία του.

Αφορούσε το γόνο μιας αριστοκρατικής οικογένειας της Αγγλίας, ο οποίος γεννήθηκε στην τροπική Αφρική κι έχασε τους γονείς του σε ηλικία 1 έτους. Το παιδί βρήκε, υιοθέτησε και ανέθρεψε ένας μεγάλος θηλυκός πίθηκος.

Το αγόρι αυτό ήταν ο Ταρζάν.


Ο Metcalf εντυπωσιάστηκε: «Η ιδέα σου είναι συναρπαστική και περιμένω με αγωνία να δω την ιστορία. Σίγουρα έχεις αξιοθαύμαστη φαντασία, μεγαλύτερη από οποιονδήποτε έχω γνωρίσει».

Στο τυπογραφείο…

Το Μάιο ο «Ταρζάν» (Tarzan of the Apes) είχε ολοκληρωθεί, παρότι ο ίδιος ο συγγραφέας δεν πίστευε ότι ήταν καλή ιστορία και είχε αμφιβολίες ως προς το τι πωλήσεις θα πετύχαινε.

Ο Metcalf είχε αντίθετη άποψη: Ο «Ταρζάν» ήταν μια καλή-πολύ καλή ιστορία», τού έγραψε εκείνο το καλοκαίρι:
«Αν καθίσεις και αναλογιστείς πόσες χιλιάδες ιστορίες διαβάζει καθημερινά ένας εκδότης, θα εντυπωσιαστείς όταν διαβάσεις αυτό που σου γράφω: δε μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας από την ιστορία σου και την ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ. Είναι η πιο συναρπαστική και πρωτότυπη ιστορία που έχουμε διαβάσει ποτέ».

Μερικές ημέρες αφότου κυκλοφόρησε ο Ταρζάν η ζήτηση αυξήθηκε κατακόρυφα…

Το 1913 ο Burroughs κατοχύρωσε το όνομα «Ταρζάν» ως σήμα κατατεθέν.


Από τα περιοδικά στα βιβλιοπωλεία

Ο Burroughs κατάλαβε ότι τα πολλά λεφτά ήταν στα βιβλία και όχι στα περιοδικά. Άλλωστε τα περιοδικά μετά από ένα ή δύο μήνες εξαφανίζονταν από τα περίπτερα. Όμως ένα βιβλίο θα μπορούσε να «ζήσει» για χρόνια.

Οι πρώτοι εκδοτικοί οίκοι που απευθύνθηκε, ωστόσο, δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τον «Ταρζάν» του. Έτσι ο Burroughs υπέγραψε συμβόλαιο με μια εφημερίδα, η οποία θα δημοσίευε την ιστορία του σε συνέχειες.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το πρώτο μυθιστόρημα του «Ταρζάν» πούλησε πάνω από 3 εκατομμύρια αντίτυπα, χαρίζοντας μια τεράστια περιουσία τόσο στον Edgar Rice Burroughs, όσο και στον εκδότη του.

Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Ο Burroughs έγραψε, κατά τη διάρκεια της ζωής του, 66 ακόμη μυθιστορήματα (26 από τα οποία ήταν για τον Ταρζάν).

Μέχρι το θάνατό του το 1950 είχε πουλήσει περισσότερα από 36 εκατομμύρια βιβλία σε 31 διαφορετικές γλώσσες σε όλον τον κόσμο.

Ήταν ο πιο επιτυχημένος συγγραφέας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.

πηγή: newsbeast.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Όταν ο Τζίμι Χέντριξ πήγε στρατό για να γλυτώσει τη φυλακή


Ο Τζίμι Χέντριξ ήταν αδιαμφισβήτητα ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής, αποτελώντας ακόμα και σήμερα είδωλο για πολλούς καλλιτέχνες. Ωστόσο η παιδική του ηλικία υπήρξε αρκετά δύσκολη.

Στα 19 του χρόνια, κατατάχθηκε στο στρατό για να αποφύγει τη σύλληψη λόγω του ότι οδηγούσε κλεμμένα αυτοκίνητα, με ημέρα κατάταξης τις 31 Μαΐου 1961.

Μετά τη δίμηνη βασική εκπαίδευση, μετατέθηκε στην 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, στο Φορτ Κάμπελ του Κεντάκι και η σκληρή εκπαίδευση των αλεξιπτωτιστών τον οδήγησε στο να ζητήσει από τον πατέρα του να του στείλει την κιθάρα του, με τον Χέντριξ να ασχολείται περισσότερο με αυτήν, παραμελώντας τα καθήκοντα του.

Μέσα στο στρατό γνώρισε και τον μπασίστα Μπίλι Κοξ, με τον οποίο αργότερα συνεργάστηκαν σχηματίζοντας τους Casuals.

Στις 11 Ιανουαρίου του 1962, ο Χέντριξ ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του, αλλά ο χαρακτήρας του προκαλούσε δυσαρέσκεια στους ανωτέρους του, με την ανευθυνότητα και την αδιαφορία του προς τα καθήκοντα του να προκαλεί συχνά προβλήματα.

Στις 29 Ιουνίου 1962, αποστρατεύτηκε λόγω ακαταλληλότητας, αν και ο ίδιος είχε δηλώσει ότι η αποστράτευση του ήρθε μετά από στραμπούληγμα του αστραγάλου του κατά την 26η πτώση του με αλεξίπτωτο.

πηγή: iefimerida.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Η αμετακίνητη σκάλα του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα


Στην Ιερουσαλήμ υπάρχει μια ξύλινη σκάλα που δεν μπορεί να μετακινηθεί λόγω της διαμάχης μεταξύ της Ελληνορθόδοξης και της Αρμένικης Εκκλησίας. Ονομάστηκε "Αμετακίνητη" μιας και βρίσκεται στο ίδιο μέρος από τον 18ο αιώνα.

Η σκάλα το 1890 - πηγή

Κάποια στιγμή, μέσα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ένας τεχνίτης τοποθέτησε μια σκάλα σε έναν από τους τοίχους του ναού ο οποίος δούλευε στην αποκατάσταση του ναού. Κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος ήταν ή σε ποια Εκκλησία ανήκε -αν και υπάρχουν εικασίες πως ανήκε στην Αρμένικη. Από τότε η σκάλα παραμένει εκεί και κανείς δεν τολμά να την αγγίξει, για να μην διαταραχθεί το status quo και προκαλέσει την οργή των υπολοίπων μιας και το καθεστώς ιδιοκτησίας του Ναού μοιράζεται μεταξύ της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, της Ρωμαιοκαθολικής, της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Tewahedo της Ερυθραίας.

Ο Ναός το 1885. Η σκάλα φαίνεται κάτω από το πάνω, δεξιό παράθυρο - πηγή

Η πρώτη φορά που αναφέρεται η σκάλα είναι σε ένα φιρμάνι του 1757 από τον Οθωμανό Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Α' ακολουθούμενο από ένα άλλο από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α' το 1852.

Η σκάλα μετακινείται το 1997 - πηγή

Διάφορες λιθογραφίες δείχνουν τη σκάλα στα τέλη της δεκαετίας του 1830. Πιθανόν η παλαιότερη εικόνα είναι ένα χαρακτικό που χρονολογείται από το 1728. Η παλαιότερη φωτογραφία στην οποία φαίνεται η σκάλα είναι από τα 1850.


Το 1981, ένα μήνα μετά την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β', έγινε μια απόπειρα να μετακινηθεί η σκάλα, αλλά αποτράπηκε άμεσα από της τοπική αστυνομία αν και ο ένοχος δεν πιάστηκε. Το 1997, η σκάλα αφαιρέθηκε και ήταν χαμένη για εβδομάδες. Πιστεύεται ότι ήταν φάρσα και επεστράφη αργότερα λόγω των φημών για περαιτέρω συγκρούσεις. Το 2009 η σκάλα μετακινήθηκε και πάλι. Τοποθετήθηκε στο αριστερό παράθυρο για λίγο, ίσως για να καθαριστούν οι σκαλωσιές μετά την ολοκλήρωση της ανακαίνισης του καμπαναριό.
Η συνέχεια εδώ ...

Ντοκουμέντα από τα βάθη των σπηλαίων -Εκεί έζησαν και πέθαναν στρατιώτες


Ο Τεξανός φωτογράφος Jeff Gusky μαζί με τον συγγραφέα Evan Hadingham πραγματοποίησαν έρευνα στα ξεχασμένα σπήλια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.


Οι φωτογραφίες ντοκουμέντα που δημοσιοποίησε το Νational Geographic στο τεύχος Αυγούστου, μας φέρνουν πιο κοντά στον τρόπο που ζούσαν κάτω από τη γη στα καταφύγια, οι στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Φωτογραφίες που απεικονίζουν μηνύματα αγάπης, πίστης, πατριωτισμού σκαλισμένα σε τοίχους των σπηλαίων, εκεί όπου οι άνδρες έζησαν και πέθαναν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.


Υπόγειες αίθουσες διακοσμημένες με υπογραφές, συνθήματα και περίτεχνα σκαλίσματα. Εικόνες στις οποίες αν και δεν υπάρχει η ανθρωπινή παρουσία, ωστόσο είναι τόσο αισθητή. Οι εν λόγω φωτογραφίες από τις Γαλλικές σήραγγες αποκαλύπτουν για πρώτη φορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκάστηκαν να ζήσουν οι στρατιώτες μέσα στα καταφύγια και δείχνουν ότι παρ' όλο που ζούσαν με το φόβο του θάνατο συνέχιζαν να θέλουν να αφήσουν το προσωπικό τους στίγμα και αποτύπωμα.


Οι στρατιώτες θέλοντας να σπάσουν τη μονοτονία της υπόγειας ζωής έφτιαχναν σκίτσα και καρικατούρες, γλυπτά, ακόμη και περίπλοκα ανάγλυφα.

Ένας Γάλλος στρατιώτης έγραψε: «παράσιτα μας καταβροχθίζουν, ψείρες, ψύλλοι, αρουραίοι και ποντίκια. Τι περισσότερο.. πολλοί από τους άνδρες αρρωσταίνουν».


Οι εικόνες γυναικών στους τοίχους υποδηλώνουν την ανάγκη που είχαν οι στρατιώτες να κρατούν ζωντανές τις αναμνήσεις αγαπημένων τους προσώπων.

πηγή: iefimerida.gr
φωτογραφίες: World War I Underground
Η συνέχεια εδώ ...