Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Πρώιμοι υπερυπολογιστές: Μια σύντομη ανασκόπηση

"Οι υπολογιστές στο μέλλον μπορεί να ζυγίζουν όχι περισσότερο από 1,5 τόνους" - Popular Mechanics, 1949 (περιοδικό τεχνολογίας. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 11 Ιανουαρίου του 1902)

Στην κλασική ιστορία του Ισαάκ Ασίμωφ "Η τελευταία ερώτηση", ένας υπερυπολογιστής ρωτάει ξανά και ξανά πώς θα τα καταφέρει με τον ενδεχόμενο θερμικό θάνατο του σύμπαντος. Μετά από μια σειρά από αναβαθμίσεις, έχει επιτέλους την απάντηση, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχει κανείς να τον ακούσει, γιατί το σύμπαν δεν υπάρχει πια. Έτσι, απλά φωνάζει δυνατά την απάντησή του: "Γενηθήτω φως".

Μια σύντομη ανασκόπηση, αφορμής δοθείσης του πρώτου υπερυπολογιστή στην Ελλάδα:

"Ο κορυφαίος σήμερα υπερυπολογιστής στον κόσμο είναι ο κινeζικός Τιανχέ-2 με ταχύτητα 33.863 Teraflop/s (ή 33,8 Petaflop/s). Στην Ευρώπη ο ισχυρότερος υπερυπολογιστής -στην έκτη θέση παγκοσμίως- είναι ο Piz Daint στο Λουγκάνο της Ελβετίας, με ταχύτητα 6,27 Pflop/s.

Ο ελληνικός υπερυπολογιστής είναι ένας ΙΒΜ, με ταχύτητα 180 Teraflop/s δηλαδή τρισεκατομμύρια πράξεις κινητής υποδιαστολής ανά δευτερόλεπτο, ο οποίος βρίσκεται στη 366η θέση παγκοσμίως (1 Petaflop/s=1.000 Teraflop/s). Θα ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό "οικοσύστημα" υπερ-υπολογιστών PRACE (Partnership for Advanced Computing in Europe), φιλοδοξώντας μελλοντικά, μετά από αναβάθμιση, να συμπεριληφθεί στους 300 ισχυρότερους υπολογιστές του κόσμου.

Το συνολικό κόστος του (χωρίς ΦΠΑ) ήταν 2,6 εκατ. ευρώ και σε αυτό περιλαμβάνονται το σύστημα κλιματισμού, το σύστημα παρακολούθησης, το κόστος εγκατάστασης και οι εκπαιδεύσεις του προσωπικού. Η προμήθεια και εγκατάσταση του συστήματος, μετά από διεθνή διαγωνισμό που έγινε πριν περίπου ενάμιση χρόνο, υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του έργου «PRACE-GR», το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από ευρωπαϊκά κονδύλια.

Το ελληνικό σύστημα διαθέτει 426 υπολογιστικούς κόμβους, προσφέρει συνολικά πάνω από 8.500 επεξεργαστικούς πυρήνες (CPU cores) διασυνδεμένους σε δίκτυο FDR Infiniband, μια τεχνολογία διασύνδεσης που προσφέρει πολύ χαμηλή καθυστέρηση (low latency) και υψηλό εύρος ζώνης (high bandwidth). Επίσης διαθέτει σύγχρονα εργαλεία λογισμικού για την ανάπτυξη διαφόρων εφαρμογών όπως μεταγλωττιστές, επιστημονικές βιβλιοθήκες και σουίτες επιστημονικών εφαρμογών." - πηγή

Πρώτοι υπερυπολογιστές

Ο πρώτος "υπολογιστής" αποτελεί σήμερα θέμα συζήτησης: μερικοί λένε ότι είναι ο άβακας, άλλοι λένε ότι είναι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ενώ άλλοι πάνε στα 1800 με τις διαφορές μηχανές του Τσαρλς Μπάμπατζ. Όποια και αν είναι η προέλευσή τους, όμως, με την έλευση της ψηφιακής επανάστασης, οι υπολογιστές έχουν γίνει πραγματικά σούπερ.

Από τους πρώτους υπερυπολογιστές είναι η σειρά μηχανών του Γερμανού μηχανικού και πρωτοπόρου των υπολογιστών Κόνραντ Τσούζε (Konrad Zuse). Δημιουργήθηκαν στις δεκαετίες του 1930 και του '40. Ήταν από τους πρώτους υπολογιστές που μπορούσαν να προγραμματιστούν και να εκτελέσουν πολλαπλές λειτουργίες.

Ο υπολογιστής Ζ1. Σε πρώτο πλάνο φαίνεται η μανιβέλα για τη χειροκίνητη οδήγηση της συχνότητας του ρολογιού.

Ο Z1 στο σαλόνι των γονιών του Τσούζε το 1936

Υπόψη, ο Τσούζε ήταν και ζωγράφος -με το ψευδώνυμο Kuno See- και είχε κάνει μεγάλες εκθέσεις


Λίγο μετά, οι Βρετανοί χρειάστηκαν έναν υπολογιστή κατά τη διάρκεια του πολέμου, που εύστοχα ονομάστηκε Κολοσσός και τον οποίο έσπασαν σε κομμάτια όταν ολοκληρώθηκε το έργο του στο όνομα του "απορρήτου".

Ο Harvard Mark-I σε χρήση το 1944, ένας υπολογιστής σε μέγεθος ενός δωματίου:




Όχι ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν το δικό τους πρόγραμμα: είχαν τη δική τους σειρά από ολοένα και πιο εξελιγμένες και ισχυρές μηχανές. Πρώτα υπήρξε ο Model K, μετά ο ABC, που τον ακολούθησε ο Automatic Sequence Controlled Calculator και τέλος ήρθε ο ENIAC.


Ο ENIAC (Electronic Numerical Integrator and Computer, Ηλεκτρονικός αριθμητικός ολοκληρωτής και υπολογιστής -φωτογραφία πάνω) θεωρήθηκε ένα έργο τέχνης, ένας πραγματικός ηλεκτρονικός εγκέφαλος ικανός για εκπληκτικά κατορθώματα. Ο ENIAC ήταν ο πρώτος καθαρά ηλεκτρονικός επαναπρογραμματιζόμενος υπολογιστής που μπορούσε να προσομοιώσει μια Καθολική Μηχανή Τούρινγκ. Τώρα πλέον μπορούμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα που έκανε ο ENIAC με έναν φτηνό υπολογιστή. Αλλά το 1943, ο ENIAC ήταν η κορυφή.

Μετά τον ENIAC ήρθε ο EDVAC (Electronic Discrete Variable Automatic Computer -φωτογραφία κάτω), μια αλλαγή πολύ περισσότερο από λίγα γράμματα. Δημιουργήθηκε από τον John von Neumann, αυτή η σειρά των υπολογιστών ήταν ένα μνημειώδες άλμα προς τα εμπρός στην υπολογιστική ικανότητα, την ευελιξία και την ταχύτητα.


Σε μια σημείωση, ήδη από το 1945 (πάνω-κάτω), οι υπολογιστές μας έδωσαν τον όρο "bug" (στην γλώσσα των υπολογιστών σημαίνει σφάλμα, αλλά κυριολεκτικά σημαίνει έντομο, σκόρος) για ένα πρόβλημα στο μηχάνημα. Επινοήθηκε από την Αμερικανίδα καθηγήτρια Μαθηματικών και αξιωματικό του Αμερικανικού Ναυτικού Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ (Grace Murray Brewster Hopper. Ήταν από τις πρώτες γυναίκες που ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση των -τότε πρωτοεμφανιζόμενων- υπολογιστών και κατά τη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της ζωής της υπήρξε ηγέτης στον τομέα της ανάπτυξης λογισμικού, από τις "πρωτόγονες" τεχνικές προγραμματισμού στη χρήση και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη προηγμένων μεταγλωττιστών), επειδή -κυριολεκτικά- ένα έντομο μπήκε στο κύκλωμα.


Μεγαλύτερες και πιο έξυπνες μηχανές



Η δεκαετία του '60 και η εποχή του τρανζίστορ, μας έδωσε μεγαλύτερες και πιο έξυπνες μηχανές. Με ηγέτες μεγάλες εταιρίες όπως η IBM, αυτές οι μηχανές έγιναν μεγαθήρια με φωτάκια που αναβόσβηναν και στροβιλιζόμενους κυλίνδρους ταινιών, μπορούσαν να χειριστούν το χάος της πρόγνωσης του καιρού, καθώς και τα φορολογικά μητρώα με μεγάλη ευκολία.


Οι σκακιστές μένουν χωρίς αντικείμενο μετά από 6 παρτίδες


Οι υπερυπολογιστές ανέλαβαν δράση από μόνοι τους, όταν αμφισβήτησαν, ή καλύτερα οι "διαχειριστές" τους επέτρεψαν να αμφισβητήσουν τον άνθρωπο στο δικό του παιχνίδι: το σκάκι.

Η πρώτη πρόκληση ανθρώπου εναντίον μηχανής είναι επίσης θέμα προς συζήτηση καθώς πολλοί πρώιμοι προγραμματιστές προσπάθησαν να κερδίσουν τα δημιουργήματά τους (κάποιοι διοργάνωσαν παρτίδες μεταξύ υπολογιστών). Ωστόσο, τα τρανζίστορ έγιναν γρήγορα πιο ανώτερα από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το 1981 ο Cray Blitz πήρε τον τίτλο από τον Joseph Sentef και ξανά το 1988 ο Deep Thought κατάφερε να μοιραστεί τη δόξα με τον Tony Miles -αν και κάποιοι υποψιάζονται ότι ο υπολογιστής αισθάνθηκε μια μικροσκοπική λύπηση για τον Miles και του επέτρεψε να μπουν μαζί στον κύκλο του νικητή. Αυτή η υποψία είναι πιθανώς εσφαλμένη, καθώς ο Γκάρι Κασπάροφ, ο οποίος δεν αισθάνθηκε καμία συμπάθεια, νίκησε το μηχάνημα σε δύο παιχνίδια. Αλλά το 1997, ο Deep Blue εκδικήθηκε τον "αδελφό" του και νίκησε τον Κασπάροφ σε έξι παιχνίδια!


MareNostrum - ένας τέλειος συνδυασμός ομορφιάς και εγκεφάλων




Ρίξτε μια ματιά στον Marenostrum, έναν συνδυασμός ομορφιάς και εγκεφάλων. Η μηχανή-τέρας που βρίσκεται σε ένα ανακαινισμένο παρεκκλήσι στη Βαρκελώνη, είναι μόλις ο 8ος πιο ισχυρός υπερυπολογιστής, αλλά σίγουρα τραβάει τα βλέμματα: μια σειρά από μερικούς μονόλιθους μέσα σε ένα γυάλινο δωμάτιο κλιματικά ελεγχόμενο, μια αντιπαράθεση μεταξύ του μυαλού του 21ου αιώνα και της αρχιτεκτονικής της εκκλησίας. Έχει χρησιμοποιηθεί για τα πάντα, από κλιματικά μοντέλο μέχρι την αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος.

Δείτε εδώ τους 500 ισχυρότερους υπερυπολογιστές (που είναι γνωστοί...) στον κόσμο.
Η συνέχεια εδώ ...

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Μερικά πράγματα που -μάλλον- δεν ξέρετε για τον Δον Κιχώτη

Ο Δον Κιχώτης της Μάντσας και ο Σάντσο Πάντσο, 1863, του Gustave Doré - πηγή

Ακόμη και αν ποτέ δεν έχετε διαβάσει το μυθιστόρημα El ingenioso hidalgo Don Qvixote de la Mancha (Ο ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσας) του Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα (Miguel de Cervantes Saavedra), σίγουρα είστε εξοικειωμένοι με την ιστορία: Το έργο περιγράφει τις περιπέτειες του Αλόνσο Κιχάνο, ενός απλού αγρότη ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης και παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης. Ξεκινάει τα ταξίδια και τις περιπέτειες του μόνος, μαζί με το κοκαλιάρικο άλογο του που το ονομάζει Ροσινάντε.

Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που εκτυπώθηκε, το οποίο εκδόθηκε σε δυο μέρη, το 1605 και το 1615.


1. Ο Θερβάντες εμπνεύστηκε την ιστορία ενώ ήταν στη φυλακή

Αν και έγραψε ένα από τα πιο διάσημα μυθιστορήματα της παγκόσμιας ιστορίας, ο νεαρός Θερβάντες έπρεπε να δουλεύει την ημέρα για να πληρώνει τους λογαριασμούς του. Μια από τις δουλειές που έκανε ήταν φοροεισπράκτορας για την ισπανική κυβέρνηση. Ωστόσο, οι συχνές "μαθηματικές παρατυπίες" του τον έφεραν στη φυλακή Κάστρο ντελ Ρίο της Σεβίλλης δύο φορές μεταξύ του 1597 και του 1602. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πιστεύεται ότι ο Θερβάντες σκέφτηκες την ιστορία που θα γινόταν ο Δον Κιχώτης.


2. Ο κύριος χαρακτήρας πήρε το όνομά του από τον θείο της συζύγου του Θερβάντες

Κοντά στη σύναψη του δεύτερου τόμου του Δον Κιχώτη, ο Θερβάντες αποκαλύπτει το πραγματικό όνομα του ήρωά του: Αλόνσο Κιχάνο. Δανείστηκε αυτό το όνομα από τον Alonso de Quesada y Salazar, τον θείο της Καταλίνα ντε Σαλαθάρ ι Παλάθιος (Catalina de Salazar y Palacios), την οποία παντρεύτηκε το 1584. Ο Αλόνσο πιστεύεται ότι ενέπνευσε όχι μόνο το όνομα αλλά και γενικότερα τον χαρακτήρα του ήρωα του μυθιστορήματος. Το όνομα Κιχώτης προήλθε από τη λέξη "πανοπλία για τον μηρό".


3. Ο Θερβάντες έγραψε το δεύτερο μέρος του Δον Κιχώτης σαν πρόλογο για μια άλλη ιστορία

Ο Θερβάντες κυκλοφόρησε τη συλλογή με μυθιστορήματα Novelas ejemplares το 1613, αφού έγραψε τη σειρά σταδιακά κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών που ακολούθησαν τη δημοσίευση του αρχικού Δον Κιχώτη. Στον πρόλογο της συλλογής παρουσιάζει όχι μόνο το νέο έργο, αλλά υπόσχεται τους αναγνώστες ότι σχεδίαζε τη συνέχιση του ελλιπούς μύθου του Ιππότη της Λα Μάντσα. Αυτός ο δεύτερος τόμος εκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1615.


4. Ένας κάλπικο δεύτερο μέρος δημοσιεύθηκε ως φάρσα

Μόλις ένα χρόνο μετά την έκδοση του Novelas ejemplares του Θερβάντες εμφανίστηκε ένα "worm" στην ιστορία του Δον Κιχώτη. Γράφτηκε από κάποιον με το ψευδώνυμο Alonso Fernández de Avellaneda.


Το εξώφυλλο του πρωτότυπου του βιβλίου (1605) - πηγή


5. Αυτή η ψεύτικη συνέχεια πιστεύεται ότι έπεισε τον Θερβάντες να τελειώσει τη δική του

Παρά το γεγονός ότι ο Θερβάντες είχε ήδη γράψει ότι θα ολοκλήρωνε την ιστορία του Δον Κιχώτη σε ένα δεύτερο κείμενο, πιστεύεται ότι η ιστορία του Avellaneda ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ώθησε τον συγγραφέα να τελειώσει την ιστορία. Ο Θερβάντες ήταν τόσο εξοργισμένος από την ψεύτικη ιστορία που έγραψε για την ύπαρξη του Avellaneda στο δικό του δεύτερο μέρος, διασύροντας τον για την κακή ποιότητα της ιστορίας του και την παρανόηση των αρχικών χαρακτήρων.


6. Ο Δον Κιχώτης βοήθησε να καθιερωθεί η σύγχρονη ισπανική γλώσσα

Η παραλλαγή της ισπανικής γλώσσας στην οποία ο Θερβάντες έγραψε το μυθιστόρημά του ήταν στην πραγματικότητα μια μάλλον νέα εξέλιξη στο γύρισμα του 17ου αιώνα και είναι πιο εξοικειωμένη με τη σύγχρονη ισπανική ομιλία από την καθομιλουμένη γλώσσα της εποχής. Η δημοτικότητα του Δον Κιχώτη εδραίωσε τη σύγχρονη ισπανική γλώσσα που είναι τώρα η δεύτερη πιο ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο, πίσω από την κινεζική.


7. Ο Θερβάντες άντλησε έμπνευση από τις εμπειρίες του ως σκλάβος για να γράψει το μυθιστόρημα

Ο ήρωας και ο Σάντσο Πάντσα απελευθερώνουν μια ομάδα δούλων από την αιχμαλωσία. Ο Θερβάντες ήταν ευαισθητοποιημένος με το θέμα της δουλειάς κάτι που πιθανόν να προέρχεται από τις δικές του εμπειρίες στη δουλεία στα 1570. Ο Θερβάντες πέρασε 5 χρόνια ως σκλάβος στο Αλγέρι.


8. Ένας διάσημος συγγραφέας αποκάλεσε τον Δον Κιχώτη ως τον πιο αγαπημένο του λογοτεχνικό χαρακτήρα

Ο Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι κατέγραψε το θαυμασμό του για τον Δον Κιχώτη σε πολλές περιπτώσεις. Σε μια επιστολή του προς την ανιψιά του Σοφία Ιβάνοβα, ο Ντοστογιέφσκι αποκάλεσε τον πρωταγωνιστή του Θερβάντες ως "απόλυτο λογοτεχνικό ήρωα".


9. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 50 γλώσσες

Σήμερα, ο Δον Κιχώτης μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει τυπωθεί στα ισπανικά, τα καταλανικά, τη γλώσσα της Γαλικίας, τα βασκικά, τα λατινικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα πορτογαλικά, τα γερμανικά, τα ρουμανικά, τα ρωσικά, τα ιαπωνικά, τα κινέζικα, τα κορεάτικα, τα ταϊλανδέζικα, τα ταγκαλόγκ, τα βιετναμέζικα, τα αραβικά, τα εβραϊκά, τα περσικά, τα χίντι, τα ιρλανδικά, τα φινλανδικά, τα νορβηγικά, τα σουηδικά, τα ισλανδικά, τα ουγγρικά, τα πολωνικά, τα τσέχικα, τα δανέζικα, τα ολλανδικά, τα ελληνικά, τα τουρκικά, τα σερβικά, τα αλβανικά, τα βουλγαρικά, τα κροατικά, τα σλοβενικά, τα λετονικά, τα εσθονικά, τα λιθουανικά, τα μαλτέζικα, τα γεωργιανά, τα εσπεράντο, τα γίντις και στο σύστημα Μπράιγ.


Προσωπογραφία του Θερβάντες (περ. 1600), έργο του Juan Martínez de Jáuregui y Aguilar - πηγή


10. Ο Θερβάντες δεν επωφελήθηκε οικονομικά από την επιτυχία του Δον Κιχώτη

Παρά την σχεδόν άμεση δημοτικότητα του αρχικού μυθιστορήματος του 1605, ο Θερβάντες δεν κέρδισε τίποτα από τη δημοσίευσή του, αφού ήταν κοινό στα μέσα του 17ου αιώνα, για έναν συγγραφέα να αρνείται τα δικαιώματα για τις δημοσιευμένες εργασίες του. Οι επιπτώσεις αυτού μπορεί να θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σκληρή στην περίπτωση του Δον Κιχώτη, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ...


11. Ο Δον Κιχώτης είναι έναν μυθιστόρημα με ίσως την καλύτερη εμπορική επιτυχία όλων των εποχών

Αν και η ηλικία του μυθιστορήματος το καθιστά δύσκολο να εκτιμηθεί πλήρως όσων αφορά τη διανομή του, πολλοί μελετητές εκτιμούν ότι έχει φτάσει σε ένα αναγνωστικό κοινό τα 500 εκατομμύρια. Αυτό, το καθιστά πρώτο σε πωλήσεις με μεγάλη διαφορά, μπροστά από το "Ιστορία δύο πόλεων" του Καρόλου Ντίκενς με 200 εκατομμύρια και την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν.
Η συνέχεια εδώ ...

Ποιος είπε ότι το Rooftopping είναι κάτι νέο; Υπάρχει από τη δεκαετία του 1920

Πιθανών να έχετε δει φωτογραφίες διαφόρων που σκαρφαλώνουν σε κάποιο ψηλό σημείο της πόλης τους -από πύργους μέχρι ουρανοξύστες- και με τη φωτογραφική τους μηχανή απαθανατίζουν την εμπειρία τους. Αυτό ακριβώς είναι το Rooftopping, που αντενδείκνυται αυστηρά για όσους έχουν υψοφοβία και ακροφοβία... Δεν πρόκειται όμως για κάτι νέο.

Οι Rooftopping φωτογράφοι τράβηξαν την προσοχή μας τα τελευταία χρόνια, αλλά -όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα και ας μην το γνωρίζουμε- υπήρχαν ριψοκίνδυνοι φωτογράφοι εδώ και έναν αιώνα.

Στις φωτογραφίες που βλέπετε, πιστεύεται ότι εμφανίζεται ο φωτογράφος Charles C. Ebbets ο οποίος ήταν γνωστός για το Rooftopping.

Ο Ebbets (πιθανότατα) ενώ φωτογραφίζει τους δρόμους της Νέας Υόρκης ενώ στέκεται στην γωνία ενός ουρανοξύστη. Η φωτογραφία τραβήχτηκε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1920.

Μια φωτογραφία του Ebbets από το 1905 ενώ κάθεται πάνω από την Fifth Avenue.

Ο Ebbets το 1932.
Η συνέχεια εδώ ...

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Το παλαιότερο παπούτσι δρομέα


Τα πρώτα παπούτσια για δρομείς δεν έμοιαζαν καθόλου με τα σημερινά. Για την ακρίβεια, έμοιαζαν σαν κάθε κοινό, "καλό" παπούτσι.

Το παλαιότερο παράδειγμα αυτών των παπουτσιών που διατηρείται φτιάχτηκε (φωτογραφία πάνω) από την Thomas Dutton and Thorowgood στις αρχές του 1860 και αυτή τη στιγμή εκτίθεται στο Brooklyn Museum ως μέρος της έκθεσης "The Rise of Sneaker Culture".

Ενώ τα αγωνίσματα του στίβου υπάρχουν από την αρχαιότητα, ο αγώνας δρόμου έγινε δημοφιλές άθλημα, με το δικό του εξοπλισμό, οπότε και απογειώθηκε, πολύ αργότερα. Στις αρχές του 1800, η "πεζοπορία" ή το ανταγωνιστικό βάδην, έγινε δημοφιλές είδος αναψυχής και το ακολούθησε το τρέξιμο. Αν και ο μαραθώνιος πήρε το όνομά του από την πορεία του Φειδιππίδη από το Μαραθώνα στην Αθήνα το 490 π.Χ., δεν έγινε κανονικό αθλητικό γεγονός παρά μόνο στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 της Αθήνας.

Τα πρόωρα παπούτσια έμοιαζαν πολύ με τα τυπικά, ανδρικά παπούτσια, ήταν κατασκευασμένα από δέρμα και με ένα μικρό τακούνι στο πίσω μέρος. Αλλά διέθεταν και καρφιά στα πέλματα για την πρόσφυση, και μια επιπλέον λωρίδα δέρματος στο μπροστά μέρος του παπουτσιού για υποστήριξη.

Αυτά τα Converse μοιάζουν με τα σημερινά αλλά είναι από το 1917.

Τα ψηλοτάκουνα sneaker από το 1925 υποτίθεται ήταν μια συμβιβαστική λύση: επέτρεπαν στις γυναίκες να κάνουν διάφορα αθλήματα ενώ ταυτόχρονα διατηρούσαν και την θηλυκότητά τους.
Η συνέχεια εδώ ...

Δείτε έναν μετεωρίτη να εκρήγνυται στον ουρανό


Ο Marc Donahue του PermaGrin Films βρισκόταν στην Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνια την προηγούμενη εβδομάδα και τραβούσε time-lapse video του νυχτερινού ουρανού. Η θέα ήταν ήδη πολύ ωραία αλλά ξαφνικά κάτι αναπάντεχο -και αξιοσημείωτο- συνέβη.

Όπως γράφει ο Donahue στο post του: "Ενώ τραβούσα time-lapses, είδαμε μια τεράστια λάμψη στον ουρανό. Φώτισε μέχρι και το έδαφος. Κοιτάξαμε ψηλά και είδαμε μια τεράστιο γραμμή κατά μήκος του ουρανού φλεγόμενης σκόνης."

Η λάμψη ήταν ένα μετεωρίτης που εξερράγη, κάτι που πιθανότατα συνέβη λόγω της δύναμης της αντίστασης του αέρα ενάντια στο μπροστινό μέρος του μετεωρίτη που προκλήθηκε από την ακραία ταχύτητα καθόδου του στην ατμόσφαιρα της Γης.

Ο Donahue γράφει ότι έπεσε σκόνη από τον ουρανό για 50 frames του time lapse, κάτι που σημαίνει ότι απομεινάρια του μετεωρίτη έπεφταν στη Γη για περίπου 12,5 λεπτά.

Η συνέχεια εδώ ...